Góða kvöldið

Það er stórfréttir frá austheimum. Þorleifur Örn Arnarsson lét gabbast og fór í klippingu. Nú lítur hann út eins og fínn skóladrengur (þó svo það sé ekki laust við að hann líti með velþóknun með þá nýlundu að konur horfa í auknu mæli á eftir honum!). Sumsé, rebelinn og hugsjónabrjálæðingurinn lét undan þrýstingi frá sínum betri helmingi og fékkst til að leyfa atvinnumanni að fara um hausinn á honum skærum og öðru afleiðandi.

Hann er sumsé aftur orðinn sætur (nú er bara spurning hverjum honum verði líkt við eins og var iðulega gert í leiklistarskólanum, þar sem nöfnin gengu miðað við hárvöxt).

Þegar Þorleifur var á ferð í Nýja Sjálandi í jan í fyrra þá kom hann inn þar sem ung stúlka sat og horfði á sjónvarpið. Alls var hún þess óvitandi að innan skamms myndi henni bregða allsvakalega og líf hennar taka nýtt stökk inn í framtíð fantasíunnar. Hún leit upp er Þorleifur gekk inn og má segja að andlit hennar hafi runnið niður á höku. Það heyrðist lágt hvísl frá henni, Jhonny Depp... þetta er johnny depp... Þorleifur snérist á hæli og gekk út, hann hafði ekki hjarta til þess að svipta stúlkuna þessari hugsýn.

Og kannski er ekki svo leiðum að lýkjast. EN ÞORLEIFUR ER SAMT REBEL, þrátt fyrir fína hárgreiðslu og smá meðvitund um eigin útlit.

Góðar stundir.

Þorleifur

Góða kvöldið

Þá er tökum lokið á sjónvarpsseriunni (sitcom) Kallakaffi, en þar hef ég staðið í því að skipa fyrir og skipta mér af frá fyrsta degi.

Þetta var afar erfið en gefandi vinna sem ég mun búa að.

Einnig tók ég upp á því þegar tók að líða á að gera svonkallaða "making off" (Af því að ég hafði ekki nóg að gera!!!). ÉG tók þann pól í hæðina að fara aðeins öðruvísi leið að því og afraksturinn verður kynntur í Janúar þegar serían er við það að fara í spilun. Ekki er víst á þessari stundu hvort að Saga Film og hvað þá RÚV munu taka "making off" til sýningar en allaveganna þá var það skemmtileg búbót!

Svo fer ég í fyrramálið til draumalandsins ( í þessu tilviki Finnlands) þar sem ég mun eyða jólunum í húsi án rafmagns og rennandi vatns, þar sem viður sér fyrir upphituninni og friður finnsku skógana endurnærir sálina.

Ég fékk svo símtal í dag frá DV. Það vildi svo skemmtilega til að þar hafði einhver lesið grein mína um stöðu íslenska menntakerfisins og vildi fá að vita hvað mér fannst markverðast í fréttum þessa vikuna. Ég var mjög undrandi á því að þau skildu hafa samband við mig útaf þessari grein minni þar sem ég er á því að hún sé með þeim verri sem ég hef skrifað á politik.is Ég var að fjalla um einhverja alþjóðlega samanburðarrannsókn þar sem íslensk ungmenni voru fremst í flokki samanburðarlanda okkar (Venezuela og Kongó) en neðan en öll hin norðurlöndin. Og því undraðist ég að hér væri þagað yfir þessu þunnu hljóði á meðan að í noregi og Svíþjóð væri allt á öðrum endanum yfir slæmum niðurstöðum. Rétt að minnst á þetta en engu að síður þá fannst mér undarlegt að þau skildu hafa samband þar sem ég ekki aðeins miskvótaði nafn rannsóknarinnar heldur bauð ekki upp á nein konkret dæmi eða tilvitnanir heldur skrifaði algerlega út frá skoðunum mínum og minni (sem í þessu máli kom í ljós að var ansi glopótt). ÞAð er pínku sorglegt að það versta sem maður geri kalli til manns dagblöðin...

En annars er ég á geðveikrarmörkum af þreytu og slútta þessu því í snatri...

Góða nótt og njótið jólageðveikinnar. Ég mun hugsa til landans í óbyggðarkofanum mínum.

