Góða kvöldið
Þá held ég áfram með leikhúsgagnrýni héðan frá höfuðvígi leiklistarinnar í Berlín
Sumsé, á dagskránni í dag eru uppsetningar á 3 verkum.
Fyrst en alls ekki fremst er uppsetning á hinu fræga verki Göthes, Faust. Þetta er seinni hluti verksins sem sjaldan hefur verið settur upp vegna gífurlegs flókleika og óspilanleika.
Sýninguna var að finna í Þjóðleikhúsi Þýskalands, Deutsches Theater í uppsetningu Michaels Thalheimer (sem frægastur er fyrir það á Íslandi að eiga höfundaréttinn á uppsetningu Stefáns Baldurssonar á Veislunni. Ég hitti reyndar Thalheimer sem spurði mig spjörunum úr um uppsetninguna og var mjög hneykslaður á því að ekki hafi verið haft samband við hann ef kópíu af sviðsmyndinni, videónotkuninni og rýmisnotkuninni átti að fara á svið í Þjóðleikhúsi Íslendinga. Þetta er náttúrulega skömm sem ekki svo glatt gleymist í hinum mjög svo litla leikhúsheimi hér. Það hafa fleiri minnst á þetta við mig hér!) En allaveganna...
Thalheimer vinnur með það sem hann vill kalla minimalisma. Oftar en ekki eru samtöl hröð og tilfinningalaust, sviðsmynd einföld (yfirleitt hvít) og props ekki að finna. Það hefur hentað mörgum af þeim verkum sem hann hefur sett upp, sérstaklega var ég hrifinn af uppsetningu hans á 3 systrum og Emeliu Galotti. En minimalismi á sér grensu og yfir þá grensu hefur Thalheimer nú stigið. Þessi uppsetning verður að teljast til leiðinlegustu uppsetninga sem ég hef á ævi minni séð (og eru þær nokkrar). Faust stóð inn í svörtum kassa sem var umþaðbil 2x2x2 alveg fram á síðustu stundu. Leikararnir löbbuðu svo inn í slow mo, stilltu sér upp, horfðu fram og fóru með textann sinn. Þetta var eins og upplestur án þess að hafa vald á pásutakkanum! REyndar eru margir hér úti stórhrifnir af þessu (og segja að engin annar hefði getað sett þetta upp, enda hefur það ekki farið upp í DT síðan 1912 í uppsetningu Max Reinhart) og segja að lestur hans á vevrkinu hafi verið stórkostlegur. Þetta get ég illa lagt dóm á þar sem ég sklidi afar lítið á bundna háþýskumálinu en ég hef illan grun um að þarna sé hámenningarsnobb af verstu gerð að finna. Sumsé, ÖMURLEGT!
Í gær sá ég svo uppsetningu á Fedru eftir RAcine í nýrri útsetningu Ungversks leikskálds (sem ég man ekki hvað heitir). Leikstjórinn, Artud Schilling hefur vakið töluverða athygli hér undanfarin ár og sýnist mér á öllu að hann eigi það fyllilega skylið. Sviðið var að mestu tóm ef undan eru skilin 3 blómabeð, sófi og lík á borði. Blómabeðunum var brátt komið fyrir kattarnef í einhverri skemmtilegasta nauðgunarsena sem ég hef séð. Blómapottunum var nauðgað og á horfði kvennakórinn (um það snérist myndlíkingin). En það var eitthvert alvöruleysi í sýningunni. Fedra var full af harmi allan tíman en Hippolítus vafraði um í gulu nærbuxum og í allt öðrum leikstíl. Og í raun var hver og einn karakter útfærður með sinn eigin leikstíl. Þetta er afar áhugaverð tilraun en þá getur það gerst, eins og var í þetta skipti, að fókus sýninginarinnar verður óskýr og frekar áhugaverur að horfa á en að upplifa. Pínkulítið svona leikhús fyrir leikhúsfólk. Mikið af góðum hugmyndum og spennandi vinna að mörgu leyti og ég vil gjarnan sjá meira frá þessum leikstjóra. Sérstaklega þótti mér skemmtilegt að þau skildu stöðugt vera að keyra um "líkið" af rotnandi Thesusi og þannig varð ástríðan og ástríðuleysið sem hrjáir þau einhvernveginn áþreyfanlegt, minna spennadi var þegar Thessus vaknar og syndur í aríustíl alla sínu rullu. Einnig er ég á því að útsetningin sé ekki nógu góð. Sérstaklega ekki ef hugsað er út í útgáfu Söru Kane, en það er kannski ekki sanngjarnt að bera verkin saman.
Þetta afskiptaleysi sem ég varð vitni að á sviðinu í gær er svolítið gegnumgangandi þema hér og þarf sérstaklega góða meðhöndlun og þá einkunn rétt verk til þess að ganga upp. Því miður tókst það ekki alveg í þetta skipti.
Í kvöld sá ég svo Tartuffe í DT. Ég var ekki par hrifinn. Reyndar finnst mér verkið alveg ferlega leiðinlegt og sé ekki alveg tilganginn í því að setja það á svið í sini upprunalegu mynd. Sérstaklega fer í taugarnar á mér Duex ex machina-n sem lokar verkinu. Ég skil vel að Moliere hafi þurft að enda verkið á lofdýrð til kóngsins (þegar furstinn er búinn að láta gabba sig út í að gefa ofsatrúarsvikaranum Tartuffe allt sem hann á kemur sendimaður konungs og handtekur Tartuffe því að hann sér, í óendanlegri visku sinni, að hann er lygari og svikari), sérstaklega þar sem hann var búinn að troða inn í verkið landráðamanni sem virðist framan af hafa svoldið til síns máls. En í dag hljómar þetta eins og lofgjörð til valdsins sem hefur allt aðra merksingi í dag. Leikstjórinn, Robert Schuster, er aðalkennarinn minn sem hefur getið sér gott orð fyrir sérstaklega djarfar sýningar. Því var það sorglegt að upplifa svona ódjartf verk frá hans hendi. SViðið var hvítur kross þar sem allt var leikið á án leikmuna (ég veit, þetta er að verða þreytt). Persónurnar voru í kómískum útgáfum af barokkklæðnaði og stílfærðar mjög. Allar nema Tartuffe sem var sá eini sem ekki var í háhæluðum skóm og var sérlega náttúrulískur í öllum leik. En eins og oft er þegar stílfærðar persónur eiga í hlut þá lifðu þær ekki lengi og áður en varði þá var manni farið að leiðast, vildi fá að sjá hvað lá að baki eða allaveganna einhverja persónuþróun (sem virðist vera bannorð hér í Berlín). En allt kom fyrir ekki, þetta var fallega fluttur texti með einstaka uppbroti þar sem leikhúsið fékk að njóta sín en hefðu þurft að vera bæði fleiri og sterkari og þá sérstaklega kómískari til þess að halda manni við efnið út í gegnum sýninguna. Það koma í huga mér tvær mögulegar útfærslur á hugsun leikstjórans. Fyrst að hann hafi viljað gera traditional útgáfu og hafi svo verið tókst vel upp. Hin er að hann hafi viljað kommenta á verkið sjálft og persónurnar innan uppsetningastílsins og hafi það verið ætlunarverkið þá mistóks það þar sem skýrleikinn til slíks leik var ekki að finna (flatbotna skór Tartuffe duga ekki til).
