Góða kvöldið

Það er of seint til gáfulegra skrifta og því fell ég í vanans venjur og skrifa einhverja bölvaða vitleysu.

Íslendingar ætla að fara að auglýsa í NYTimes. Gott hjá þeim. Þetta er týpísk íslensk stórhugahugmynd! Why aim for the sky when you can see the moon?

Og þeir segja að það muni kosta 3 millur. Hvað kostar 3 millur? Ég hefði talið að miðað við kostnað í íslensku blöðum (300 kall fyrir heilsíðuauglýsingu á góðum stað í fréttó) þá væri þetta kostnaður fyrir blaðsíðufjórðung mitt í aukablaði um nútíma mublu arkítektúr í NYTimes!

En kannski eru þeir á díl...

Svo er það líka umhugsunarvert að það var NYTimes sem sló fram á forsíðu setningunni "United in Joy" þegar Sardínistarnir töpuðu kosningunum í Nicuaraqua eftir að BNA höfðu bombað landið aftur á steinaldir, fjármagnað þarlenda hryðjuverkamenn og neitað að fara að dómi alþjóðadómstólsins sem dæmdi þá 1981 til þess að greiða Nicuraqua stórfelldar bætur og hætta að borga undir hryðjuverkahópana. (Viðbrög BNA: tvöföldun á framlögum til hernaðarmála þar í landi) ( sendiherra BNA til Nicaraqua 1981: John Negroponte núverandi sendiherra BNA í Írak).

NYTimes er það blað sem gegnir forrystu í því að staðfesta kúltúríska yfirburði vestrænnar menningar yfir öðrum menningarheimum

En góð hugmynd engu að síður...

Og svo sakna ég konunnar minnar geigvænlega í útlegðinni í Kallakaffi!

SVo mörg voru þau orð!

Þorleifur

Góða kvöldið

Það blása vindar óviðráðanleikans yfir and-vötnum. Ég sat í makindum á kaffihúsinu Erottaja í Helsinkiborg og taldi mínútur. ÉG var að drepast úr leiðindum, hafði lítið fyrir stafni og vissi ekki hvert ég átti að snúa mér. Ekki það, ég var að skrifa leikrit fyrir Borgó og hugsa um fjútúr leiksmíðar og uppsetningar, en það dugði engan vegin til þar sem ég er ofvirkur með afbrigðum.

En svo truflaði titrarinn í buxunum hugleiðingarnar og á hinum endanum var mjúkleg rödd. Samtalið var eftirfarandi:

Rödd: Er þetta Þorleifur?
Ég: Já.
Rödd: Arnarsson?
Ég: Já.
Rödd: Í Helsinki?
Ég: JÁ!!!
Rödd: Mig vantar harðstjóra...
ÉG: Ha?
Rödd: Mig vantar...
Ég: Harðstjóra?
Rödd: Já.
Ég: Harð...
Rödd: Stjóra, já!
Ég: Þorleifur hér.
Rödd: Sæll, viltu koma til íslands.

Og þar með var ég kominn í flugvél. Og allt í einu hljómuðu einmanalegar hugrenningar heillandi kostur þar sem ég sat í óþægilegu sæti Iceland Exrpress frá Londin. En það er ekki allt fengið, það eru ekki harðstjórar á hverju strái.

Þorleifur

PS: Reyndar virðist með tilkomu nýrra útflutningsstefnu BNA að harðstjórastéttin sé að renna sitt síðasta en örvæntið ekki. Það koma nýjir, þessir verða bara í jakkafötum!

Góðan daginn

Já, það er eins gott að halda uppi góðum siðum. ég er farinn að skrifa á daginn og því ekkert til fyrirstöðu að bauna út úr mér við þetta tækifæri.

Finnlandsdvölin er með besta móti. Ég fór í gegnum sjálfsvorkunarkast hér fyrr í vikunni þar sem mér fannst ég hefði engan tilgang hér en áttaði mig svo á því að það gefst aldrei tími til nokkurs hluts lengur. Það gefst ekki tími til að lesa, ekki hugsa, ekki vera og hvað þá að móta og þróa með sér skoðanir og þekkingu. Ekki skoðanir sem gripnar eru úr lausu lofti heldur hinar sem eru fastmótaðar í þekkingu og bjóða þannig kannski upp á raunverulega valkoksti. En nóg um það, þetta er málefni sem ekki er hægt að röfla yfir svona í stuttu.

REyndar þá er ástæða fyrir þessum skrifum. Vinur minn Eiríkur Norðdahl er að gefa út sína fyrstu bók, hugsjónadrusluna, og langar mig að kynna hana aðeins hér. Eins og er hans von og vísa þá er þetta afskaplega hæðin bók um menn, konur og simpansa, sem öll hafa það sameiginlegt að vera svo viðurstyggilega hallærisleg að þau trúa á eitthvað og eru tilbúin að deyja fyrir það.