Þorleifur

Góðan daginn

Það er stund á milli stríða. Ég er í vinnunni og samkvæmt öllu þá ætti ég að vera inni í stúdíói að öskra og reka á eftir fólki, hugsa allt fyrir alla og stressa mig óhóflega. En allt í einu þá afboðaði einhver leikari komu sína og planið var hrunið. Og þegar plön hrynja í mínu djobbi þá er ég í vonum málum og allir fara að stressast og ég er sökudólgurinn.

Allt í einu skilur maður afstöðu sendiboðans sem maraþonhlaupið er kenndur við (og var hogginn í herðar niður í kjölfar þess að hann bar kóngi slæmar fréttir) því að allt í einu þá er það upp á mitt að redda þessu eða taka afleiðingunum...

En annars þá er ansi margt að gerast. Ég er að hugleiða eins og tvo tilboð og svo er handrit sem ég mun leikstýra og er co-writer af komið á grunnstig framleiðslu þannig að margt er í spilunum.

Framleiðslan á American Diplomacy er komin í gang og það er alltaf jafn erfitt að finna einhvern sem langar að nota fjármagnið sitt í leikhús. En við reynum ótrauðir.

Annars þá gat ARnar Jónsson ekki leikið forsætisráðherran. Stefán Baldursson kom að máli við hann og tilkynnti að hann væri að fara í tvær sýningar eftir áramót. Þetta er náttúrulega alveg týpiskt fyrir vinnubrögðin í þessu húsi þjóðarinnar að allt er ákveðið á síðustu stundu og svo það komi öllum hlutaðeigandi sem verst. Ég velti því fyrir mér hvort hann hafi frétt af American Diplomacy og brugðist við, ég á við, hann reyndi allt hvað hann gat til að skemma fyrir Sveinsstykki í fyrra svo ég trúi hverju sem er uppá þennan mann...

En ég bið að heilsa í bili enda er það í mótsögn við orð mín hér áðan að ég hafi þennan tíma til þess að skrifa.

Bestu kv.

Þorleifur

Góða kvöldið

EFtirfarandi blogg er á ensku. Ástæðan er einfaldlega sú að ég var að skrifa bréf til Grapevine sem ég birti hér í heild sinni. Þetta kallast economisk skrif, það er að margnýta allt sem maður skrifar...

Dear Grapevine-lot

The editorial from mr. Nikolov was very entertaining as well as pressing. But I would like to add a couple of thoughts on the subject.

First: The "war on terrorism". No here we have a dandy. Terrorism became the focuspoint of global struggle when 19 (or so the story goes) "terrorists" flew comercial airplanes into the WTC in NY. Both the aggressor (in this case a bearded man living in a cave in Afganistan which soposedly goes under the name of Osama, and very surprisingly has been able to outmanuver the entire US led coalition for a better part of 4 years) and the defender (which goes by the name of George W. Bush, or Gorgy for those who know him, and currently commands the aforementioned US coalition) claim God (also known under aliases such as Budda, Allah, Jehove, the great spirit and strangly enough "The force") as their ally and protector. Now, for most of us normal folks this might strike as odd. How can the same "God" both want to "hunt down and kill" and "protect and guide" (and even throw in virgins) the same people? Either there must be two "Gods" or somebody made a blunder somewhere. I do not claim to know who George W. Bush talks to on the phone in the oval office or who hears Osama on the walky talky, but exluding that their guiding entety is a practical joker my educated guess would be that they are being scamed. Unless they hear voices but that is a whole different ballgame! This leads me to my second point.

Maybe we are looking in the wrong direction when we claim that what is going on in this so-called war on terror is a religious struggle? For what is really driving the struggle is the feeling of supremacy by one cultural world over another. The USA goverment claims to be "democrazising" the middle east but forgot to ask anybody in the region how they would feel about it. They claim to be doing something termed "nationbuilding" in Iraq and Afganistan but as any 15 year old, that has ever opened a history textbook, will tell you that such a thing is not only impossible but a contradiction in terms (for those slightly futher in their education the name Derrida pops to mind). "Nationbuilding" is something that takes place during a long time, through education and common cultural heritage. It is not something pulled out of a Pentagon hat and enforced by military might. Which then leads me my third and final point, the culturally complacent media.

When the war on Iraq (Finally a war that is real, it was on TV!) was fought the western media not only gullebly belived the humbedumbook evidence that the Americans offered the world but, maybe more seriously, did not question the cultural arrogance that the war presented and the termology that was to follow it. They were so imbedded in the "ground war" and the dodgy evidence that they never stopped to ask themself; is this right. Is it right that one cultural world goes about the place (and it not like history does not throw a couple of strong hints in the form of colonisation) presenting that they not only know best but that they have devine right to impose their culture on others? How could they miss the fact that some people actually find McDonalds backed by F16's on their land a bad and insulting idea? Were they perhaps locked in their little cultural box whose walls blocked their view? And if so, what needs to be done?