En þetta er að verða ansi langt. ég er að fara í leikhús á morgun (Vojchek), Laugardaginn (einleikur eftir skólasystir mína), Sunnudaginn (Prater Saga 3), mánudaginn (Gestasýning frá Úkraníu), Miðvikudaginn (sami gestahópur með verk eftir Tjúganíev) og loks á Laugardaginn á Rómeó og júlíu frá sama leikhóp. Þannig það er nóg að sjá og ég reporta á það þegar þar að kemur.
Annars er ennþá 20 stiga hiti hérna á daginn, skólinn lítur æ betur út og þetta er allt saman alveg ferlega gott og skemmtilegt!
Bestu kv.
Þorleifur
fimmtudagur, október 13, 2005
miðvikudagur, október 12, 2005
Góða kvöldið
ÉG var að koma úr leikhúsinu af sýningu Ungverska leikhópsins Kreatör á verkinu Fedru í nýrri gerð ungs Ungversks leikskálds.
En ég lofaði að tala um það sem ég hef rekið inn hausinn hingað til.
Fyrst:
Ég sá sýningu í Volksbuehne. Sýningin var sögulegt verk frá Brasilíu, um uppreisnina í kjölfar þess að nýlendustefnan leið undir lok. ég get ekki sagt að ég hafi skilið mikið, þar sem sýningin var á portúgölsku (með þýskum undirtitlum) en það get ég sagt að þegar búið var að draga mig upp á svið þar sem ég dansaði og dó loks var ég á því að þetta væri með því skemmtilegra sem ég hafði séð (eða réttara sagt tekið þátt í). Búið var að rífa öll sætin út úr leikhúsinu og byggja ramp sem náði frá leiksviðsbaki upp undir rjáfur. Pallar röðuðu sér eftir veggjunum og áhorfendur sátu á hörðum trébekkjum (í alla 6 tímana!).
En aftur að mér dauðum á sviðinu. Ég leit út undan mér og sá þar sem maður stóð upp á palli, haldandi á skammbyssu og að rúnka sér. Hann skauta svo úr byssunni á því mómenti sem hann brundaði yfir pallbrúnina og yfir þann sem fyrir skotinu varð.
Og þetta var bara byrjunin. Mér fór hægt og hægt að hætta að lítast á blikuna. Við fylgdumst með innrás hersins í lítið þorp. Þegar þorpið náði að hrekja honum þá kom næsti og svo næsti og svo næsti og svo næsti. Og alltaf var það sama sem hrakti hernum frá, naktar konur. ég var ekki viss um að ég væri í leikhúsi lengur þegar hermennirnar (í 4 skipti) skriðu yfir sviðið og inn í klofið á konum sem lágu á gólfinu og sleiktu. Allir nema einn, hann var með myndavél sem hann tók með sér og voru sköp konunnar allt í einu heljarstór á skjánum og svo fór hann að sleikja. Í lokin voru allir naktir, lítill drengur var skotinn og leikstjórinn hélt langa ræðu og lét klappa lengi lengi fyrir sér.
Ef þið eigið í erfiðleikum með að skilja þetta þá vitið þið hvernig mér leið á sýningunni!
Önnur:
Glæður og Refsing eftir meistara Kastorf. Kastorf er einn sætrsti leikstjóri Þýskalands og hefur verið leikhússtjóri í Volksbuehne í meira en 13 ár. Í þetta skipti réðast hann á Dostójevskí ( í fjórða sinn). Sýningin var 5 tímar og hafði þá verið stytt um einn og hálfan tíma. Í raun þarf ég að skrifa alveg sér pistil um vinnaðferðir þesa manns sem vægast sagt eru stórmerkilegar en í þetta skipti verður smá umfjöllun um verkið að duga.
Frá upphafi er Rosja alveg snar ruglaður. Hann er vafrandi um sviðið ælandi og öskrandi. Hendir hlutum og ég veit ekki hvað. Á þessum tímapunkti var ég að velta því fyrir mér hvernig ætti seinna að sýna kvalir hans og pínu, maðurinn væri greinilega geðsjúkur og því væri morðið sem framundan var sér skýringar í sinnissýki, ekki heimspekilegum pælingum og stórmennskubrjálæði, uppgjöri vð sál og Guð eins og í bókinni. En einvhernveginn tókst Kastorf ( sem er ekkert allt of mikið að velta Aristótelesi fyrir sér þegar kemur að uppbyggingu) að lægja öldurnar innra með honum þannig að þegar hann fermur morðið þá taka við miklar vangaveltur og áferð verksins breytist öll.
Kastorf vinnur ætíð mikið með videó, fólk fer inn og út úr húsum og þegar það er inni þá er það tekið upp og sýnt í beinni á stórum skermum. Í þetta skipti var leikmyndin 3 hæða hús og áfastur gámur. Vinkona mín frá Ungverjalandi sagði mér að hún þekkti þetta hús, svona væru gömlu kommahúsin heima. Rosja var ætíð á sviðinu (eða á videó) og þegar paranojan var að taka yfirhöndina þá braust hann inn í gáminn og stóð upptökustjórana að verki. Snilldarlegt move. Allt í einu var formið orðið að geranda í verkinu. Hann lét svo drepa þá til þess að losna við njósnarana.
Kastorf er ekki annt um upprunalega texta og hvað þá síður að það skiljist sem leikararnir eru að segja. En það skipti einhvernveginn ekki máli, maður skildi á einhverju plani alltaf það sem fram fór og þær tilfinningar sem glímt var við.
Reyndar fór manni að leiðast þegar videóið fór að taka yfirhöndina, í síðari hlutanum þá held ég að 80% af tímanum ( sem var rúmir 2 tímar) þá hafi videó verið í gangi en sviðið tómt. Og þegar leikararnir er ekki á svæðinu þá dettur út einhver tenging sem er nauðsynleg. En þá getur maður bara lagt sig eða farið á barinn.
Einnig þá datt verkið alltaf niður af og til þegar leikararnir tóku sig til, drógu fram stóla, settust óupplýstir á sviðskörina og duttu niður í langar samræður um tilgang lífsins og tilvistarkreppu persónanna.
En engu aðsíður þá var þetta frábær leikhúsupplifun. Maðurinn er meistari, á því er engin vafi, það þarf bara að læra að meta hann og njóta þess að fljóta með þegar hann fer í gang.
Það er verið að henda mér út og batteríið er búið svo ég verð að biðja að heilsa í bili.
Klára von bráðar.
Bestu kv.
Þorleifur
ÉG var að koma úr leikhúsinu af sýningu Ungverska leikhópsins Kreatör á verkinu Fedru í nýrri gerð ungs Ungversks leikskálds.
En ég lofaði að tala um það sem ég hef rekið inn hausinn hingað til.
Fyrst:
Ég sá sýningu í Volksbuehne. Sýningin var sögulegt verk frá Brasilíu, um uppreisnina í kjölfar þess að nýlendustefnan leið undir lok. ég get ekki sagt að ég hafi skilið mikið, þar sem sýningin var á portúgölsku (með þýskum undirtitlum) en það get ég sagt að þegar búið var að draga mig upp á svið þar sem ég dansaði og dó loks var ég á því að þetta væri með því skemmtilegra sem ég hafði séð (eða réttara sagt tekið þátt í). Búið var að rífa öll sætin út úr leikhúsinu og byggja ramp sem náði frá leiksviðsbaki upp undir rjáfur. Pallar röðuðu sér eftir veggjunum og áhorfendur sátu á hörðum trébekkjum (í alla 6 tímana!).