Well, that is a matter for a whole new article but to claim that what is going on in the "War on terror" is a religious war is far to simple and defers the focus from the really pressing question, that we need to take a good long look at our own culture before we start exporting it.

Best regards
Thorleifur Örn Arnarsson

Góða kvöldið

Það er of seint til gáfulegra skrifta og því fell ég í vanans venjur og skrifa einhverja bölvaða vitleysu.

Íslendingar ætla að fara að auglýsa í NYTimes. Gott hjá þeim. Þetta er týpísk íslensk stórhugahugmynd! Why aim for the sky when you can see the moon?

Og þeir segja að það muni kosta 3 millur. Hvað kostar 3 millur? Ég hefði talið að miðað við kostnað í íslensku blöðum (300 kall fyrir heilsíðuauglýsingu á góðum stað í fréttó) þá væri þetta kostnaður fyrir blaðsíðufjórðung mitt í aukablaði um nútíma mublu arkítektúr í NYTimes!

En kannski eru þeir á díl...

Svo er það líka umhugsunarvert að það var NYTimes sem sló fram á forsíðu setningunni "United in Joy" þegar Sardínistarnir töpuðu kosningunum í Nicuaraqua eftir að BNA höfðu bombað landið aftur á steinaldir, fjármagnað þarlenda hryðjuverkamenn og neitað að fara að dómi alþjóðadómstólsins sem dæmdi þá 1981 til þess að greiða Nicuraqua stórfelldar bætur og hætta að borga undir hryðjuverkahópana. (Viðbrög BNA: tvöföldun á framlögum til hernaðarmála þar í landi) ( sendiherra BNA til Nicaraqua 1981: John Negroponte núverandi sendiherra BNA í Írak).

NYTimes er það blað sem gegnir forrystu í því að staðfesta kúltúríska yfirburði vestrænnar menningar yfir öðrum menningarheimum

En góð hugmynd engu að síður...

Og svo sakna ég konunnar minnar geigvænlega í útlegðinni í Kallakaffi!

SVo mörg voru þau orð!

Þorleifur

Góða kvöldið

Það blása vindar óviðráðanleikans yfir and-vötnum. Ég sat í makindum á kaffihúsinu Erottaja í Helsinkiborg og taldi mínútur. ÉG var að drepast úr leiðindum, hafði lítið fyrir stafni og vissi ekki hvert ég átti að snúa mér. Ekki það, ég var að skrifa leikrit fyrir Borgó og hugsa um fjútúr leiksmíðar og uppsetningar, en það dugði engan vegin til þar sem ég er ofvirkur með afbrigðum.

En svo truflaði titrarinn í buxunum hugleiðingarnar og á hinum endanum var mjúkleg rödd. Samtalið var eftirfarandi:

Rödd: Er þetta Þorleifur?
Ég: Já.
Rödd: Arnarsson?
Ég: Já.
Rödd: Í Helsinki?
Ég: JÁ!!!
Rödd: Mig vantar harðstjóra...
ÉG: Ha?
Rödd: Mig vantar...
Ég: Harðstjóra?
Rödd: Já.
Ég: Harð...
Rödd: Stjóra, já!
Ég: Þorleifur hér.
Rödd: Sæll, viltu koma til íslands.

Og þar með var ég kominn í flugvél. Og allt í einu hljómuðu einmanalegar hugrenningar heillandi kostur þar sem ég sat í óþægilegu sæti Iceland Exrpress frá Londin. En það er ekki allt fengið, það eru ekki harðstjórar á hverju strái.

Þorleifur

PS: Reyndar virðist með tilkomu nýrra útflutningsstefnu BNA að harðstjórastéttin sé að renna sitt síðasta en örvæntið ekki. Það koma nýjir, þessir verða bara í jakkafötum!

Góðan daginn

Já, það er eins gott að halda uppi góðum siðum. ég er farinn að skrifa á daginn og því ekkert til fyrirstöðu að bauna út úr mér við þetta tækifæri.