En aftur að mér dauðum á sviðinu. Ég leit út undan mér og sá þar sem maður stóð upp á palli, haldandi á skammbyssu og að rúnka sér. Hann skauta svo úr byssunni á því mómenti sem hann brundaði yfir pallbrúnina og yfir þann sem fyrir skotinu varð.
Og þetta var bara byrjunin. Mér fór hægt og hægt að hætta að lítast á blikuna. Við fylgdumst með innrás hersins í lítið þorp. Þegar þorpið náði að hrekja honum þá kom næsti og svo næsti og svo næsti og svo næsti. Og alltaf var það sama sem hrakti hernum frá, naktar konur. ég var ekki viss um að ég væri í leikhúsi lengur þegar hermennirnar (í 4 skipti) skriðu yfir sviðið og inn í klofið á konum sem lágu á gólfinu og sleiktu. Allir nema einn, hann var með myndavél sem hann tók með sér og voru sköp konunnar allt í einu heljarstór á skjánum og svo fór hann að sleikja. Í lokin voru allir naktir, lítill drengur var skotinn og leikstjórinn hélt langa ræðu og lét klappa lengi lengi fyrir sér.
Ef þið eigið í erfiðleikum með að skilja þetta þá vitið þið hvernig mér leið á sýningunni!
Önnur:
Glæður og Refsing eftir meistara Kastorf. Kastorf er einn sætrsti leikstjóri Þýskalands og hefur verið leikhússtjóri í Volksbuehne í meira en 13 ár. Í þetta skipti réðast hann á Dostójevskí ( í fjórða sinn). Sýningin var 5 tímar og hafði þá verið stytt um einn og hálfan tíma. Í raun þarf ég að skrifa alveg sér pistil um vinnaðferðir þesa manns sem vægast sagt eru stórmerkilegar en í þetta skipti verður smá umfjöllun um verkið að duga.
Frá upphafi er Rosja alveg snar ruglaður. Hann er vafrandi um sviðið ælandi og öskrandi. Hendir hlutum og ég veit ekki hvað. Á þessum tímapunkti var ég að velta því fyrir mér hvernig ætti seinna að sýna kvalir hans og pínu, maðurinn væri greinilega geðsjúkur og því væri morðið sem framundan var sér skýringar í sinnissýki, ekki heimspekilegum pælingum og stórmennskubrjálæði, uppgjöri vð sál og Guð eins og í bókinni. En einvhernveginn tókst Kastorf ( sem er ekkert allt of mikið að velta Aristótelesi fyrir sér þegar kemur að uppbyggingu) að lægja öldurnar innra með honum þannig að þegar hann fermur morðið þá taka við miklar vangaveltur og áferð verksins breytist öll.
Kastorf vinnur ætíð mikið með videó, fólk fer inn og út úr húsum og þegar það er inni þá er það tekið upp og sýnt í beinni á stórum skermum. Í þetta skipti var leikmyndin 3 hæða hús og áfastur gámur. Vinkona mín frá Ungverjalandi sagði mér að hún þekkti þetta hús, svona væru gömlu kommahúsin heima. Rosja var ætíð á sviðinu (eða á videó) og þegar paranojan var að taka yfirhöndina þá braust hann inn í gáminn og stóð upptökustjórana að verki. Snilldarlegt move. Allt í einu var formið orðið að geranda í verkinu. Hann lét svo drepa þá til þess að losna við njósnarana.
Kastorf er ekki annt um upprunalega texta og hvað þá síður að það skiljist sem leikararnir eru að segja. En það skipti einhvernveginn ekki máli, maður skildi á einhverju plani alltaf það sem fram fór og þær tilfinningar sem glímt var við.
Reyndar fór manni að leiðast þegar videóið fór að taka yfirhöndina, í síðari hlutanum þá held ég að 80% af tímanum ( sem var rúmir 2 tímar) þá hafi videó verið í gangi en sviðið tómt. Og þegar leikararnir er ekki á svæðinu þá dettur út einhver tenging sem er nauðsynleg. En þá getur maður bara lagt sig eða farið á barinn.
Einnig þá datt verkið alltaf niður af og til þegar leikararnir tóku sig til, drógu fram stóla, settust óupplýstir á sviðskörina og duttu niður í langar samræður um tilgang lífsins og tilvistarkreppu persónanna.
En engu aðsíður þá var þetta frábær leikhúsupplifun. Maðurinn er meistari, á því er engin vafi, það þarf bara að læra að meta hann og njóta þess að fljóta með þegar hann fer í gang.
Það er verið að henda mér út og batteríið er búið svo ég verð að biðja að heilsa í bili.
Klára von bráðar.
Bestu kv.
Þorleifur
þriðjudagur, október 11, 2005
Góða kvöldið
Aldrei hættir maður að læra.
Talvan mín ákvað fyrir skemmstu að slökkva á sér og kvað upp um það að talvan hefði látið lífið.
Ég fékk náttúrulega kast og hringdi heim.
Elskulegheitin sem mér voru sýnd hjá EJS voru til fyrirmyndar. Ég fékk sendan nýjan skjá um hæl með fyrirmælum um að setja hann bara sjálfur í lappann minn.
nú, það hélt ég nú.
Beið svo og beið og loks kom skjárinn. Þorleifur settist þá niður, skrúfaði allt apparatið í sundur og kom nýjum skjá fyrir. Talvan mín er komin í lag og það var ÉG SEM GERÐI ÞAÐ!!!
Í öðrum fréttum (og ekki sov mikilvægum) þá er Merkel orðinn kanslari þýskalands. Frábært, þá getur frjálshyggjan farið að taka sér bólfestu. Reyndar í samstarfi við Sósíal Demókrata þannig að ekki er öll von úti enn en það verður spennandi að fylgjast með því hvernig fer hér.
Á morgun ætla ég að birta leikdóma um tvær sýningar sem ég hef séð hér nýlega, Faust II eftir Thalheimer og Glæp og Refsingu hjá Kastorf í Volskbuehne.
Þangað til bið ég að heilsa
Þorleifur
Aldrei hættir maður að læra.
Talvan mín ákvað fyrir skemmstu að slökkva á sér og kvað upp um það að talvan hefði látið lífið.
Ég fékk náttúrulega kast og hringdi heim.
Elskulegheitin sem mér voru sýnd hjá EJS voru til fyrirmyndar. Ég fékk sendan nýjan skjá um hæl með fyrirmælum um að setja hann bara sjálfur í lappann minn.
nú, það hélt ég nú.
Beið svo og beið og loks kom skjárinn. Þorleifur settist þá niður, skrúfaði allt apparatið í sundur og kom nýjum skjá fyrir. Talvan mín er komin í lag og það var ÉG SEM GERÐI ÞAÐ!!!
Í öðrum fréttum (og ekki sov mikilvægum) þá er Merkel orðinn kanslari þýskalands. Frábært, þá getur frjálshyggjan farið að taka sér bólfestu. Reyndar í samstarfi við Sósíal Demókrata þannig að ekki er öll von úti enn en það verður spennandi að fylgjast með því hvernig fer hér.
Á morgun ætla ég að birta leikdóma um tvær sýningar sem ég hef séð hér nýlega, Faust II eftir Thalheimer og Glæp og Refsingu hjá Kastorf í Volskbuehne.
Þangað til bið ég að heilsa
Þorleifur
laugardagur, október 08, 2005
Godan daginn
Seint verd eg nu talinn rolegur madur. Ekki tad ad eg se einhver hrotti en eg a tad ti lad vera fastur fyrir.