Finnlandsdvölin er með besta móti. Ég fór í gegnum sjálfsvorkunarkast hér fyrr í vikunni þar sem mér fannst ég hefði engan tilgang hér en áttaði mig svo á því að það gefst aldrei tími til nokkurs hluts lengur. Það gefst ekki tími til að lesa, ekki hugsa, ekki vera og hvað þá að móta og þróa með sér skoðanir og þekkingu. Ekki skoðanir sem gripnar eru úr lausu lofti heldur hinar sem eru fastmótaðar í þekkingu og bjóða þannig kannski upp á raunverulega valkoksti. En nóg um það, þetta er málefni sem ekki er hægt að röfla yfir svona í stuttu.

REyndar þá er ástæða fyrir þessum skrifum. Vinur minn Eiríkur Norðdahl er að gefa út sína fyrstu bók, hugsjónadrusluna, og langar mig að kynna hana aðeins hér. Eins og er hans von og vísa þá er þetta afskaplega hæðin bók um menn, konur og simpansa, sem öll hafa það sameiginlegt að vera svo viðurstyggilega hallærisleg að þau trúa á eitthvað og eru tilbúin að deyja fyrir það.

"Mér fannst vera að renna upp fyrir mér ljós. Að ég væri ekki einn um að hafa logið alla ævina, að ég væri ekki einn um að finna ekki til. Ég væri ekki einn um að ljúga upp á mig tilfinningum sem ég hef lesið um í bókum, séð í lélegum sjónvarpsþáttum (lífið hermir ekki eftir listinni, það hermir eftir Friends)."

Segir allt sem segja þarf, eða hvað.

Glóðar stundir (þarf að fara að upgreida kveðjuorðaforðann, ég er farinn að hljóma eins og Richter í nýjasta...)

Góða kvöldið

Ég er að komast að því að ég er háður netinu, eða kannski bara tölvum almennt.

Hvað er það sem gerir það svo heillandi að hverfa inn í óraunverulegan heim tölvunnar og gera þar ekkert langtímunum saman?

Ég skil þetta ekki. Og af hverju þarf ég að komast á netið svona oft?

Og af hverju hlakka ég til þess að fá nýjan tölvuleik (þó svo ég hafi ekki spilað tölvuleiki árum saman) og hangi svo í honum endalaust?

Af hverju er ég með áhyggjur af þessu?

Annars er ég að slappa af í Finnlandi og eins og kannski má lesa úr orðum mínum þá gengur það ekkert sérstaklega. Ég þarf að læra það, og læra að nota tíman sem það gefur manni!

En þangað er ég ekki kominn enn!

Góðar stundir
Þorleifur

Góða kvöldið og afsakið þögnina.

Hún hlýst af mikilli og strembinni vinnu, netleysi, umsóknum í erlenda háskóla og svo því að skrifkraftar mínir hafa farið meira og minna í leikritið sem nálgast veruleikann æ meir.

ÉG er nú staddur á Agureyri að berja á mennskóleskum busum og öðrum viljugum leiklistarfórnarlömbum.

Ég hef mikla unun af starfi mínu, það kallar eitthvað í leiklistarlegu uppeldisstarfi á mig. Og ungt fólk (segir öldungurinn) hefur einhvern fítonskraft og sálaropnun sem oft er vanmetinn. En það er í þessum brunni sköpunarinnar sem mér finnst ég njóta mín. Fæ að miðla og leiðbeina á sama tíma og agi og kröfur eru í fyrirrúmi. Það er afar mikilvægt að ungu fólki sé ekki kennt að meðalmennska sé í lagi heldur þurfi þau að leggja á sig vinnu af einurð og alvöru. Ef sá mórall næst upp þá er himinninn takmarkið og draumar geta ræst!

En annars er ég svo aftur á leið til finnlands þar sem margir skemmtilegir möguleikar eru að opnast. Líklega er ég að fara að setja upp sýningu þar nú fyrir jól sem og undirbúa önnur verk. Einnig kem ég til greina sem listrænn stjórnandi í ævafornu og virtu leikhúsi (hljómar grand, ehh?) en það ætti að skýrast innan fárra daga.

En framundan er mikil vinna og því verð ég að láta staðar numið í bili en næst þegar andinn grípur mig þá mun ég kannski fjalla lítilega um verkið sem er í vinnslu sem og því sem er á döfunni í leikhúsi og pólitík!

Bestu kv.

Þorleifur

Góða kvöldið

Ég skrifaði fyrir stuttu 1. persónu frásögn af því hvernig var að þekkja þorleif Örn. Þetta er ekki erfitt fyrir þá sem það vilja reyna, maður spyr bara skuggan sinn hvað honum finnst og þá ætti þetta að koma.

góðar stundir

Þorleifur