Og ekkert fer eins o taugarnar a mer og burokratia! Og af henni er nog ad finna i Tyskalandi.
Stutt daemisaga:
Eg var stodvadur i lestinni tar sem eg hafdi gleymt studentapassanum minum. Eg var latinn hafa sekt sem fengist aftuköllud maetti eg med sektarmidann a tiltekna adressu fyrir tiltekinn tima. Nu, hlydinn eins og hundi ber, maetti afbrotamadurinn a stefnumotid stadradinn i tvi ad gera tegnlega skyldu sina og syna reglum stjornvalda virdingu. En stjornin fannst hid taeplega klukkutimaferdalag sem krafist var af manni naegileg refsing og tessu komast eg ad tegar eg dro numerid 518! Leit svo a skjainn og sa ad uppi var numer 380. Ekki var um ad raeda stola fyrir tessi 150 - 200 manns sem voru ad bida eftir a fa ad greida tannig standa skyldi madur - og BROSA.
Vid taekifaeri sem tessi kemur upp i mer svo megn puki ad fatt raedur vid hann. Eg fyllist rettlatri reidi fyrir hönd borgara landsins og sver ad eg muni gera mitt i tvi ad fella veldid. I tetta skipti ta beindist reidi min ad örygisverdi nokkrum sem stod tarna i grenndinni og passadi ad engin vaeri med einhver uppsteit. Eg spurdi hann afar rolega hvad tetta aetti eiginlega ad tyda, hvort ad honum fyndist i lagi ad folk skildi turfa ad bida. Eg tek tad skyrt fram ad eg gerdi mer fyllilega grein fyrir tvi adhann getur ekkert af tessu gert, en hann gaeti synt sma samud. Vördurinn leit a mig maeddum augum sem skerptust vid tad ad koma auga a fornarlambid og skaut svo ut ur ser "Teir sem brjota reglurnar eiga svona hluti skilda". Eg turfti ad halda aftur af mer ad kyla ekki manninn. Hann sa ad sigur var i höfn, ad einn enn hafi verid borinn ofurlidi af kerfinu osigrandi og varvid tad ad snua ser fra tegar litla fornarlambid let ut ur ser "Tad sögdu nasistarnir lika" og svo labbadi fornarlambid i burtu. Eg gat nu samt ekki stillt mig um ad kikja a kall og sja hvernig hann rodnadi allur og tutnadi. Eg aetti a vera med samviskubit en eg get ekki annad en verid pinku anaegdur med mig, burokrasia 130 - Thorleifur 1
Meira seinna
Thorleifur
Seint verd eg nu talinn rolegur madur. Ekki tad ad eg se einhver hrotti en eg a tad ti lad vera fastur fyrir.
Og ekkert fer eins o taugarnar a mer og burokratia! Og af henni er nog ad finna i Tyskalandi.
Stutt daemisaga:
Eg var stodvadur i lestinni tar sem eg hafdi gleymt studentapassanum minum. Eg var latinn hafa sekt sem fengist aftuköllud maetti eg med sektarmidann a tiltekna adressu fyrir tiltekinn tima. Nu, hlydinn eins og hundi ber, maetti afbrotamadurinn a stefnumotid stadradinn i tvi ad gera tegnlega skyldu sina og syna reglum stjornvalda virdingu. En stjornin fannst hid taeplega klukkutimaferdalag sem krafist var af manni naegileg refsing og tessu komast eg ad tegar eg dro numerid 518! Leit svo a skjainn og sa ad uppi var numer 380. Ekki var um ad raeda stola fyrir tessi 150 - 200 manns sem voru ad bida eftir a fa ad greida tannig standa skyldi madur - og BROSA.
Vid taekifaeri sem tessi kemur upp i mer svo megn puki ad fatt raedur vid hann. Eg fyllist rettlatri reidi fyrir hönd borgara landsins og sver ad eg muni gera mitt i tvi ad fella veldid. I tetta skipti ta beindist reidi min ad örygisverdi nokkrum sem stod tarna i grenndinni og passadi ad engin vaeri med einhver uppsteit. Eg spurdi hann afar rolega hvad tetta aetti eiginlega ad tyda, hvort ad honum fyndist i lagi ad folk skildi turfa ad bida. Eg tek tad skyrt fram ad eg gerdi mer fyllilega grein fyrir tvi adhann getur ekkert af tessu gert, en hann gaeti synt sma samud. Vördurinn leit a mig maeddum augum sem skerptust vid tad ad koma auga a fornarlambid og skaut svo ut ur ser "Teir sem brjota reglurnar eiga svona hluti skilda". Eg turfti ad halda aftur af mer ad kyla ekki manninn. Hann sa ad sigur var i höfn, ad einn enn hafi verid borinn ofurlidi af kerfinu osigrandi og varvid tad ad snua ser fra tegar litla fornarlambid let ut ur ser "Tad sögdu nasistarnir lika" og svo labbadi fornarlambid i burtu. Eg gat nu samt ekki stillt mig um ad kikja a kall og sja hvernig hann rodnadi allur og tutnadi. Eg aetti a vera med samviskubit en eg get ekki annad en verid pinku anaegdur med mig, burokrasia 130 - Thorleifur 1
Meira seinna
Thorleifur
fimmtudagur, september 29, 2005
Smá þögn en nú skal talað að nýju.
Maður veit eiginlega ekki hvað maður á að halda í sambandi við Baugsmálið.
Þetta er ein alsherjar vitleysa frá upphafi til enda.
Það er ljóst að menn í Sjálfstæðisflokknum hafa verið með puttana á málinu, og er það skiljanlegt þegar maður hugsar til þess að Davíð er haldinn landsföðurskomplex. Hann sér eitthvað sem hann telur vera þjóðinni hættulegt og bregst við. Ekki má svo gleyma því að í huga hans þá er hann upphafsmaður hins frjálsa markaðar á Íslandi (vill oft gleymast að Sjálfstæðisflokkurinn var á móti EES sem innleiddi að mestu þetta frelsi, einnig vill það gleymast að ISG var með því) og hann þyrfti að laga til eftir sig í kjölfarið.
En svo er það hlið Baugs og Fréttablaðsins. Það er augljóst að Fréttablaðið er að draga taum eiganda sinna. Og það er hættulegt. Mér er alveg sama hvað hver segir, það á ekki að birta einkapósta manna í millum nema það varði almannahagsmuni. Að Jónína Ben hafi verið fúl út í Jóhannes og hjálpað Jóni Gerald eru ekki almannahagsmunir. Ef þarna hefði verið um að ræða e-mail frá DAvíð til Ríkislögreglustjóra þá værum við með aðra stöðu uppi en það er langt í frá að svo sé.
Og slæmt þykir mér að margir mætir vinstri menn (mér leiðist reyndar þetta orðatiltæki) séu í því að réttlæta gerðir helsta auðvalds landsins. Baugur er hættulega stór á Íslenskum markaði. Það þýðir ekki að það sé í lagi að kæra þá og draga í svaðið, það er eitthvað sem á að taka á með lögum (eins og gert ver í Bandaríkjunum með Microsoft þegar upp komst um samkeppnishamlandi aðgerðir þess fyrirtækis).
Svo getur það vel verið að eitthvað sé til í þessum ákærum og þá rúlla þær bara sinn veg innan réttarkerfisins. En verði þeim vísað frá þá er það áfellisdómur yfir Ríkisskattstjóra sem myndi í öllum lýðræðisríkjum þurfa að víkja (engin hætta á því hérlendis). Það að geta ekki skýrt ákærur sakamáli er stóralvarlegt mál, bæði gagnvart embættinu sem og almenningi sem missir tiltrú á embættinu og hlýtur að búast við því að komist það í kast við lögin þá verði vinnubrögðin eftir því.
Umfram allt þá er þetta sorglegt mál sem ég vona að líði hjá sem fyrst.
Einnig var það sorglegt að umboðsmaður alþingis skyldi ekki sjá ástæðu til þess að rannsaka þátt Halldórs í KBbankamálinu. Mér er sama undir hvaða aðstæðum það er, það er EKKI í lagi að selja sjálfum sér ríkisbanka. Þó svo hann hefði tapað á viðskiptunum. Þetta er ekki spurning um mögulegan hagnað heldur hitt að hann sat beggja megin borðsins. Og ég vona að þessu gleymi þjóðin ekki í komandi kosningum.
Af mér sjálfum er það að frétta að skólinn er að taka á sig mynd. Er á námskeiði sem felur i sér þjálfun með brúður. Þetta er gömul hefð frá Austur Evrópu og stórmerkileg. á morgun mun ég svo sýna með brúðum einþáttung sem ég er búinn að drösla saman úr Macbeth sem ég er að lesa á þýsku um þessar mundir.
Annars er gaman í Berlín og Meri kemur á Sunnudaginn og þá verður gaman að vera til.
Bestu kv.
Þorleifur
Maður veit eiginlega ekki hvað maður á að halda í sambandi við Baugsmálið.
Þetta er ein alsherjar vitleysa frá upphafi til enda.
Það er ljóst að menn í Sjálfstæðisflokknum hafa verið með puttana á málinu, og er það skiljanlegt þegar maður hugsar til þess að Davíð er haldinn landsföðurskomplex. Hann sér eitthvað sem hann telur vera þjóðinni hættulegt og bregst við. Ekki má svo gleyma því að í huga hans þá er hann upphafsmaður hins frjálsa markaðar á Íslandi (vill oft gleymast að Sjálfstæðisflokkurinn var á móti EES sem innleiddi að mestu þetta frelsi, einnig vill það gleymast að ISG var með því) og hann þyrfti að laga til eftir sig í kjölfarið.
En svo er það hlið Baugs og Fréttablaðsins. Það er augljóst að Fréttablaðið er að draga taum eiganda sinna. Og það er hættulegt. Mér er alveg sama hvað hver segir, það á ekki að birta einkapósta manna í millum nema það varði almannahagsmuni. Að Jónína Ben hafi verið fúl út í Jóhannes og hjálpað Jóni Gerald eru ekki almannahagsmunir. Ef þarna hefði verið um að ræða e-mail frá DAvíð til Ríkislögreglustjóra þá værum við með aðra stöðu uppi en það er langt í frá að svo sé.
Og slæmt þykir mér að margir mætir vinstri menn (mér leiðist reyndar þetta orðatiltæki) séu í því að réttlæta gerðir helsta auðvalds landsins. Baugur er hættulega stór á Íslenskum markaði. Það þýðir ekki að það sé í lagi að kæra þá og draga í svaðið, það er eitthvað sem á að taka á með lögum (eins og gert ver í Bandaríkjunum með Microsoft þegar upp komst um samkeppnishamlandi aðgerðir þess fyrirtækis).
Svo getur það vel verið að eitthvað sé til í þessum ákærum og þá rúlla þær bara sinn veg innan réttarkerfisins. En verði þeim vísað frá þá er það áfellisdómur yfir Ríkisskattstjóra sem myndi í öllum lýðræðisríkjum þurfa að víkja (engin hætta á því hérlendis). Það að geta ekki skýrt ákærur sakamáli er stóralvarlegt mál, bæði gagnvart embættinu sem og almenningi sem missir tiltrú á embættinu og hlýtur að búast við því að komist það í kast við lögin þá verði vinnubrögðin eftir því.
Umfram allt þá er þetta sorglegt mál sem ég vona að líði hjá sem fyrst.
Einnig var það sorglegt að umboðsmaður alþingis skyldi ekki sjá ástæðu til þess að rannsaka þátt Halldórs í KBbankamálinu. Mér er sama undir hvaða aðstæðum það er, það er EKKI í lagi að selja sjálfum sér ríkisbanka. Þó svo hann hefði tapað á viðskiptunum. Þetta er ekki spurning um mögulegan hagnað heldur hitt að hann sat beggja megin borðsins. Og ég vona að þessu gleymi þjóðin ekki í komandi kosningum.
Af mér sjálfum er það að frétta að skólinn er að taka á sig mynd. Er á námskeiði sem felur i sér þjálfun með brúður. Þetta er gömul hefð frá Austur Evrópu og stórmerkileg. á morgun mun ég svo sýna með brúðum einþáttung sem ég er búinn að drösla saman úr Macbeth sem ég er að lesa á þýsku um þessar mundir.
Annars er gaman í Berlín og Meri kemur á Sunnudaginn og þá verður gaman að vera til.
Bestu kv.
Þorleifur
fimmtudagur, september 22, 2005
Góðan daginn
Það er bjart og heitt í Berlín í dag.
dagurinn fann undirritaðann á Alexandertorginu í miðborg Berlínar þar sem hann í félagi við þjóðverjann Carl, bauð fólki upp á að þrífa borgina (einn fermeter í einu) og fá í staðinn það sem undan kústinum kom í vinnulaun. Einnig var málaður hringur á torgið með nafni viðkomandi til merkis um framlag hans við hina borgaralegu þrifnaðarstefnu.
Þetta vakti mikla kátínu viðstaddra og tóku fjölmargir þátt í átakinu.
Uppákoman var tekin upp á videó sem hluti af heimildarmyndinni um stofnun alþjóðlegra hreingerningarsamtakanna IRS (International stadtliche reiningung). Takmark samtakanna er að koma á fjöldahreyfingu borgara sem byggð eru upp til móts við stór alþjóðleg fyrirtæki og stofnanir. Með tímanum er vonast til þess að samtökin taki við hlutverki SÞ og útdeili réttlæti um allan heim. Útgangspunkturinn er að þríft götur til þess að hreinsa sálina af óhreinum hvötum. Að með því að verða meðvitaður um umhverfi sitt verði maður hreinn að innan. Hrein sál í hreinu umhverfi.
Bæta má því við að þegar samtökin eru komin á æskilega stærðargráðu þá taki undirritaður við stjórn samtakanna og leiði þau inn í nýja öld.
þangað til það verður þá nema ég heilvænleg DDR fræði við skólann minn, læt lítið fyrir mér fara og bíð færis.
Bestu kv.
Þorleifur
Það er bjart og heitt í Berlín í dag.
dagurinn fann undirritaðann á Alexandertorginu í miðborg Berlínar þar sem hann í félagi við þjóðverjann Carl, bauð fólki upp á að þrífa borgina (einn fermeter í einu) og fá í staðinn það sem undan kústinum kom í vinnulaun. Einnig var málaður hringur á torgið með nafni viðkomandi til merkis um framlag hans við hina borgaralegu þrifnaðarstefnu.
Þetta vakti mikla kátínu viðstaddra og tóku fjölmargir þátt í átakinu.
Uppákoman var tekin upp á videó sem hluti af heimildarmyndinni um stofnun alþjóðlegra hreingerningarsamtakanna IRS (International stadtliche reiningung). Takmark samtakanna er að koma á fjöldahreyfingu borgara sem byggð eru upp til móts við stór alþjóðleg fyrirtæki og stofnanir. Með tímanum er vonast til þess að samtökin taki við hlutverki SÞ og útdeili réttlæti um allan heim. Útgangspunkturinn er að þríft götur til þess að hreinsa sálina af óhreinum hvötum. Að með því að verða meðvitaður um umhverfi sitt verði maður hreinn að innan. Hrein sál í hreinu umhverfi.
Bæta má því við að þegar samtökin eru komin á æskilega stærðargráðu þá taki undirritaður við stjórn samtakanna og leiði þau inn í nýja öld.
þangað til það verður þá nema ég heilvænleg DDR fræði við skólann minn, læt lítið fyrir mér fara og bíð færis.
Bestu kv.
Þorleifur
þriðjudagur, september 13, 2005
Góðan daginn
Ég er sérlega bjartsýnn á þennan skóla minn og tel að næstu ár verði með einsdæmum skemmtileg!
Annars langar mig að segja þér frá því sem ég gerði í dag.
Skólinn er sumsé hafinn og fyrsta verkefni okkar er að vinna að verkefni með Arkítektanemum. Í dag áttu við að fara út og skoða borgina með það fyrir augum að leita upp staði og fólk sem setja mark sitt á umhverfið. Verkefnið var tilturulega frjálst en í grunninn snýst það um að vinna "leikverk" í opnum rýmum, það er meðal almennings.
Ég tók þetta bókstaflega á fyrsta degi og fór, uppáklæddur og vopnaður dv upptökuvél, í höfuðstöðvar CDU. Þar vildi ég fá að vita hvernig hægriöflin störfuðu í Þýskalandi. Ég sagðist hafa áhyggjur af stöðu hægriaflanna á Íslandi og væri því kominn til þess að aðstoða eftir mætti kosningu Angelu Merkel sem kanslara þýskalands. Þeir vildu ekkert með mig hafa en leystu mig út með húfu, barmmerki, spilastokk og áróðursbæklinga. Ég verð að viðurkenna að ég var örlítið svekktur þar sem ég taldi að frú Merkel hefði hug á því að hitta stærsta aðdáenda sinn en kannski var hún busy og ekki má maður láta heimsku undirmannanna láta á sig fá þegar maður er að vinna á hjartans forsendum.
Ég var sumsé ekki af baki dottinn í trú minni á betri framtíð með Angelu Merkel við stýrið og lagði því leið mína niður að Reichstag (þinghúsi Þjóðverja í miðri Berln) þar sem ég hóf að syngja lög sem tjáðu ást mína til Angelu Merkel. ég stöðvaði vegfarendur og bað þá að söngla með mér "Wir Lieben Angela Merkel". Undirtektirnar létu á sér standa og sífellt varð stærri og stærri hringurinn sem fólk myndaði í kringum mig. Ég reyndi að fá lögregluna með mér í lið en þeim fannst greinilega ekki sæma þeim að syngja um ást á stjórnmálaleiðtogum. Betur gekk með skólakrökkum þangað til kennarinn kom (börn eru svo móttækileg) og anarkistarnir voru ekkert sérlega hrifnir af samkeppninni sem ég veitti þeim.
Loks sá ég rót vandans. Ég þyrfti að útrýma samkeppninni. Út um allt voru einhverjir kommúnistar að dreyfa áróðri, sérstaklega þá þeir grænu. Ég tók því næst upp á því að standa við hlið þeirra og þar sem ég er leikaramenntaður þá hef ég mun betri stjórn á styrk raddar minnar og útsöng þá þar til þeir hrökkluðust í burtu.
Þegar ég var búinn að útrýma samkeppninni (sem er náttúrulega eitt af grunnskilirðum kapítalsimans) þá taldi ég götuna greiða, að nú myndi fólkið þyrpast til mín eins og frelsarans forðum ( ég er ekki frá því að ég finndi innra með mér að eitthvað heilagt vaknaði). Það reyndist ekki vera og sá ég fljótt hvað vandamálið var, fólkið hafði allt of mikið pláss. Það gat svo auðveldlega sveigt hjá mér.
Þar sem ég er löghlýðinn maður fannst mér aðeins og gróft að fara að reisa veggi eða vera með vöðvamenn með mér til að stýra fjöldanum í átt til mín og tók ég þá upp á því að bera út boðskap minn í neðanjarðarletum borgarinnar.
Og þetta reyndist þjóðráð því að þaðan kemst enginn í burtu fyrr en í fyrsta lagi á næstu stöð. Þar söng ég svo og trallaði lýðnum til yndisauka og leiðbeinslu fram eftir degi.
ég er ekki frá því að ég hafi gert meira til að bjarga þýskalandi í dag en ég hef gert á hlut þess hingað til. Smá sjálfboðavinna og samviskan er hrein.
Bestu kveðjur
Þorleifur
Berlín
Ég er sérlega bjartsýnn á þennan skóla minn og tel að næstu ár verði með einsdæmum skemmtileg!
Annars langar mig að segja þér frá því sem ég gerði í dag.
Skólinn er sumsé hafinn og fyrsta verkefni okkar er að vinna að verkefni með Arkítektanemum. Í dag áttu við að fara út og skoða borgina með það fyrir augum að leita upp staði og fólk sem setja mark sitt á umhverfið. Verkefnið var tilturulega frjálst en í grunninn snýst það um að vinna "leikverk" í opnum rýmum, það er meðal almennings.
Ég tók þetta bókstaflega á fyrsta degi og fór, uppáklæddur og vopnaður dv upptökuvél, í höfuðstöðvar CDU. Þar vildi ég fá að vita hvernig hægriöflin störfuðu í Þýskalandi. Ég sagðist hafa áhyggjur af stöðu hægriaflanna á Íslandi og væri því kominn til þess að aðstoða eftir mætti kosningu Angelu Merkel sem kanslara þýskalands. Þeir vildu ekkert með mig hafa en leystu mig út með húfu, barmmerki, spilastokk og áróðursbæklinga. Ég verð að viðurkenna að ég var örlítið svekktur þar sem ég taldi að frú Merkel hefði hug á því að hitta stærsta aðdáenda sinn en kannski var hún busy og ekki má maður láta heimsku undirmannanna láta á sig fá þegar maður er að vinna á hjartans forsendum.
Ég var sumsé ekki af baki dottinn í trú minni á betri framtíð með Angelu Merkel við stýrið og lagði því leið mína niður að Reichstag (þinghúsi Þjóðverja í miðri Berln) þar sem ég hóf að syngja lög sem tjáðu ást mína til Angelu Merkel. ég stöðvaði vegfarendur og bað þá að söngla með mér "Wir Lieben Angela Merkel". Undirtektirnar létu á sér standa og sífellt varð stærri og stærri hringurinn sem fólk myndaði í kringum mig. Ég reyndi að fá lögregluna með mér í lið en þeim fannst greinilega ekki sæma þeim að syngja um ást á stjórnmálaleiðtogum. Betur gekk með skólakrökkum þangað til kennarinn kom (börn eru svo móttækileg) og anarkistarnir voru ekkert sérlega hrifnir af samkeppninni sem ég veitti þeim.
Loks sá ég rót vandans. Ég þyrfti að útrýma samkeppninni. Út um allt voru einhverjir kommúnistar að dreyfa áróðri, sérstaklega þá þeir grænu. Ég tók því næst upp á því að standa við hlið þeirra og þar sem ég er leikaramenntaður þá hef ég mun betri stjórn á styrk raddar minnar og útsöng þá þar til þeir hrökkluðust í burtu.
Þegar ég var búinn að útrýma samkeppninni (sem er náttúrulega eitt af grunnskilirðum kapítalsimans) þá taldi ég götuna greiða, að nú myndi fólkið þyrpast til mín eins og frelsarans forðum ( ég er ekki frá því að ég finndi innra með mér að eitthvað heilagt vaknaði). Það reyndist ekki vera og sá ég fljótt hvað vandamálið var, fólkið hafði allt of mikið pláss. Það gat svo auðveldlega sveigt hjá mér.
Þar sem ég er löghlýðinn maður fannst mér aðeins og gróft að fara að reisa veggi eða vera með vöðvamenn með mér til að stýra fjöldanum í átt til mín og tók ég þá upp á því að bera út boðskap minn í neðanjarðarletum borgarinnar.
Og þetta reyndist þjóðráð því að þaðan kemst enginn í burtu fyrr en í fyrsta lagi á næstu stöð. Þar söng ég svo og trallaði lýðnum til yndisauka og leiðbeinslu fram eftir degi.
ég er ekki frá því að ég hafi gert meira til að bjarga þýskalandi í dag en ég hef gert á hlut þess hingað til. Smá sjálfboðavinna og samviskan er hrein.
Bestu kveðjur
Þorleifur
Berlín
sunnudagur, september 11, 2005
Góða kveldið
Þorleifur reportar frá Berlín.
Hér er allt á suðupunkti vegna yfirvofandi kosninga, savedbythebell kanslarinn virðist ætla að halda það út einu sinni enn Berlínarbúar finnst ekki mikið til þessarra kosninga koma, enda eru þeir þekktir fyrir anarkíst eðli og þá sérstaklega núna þegar margir hér upplifa að stjórnvöld hafi brugðist.
En hvert er valið?
Valið stendur í raun á milli meira af sama og þýsku útgáfunnar af Thatcher. Frú Merkel vill hér aukna einkavæðingu, minni miðstýringu og færri reglugerðir. Vissulega er hægt að taka undir með henni og segja að það sé margt til í því að þýskt efnahagslíf sé að kikna undan reglugerðafargani en staðreyndin er samt sem áður sú að hér er ennþá að finna eitt sterkasta velferðarkerfi í heimi og að hætta því svo að fyrirtækin hafi það betra er erfitt að sætta sig við.
Það þarf alltaf að skoða kerfi (eins og til dæmis velferðarkerfi) í samhengi við tímann og hvernig því gengur að aðlagast nýjum og breyttum aðstæðum en menn ættu að fara sér hægt í því að breyta kerfum sem það tók mannsaldra að koma á með tilheyrandi mannfórnum og barningi.
En það verður spennandi að sjá hvernig fer og svo í kjölfarið hvernig þetta lítur sov út í kjölfar kosninga.
Af sjálfum mér er það að frétta að skólinn hefst á morgun. ég tók reyndar forskot á sæluna og bauð bekkjarsystkynum mínum í mat á föstudaginn. Eldaði rammíslenska fiskisúpu sem ég dauð samviskusamlega í 30 klukkutímaog bragðaðist hún eftir því, það er vel.
Þetta var frábært kvöld og ég er ekki frá því að þetta verði skemmtilegur bekkur að vera í og spennandi fólk að kynnast.
Fyrsta verkefnið er að vinna með arkítektanemum frá Hamborg í því að dokumentra opin svæði með vidoemyndavélum og eitthvað. Reyndar vitum við fátt um þetta annað en það að vinnan hefst klukkan 11 í fyrramálið og stendur fram til 22 annað kvöld. Og mun gera það sem eftir lifir vikunnar!
Þetta er ekki skóla fyrir letingja.
Svo sat ég í gær með Davíð nokkrum sem hér er að læra heimspeki og rædum við alt milli himins og jarðar. Þessi fögnuður átti þó heldur snubbóttan endi þegar ég var að segja honum sögu af Gunnari Eyjólfssyni þegar einhver nágranninn öskraði á okkur að þegja. En eftir stendur að þetta var skemmtilegt og fróðlegt kvöld.
Jæja, best að koma sér í háttinn og vera nokkuð í lagi á morgun.
Góðar stundir.
Þorleifur
Þorleifur reportar frá Berlín.
Hér er allt á suðupunkti vegna yfirvofandi kosninga, savedbythebell kanslarinn virðist ætla að halda það út einu sinni enn Berlínarbúar finnst ekki mikið til þessarra kosninga koma, enda eru þeir þekktir fyrir anarkíst eðli og þá sérstaklega núna þegar margir hér upplifa að stjórnvöld hafi brugðist.
En hvert er valið?
Valið stendur í raun á milli meira af sama og þýsku útgáfunnar af Thatcher. Frú Merkel vill hér aukna einkavæðingu, minni miðstýringu og færri reglugerðir. Vissulega er hægt að taka undir með henni og segja að það sé margt til í því að þýskt efnahagslíf sé að kikna undan reglugerðafargani en staðreyndin er samt sem áður sú að hér er ennþá að finna eitt sterkasta velferðarkerfi í heimi og að hætta því svo að fyrirtækin hafi það betra er erfitt að sætta sig við.
Það þarf alltaf að skoða kerfi (eins og til dæmis velferðarkerfi) í samhengi við tímann og hvernig því gengur að aðlagast nýjum og breyttum aðstæðum en menn ættu að fara sér hægt í því að breyta kerfum sem það tók mannsaldra að koma á með tilheyrandi mannfórnum og barningi.
En það verður spennandi að sjá hvernig fer og svo í kjölfarið hvernig þetta lítur sov út í kjölfar kosninga.
Af sjálfum mér er það að frétta að skólinn hefst á morgun. ég tók reyndar forskot á sæluna og bauð bekkjarsystkynum mínum í mat á föstudaginn. Eldaði rammíslenska fiskisúpu sem ég dauð samviskusamlega í 30 klukkutímaog bragðaðist hún eftir því, það er vel.
Þetta var frábært kvöld og ég er ekki frá því að þetta verði skemmtilegur bekkur að vera í og spennandi fólk að kynnast.
Fyrsta verkefnið er að vinna með arkítektanemum frá Hamborg í því að dokumentra opin svæði með vidoemyndavélum og eitthvað. Reyndar vitum við fátt um þetta annað en það að vinnan hefst klukkan 11 í fyrramálið og stendur fram til 22 annað kvöld. Og mun gera það sem eftir lifir vikunnar!
Þetta er ekki skóla fyrir letingja.
Svo sat ég í gær með Davíð nokkrum sem hér er að læra heimspeki og rædum við alt milli himins og jarðar. Þessi fögnuður átti þó heldur snubbóttan endi þegar ég var að segja honum sögu af Gunnari Eyjólfssyni þegar einhver nágranninn öskraði á okkur að þegja. En eftir stendur að þetta var skemmtilegt og fróðlegt kvöld.
Jæja, best að koma sér í háttinn og vera nokkuð í lagi á morgun.
Góðar stundir.
Þorleifur
miðvikudagur, september 07, 2005
HANN ER FARINN!!!!
Það var mikið.
Nú byrjar maskína Sjálfstæðismanna að milja um mikilfengleika hans og að fylla himinloftin áru hans og ljósi (þó svo að hann hafi gert nóg af því sjálfur meðan hann sat!).
Kannski væri ráð að fara að hugmynd Andra Snæs og útbúa skrín fyrir kallinn undir Keili...
Þorleifur
Það var mikið.
Nú byrjar maskína Sjálfstæðismanna að milja um mikilfengleika hans og að fylla himinloftin áru hans og ljósi (þó svo að hann hafi gert nóg af því sjálfur meðan hann sat!).
Kannski væri ráð að fara að hugmynd Andra Snæs og útbúa skrín fyrir kallinn undir Keili...
Þorleifur
Góðan daginn
Þetta er greinin sem birt var eftir mig í Fréttablaðinu á mánudaginn. SVo hef ég verið að skoða heimssíðurnar og það virðist vera sem svipaðan lestur megi finna á síðum ekki ómerkari blaða en NYtimes og WP.
hér er greinin:
Samfélag á hamfaratímum
Það eru skelfilegar fréttir sem berast okkur frá Bandaríkjunum þessa dagana. New Orleans er á kafi, lík fljóta um í vatninu, þúsundir manna húka á húsþökum í veikri von um björgun áður en hungrið og þorstinn ber þau ofurliði, hætta er á farsóttum og uppbyggingarstarfið er talið geta tekið mánuði.
En það sem kannski slær mann mest er að fylgjast með því hvernig samfélagið virðist hafa hrunið til grunna.
Gengi vafra um göturnar myrðandi og nauðgandi, rænandi og ruplandi. Skotvopnabúðir hafa verið tæmdar og vopnin notuð til þess að ýta undir óöldina sem nú ríkir.
Fréttir berast okkur úr tímabundnum flóttamannabúðum sem settar voru upp í Superdome, íþróttaleikvangi í borginni, og í ráðstefnumiðstöð borgarinnar af kerfisbundnum nauðgunum og eignapptöku, misþyrmingum og hungursneiðum.
Hvað gerðist? Hvernig getur það verið að samfélagið hafi svo fljótt leysts upp og óöld skapast. Úr hverju eru innviðir samfélagsins ofnir fyrst þeir rifna svo fljótt við mótlæti?
Nú hafa margar borgir Evrópu orðið fyrir gífurlegum flóðum, skemmst er að minnast flóðanna í Prag sem flæddu miðborgina algerlega. Engar fréttir bárust okkur þaðan að gripdeildum og almennu niðurbroti samfélagsins. Hitabylgjan í fyrra (skammarlega) dró þúsundir manna og kvenna til dauða í Evrópu í fyrra án þess að allt færi á annan endann.
Í hverju liggur munurinn?
Gæti hann legið í því að í Evrópu er samfélagið byggt upp á grunni velferðarkerfis þar sem þeir sem ekki standa í efstu stigum samfélagsins hafa engu að síður til hnífs og skeiðar, að hinir minna velmegandi búa við öryggi sem gerir það að verkum að þeir hafa ekki misstu trúnna á það að þeir séu hluti af samfélagi manna.
Í Bandaríkjunum er stór hluti samfélagsins skilinn eftir án heilsutrygginga, framfærsluöryggis, lýfeyristryggina og kannski það sem mestu máli skiptir...mannlegrar virðingu.
Af hverju ætti það fólk að finnast það vera hluti af samfélaginu? Hvaða þegnlegu skildu finnur fólkið sem sveltur á húsþökum New Orleans. Af hverju ætti það ekki bara að taka það sem því hefur aldrei verið boðið uppá.
Hamfarir draga fram í dagsljósið hið sanna ástand. Við þannig aðstæður er ekki hægt að fela sig handa skyggða rúða fjármálastofnana og tölum um hagfræði, það sem telur er hvernig samfélagið bregst við, og á þeim mælikvarða þá fær Bandaríska samfélagið falleinkunn.
Þetta ættu ungir frjálshyggjufrömuðir kannski að hugsa til áður en þeir opna munninn næst um að leggja beri niður hið Evrópska velferðarkerfi
Þorleifur Örn Arnarsson
Þetta er greinin sem birt var eftir mig í Fréttablaðinu á mánudaginn. SVo hef ég verið að skoða heimssíðurnar og það virðist vera sem svipaðan lestur megi finna á síðum ekki ómerkari blaða en NYtimes og WP.
hér er greinin:
Samfélag á hamfaratímum
Það eru skelfilegar fréttir sem berast okkur frá Bandaríkjunum þessa dagana. New Orleans er á kafi, lík fljóta um í vatninu, þúsundir manna húka á húsþökum í veikri von um björgun áður en hungrið og þorstinn ber þau ofurliði, hætta er á farsóttum og uppbyggingarstarfið er talið geta tekið mánuði.
En það sem kannski slær mann mest er að fylgjast með því hvernig samfélagið virðist hafa hrunið til grunna.
Gengi vafra um göturnar myrðandi og nauðgandi, rænandi og ruplandi. Skotvopnabúðir hafa verið tæmdar og vopnin notuð til þess að ýta undir óöldina sem nú ríkir.
Fréttir berast okkur úr tímabundnum flóttamannabúðum sem settar voru upp í Superdome, íþróttaleikvangi í borginni, og í ráðstefnumiðstöð borgarinnar af kerfisbundnum nauðgunum og eignapptöku, misþyrmingum og hungursneiðum.
Hvað gerðist? Hvernig getur það verið að samfélagið hafi svo fljótt leysts upp og óöld skapast. Úr hverju eru innviðir samfélagsins ofnir fyrst þeir rifna svo fljótt við mótlæti?
Nú hafa margar borgir Evrópu orðið fyrir gífurlegum flóðum, skemmst er að minnast flóðanna í Prag sem flæddu miðborgina algerlega. Engar fréttir bárust okkur þaðan að gripdeildum og almennu niðurbroti samfélagsins. Hitabylgjan í fyrra (skammarlega) dró þúsundir manna og kvenna til dauða í Evrópu í fyrra án þess að allt færi á annan endann.
Í hverju liggur munurinn?
Gæti hann legið í því að í Evrópu er samfélagið byggt upp á grunni velferðarkerfis þar sem þeir sem ekki standa í efstu stigum samfélagsins hafa engu að síður til hnífs og skeiðar, að hinir minna velmegandi búa við öryggi sem gerir það að verkum að þeir hafa ekki misstu trúnna á það að þeir séu hluti af samfélagi manna.
Í Bandaríkjunum er stór hluti samfélagsins skilinn eftir án heilsutrygginga, framfærsluöryggis, lýfeyristryggina og kannski það sem mestu máli skiptir...mannlegrar virðingu.
Af hverju ætti það fólk að finnast það vera hluti af samfélaginu? Hvaða þegnlegu skildu finnur fólkið sem sveltur á húsþökum New Orleans. Af hverju ætti það ekki bara að taka það sem því hefur aldrei verið boðið uppá.
Hamfarir draga fram í dagsljósið hið sanna ástand. Við þannig aðstæður er ekki hægt að fela sig handa skyggða rúða fjármálastofnana og tölum um hagfræði, það sem telur er hvernig samfélagið bregst við, og á þeim mælikvarða þá fær Bandaríska samfélagið falleinkunn.
Þetta ættu ungir frjálshyggjufrömuðir kannski að hugsa til áður en þeir opna munninn næst um að leggja beri niður hið Evrópska velferðarkerfi
Þorleifur Örn Arnarsson
Gerast áskrifandi að:
Færslur (Atom)