"Mér fannst vera að renna upp fyrir mér ljós. Að ég væri ekki einn um að hafa logið alla ævina, að ég væri ekki einn um að finna ekki til. Ég væri ekki einn um að ljúga upp á mig tilfinningum sem ég hef lesið um í bókum, séð í lélegum sjónvarpsþáttum (lífið hermir ekki eftir listinni, það hermir eftir Friends)."

Segir allt sem segja þarf, eða hvað.

Glóðar stundir (þarf að fara að upgreida kveðjuorðaforðann, ég er farinn að hljóma eins og Richter í nýjasta...)

Góða kvöldið

Ég er að komast að því að ég er háður netinu, eða kannski bara tölvum almennt.

Hvað er það sem gerir það svo heillandi að hverfa inn í óraunverulegan heim tölvunnar og gera þar ekkert langtímunum saman?

Ég skil þetta ekki. Og af hverju þarf ég að komast á netið svona oft?

Og af hverju hlakka ég til þess að fá nýjan tölvuleik (þó svo ég hafi ekki spilað tölvuleiki árum saman) og hangi svo í honum endalaust?

Af hverju er ég með áhyggjur af þessu?

Annars er ég að slappa af í Finnlandi og eins og kannski má lesa úr orðum mínum þá gengur það ekkert sérstaklega. Ég þarf að læra það, og læra að nota tíman sem það gefur manni!

En þangað er ég ekki kominn enn!

Góðar stundir
Þorleifur

Góða kvöldið og afsakið þögnina.

Hún hlýst af mikilli og strembinni vinnu, netleysi, umsóknum í erlenda háskóla og svo því að skrifkraftar mínir hafa farið meira og minna í leikritið sem nálgast veruleikann æ meir.

ÉG er nú staddur á Agureyri að berja á mennskóleskum busum og öðrum viljugum leiklistarfórnarlömbum.

Ég hef mikla unun af starfi mínu, það kallar eitthvað í leiklistarlegu uppeldisstarfi á mig. Og ungt fólk (segir öldungurinn) hefur einhvern fítonskraft og sálaropnun sem oft er vanmetinn. En það er í þessum brunni sköpunarinnar sem mér finnst ég njóta mín. Fæ að miðla og leiðbeina á sama tíma og agi og kröfur eru í fyrirrúmi. Það er afar mikilvægt að ungu fólki sé ekki kennt að meðalmennska sé í lagi heldur þurfi þau að leggja á sig vinnu af einurð og alvöru. Ef sá mórall næst upp þá er himinninn takmarkið og draumar geta ræst!

En annars er ég svo aftur á leið til finnlands þar sem margir skemmtilegir möguleikar eru að opnast. Líklega er ég að fara að setja upp sýningu þar nú fyrir jól sem og undirbúa önnur verk. Einnig kem ég til greina sem listrænn stjórnandi í ævafornu og virtu leikhúsi (hljómar grand, ehh?) en það ætti að skýrast innan fárra daga.

En framundan er mikil vinna og því verð ég að láta staðar numið í bili en næst þegar andinn grípur mig þá mun ég kannski fjalla lítilega um verkið sem er í vinnslu sem og því sem er á döfunni í leikhúsi og pólitík!

Bestu kv.

Þorleifur

Góða kvöldið

Ég skrifaði fyrir stuttu 1. persónu frásögn af því hvernig var að þekkja þorleif Örn. Þetta er ekki erfitt fyrir þá sem það vilja reyna, maður spyr bara skuggan sinn hvað honum finnst og þá ætti þetta að koma.

góðar stundir

Þorleifur

Góða kvöldið

Stutt í dag. Ég sit við endurskriftir á leikritinu. Þetta er hræðandi prósess en samt prósess sem ér er glaður að þurfa að kljást við. reyndar þarf ég að kljást við eigin ótta yfir því sem ég er að skrifa, ekki það að ég óttist viðbrögðin heldur er það yfirvaldið sem ég óttast.

Já, í lýðræðisríkin íslandi þá óttast ég um það að skrif mín og uppsetning geti orðið mér þungur baggi í framtíðinni.

Og það eitt að þetta séu hugsanir sem fara í gegnum huga listamanns það segir sína sögu (nema náttúrulega að ég sé svona paranoíd). Það hefur sýnt sig að fólki er refsað fyrir að spila ekki með, stundum alla ævi. Það er auðvelt að horfa fram hjá því þegar maður er ungur en það reynist erfitt þegar fram í sækir. Ég hef horft uppá það og vekur það mér ugg.

En ég læt það vissulega ekki stoppa mig, til þess er ég allt of skyni skroppinn.

Annars vil ég styðja hér verkfallsaðgerðir kennara og skora á hvern þann í einvígi, upp á líf og dauða, sem heldur því fram að verkfallsrétturinn sé annaðhvort úreldur eða hafi ekki rétt á sér. Sá hinn sami ætti að taka upp sögubók (það er ef hann lifir einvígið af) og lesa hvað þurfti til að þessi réttur yrði að raunveruleika.

Við erum ekki gengin í USA og þangað til það gerist þá skulum við halda aftur af okkur, nóg mun hverfa samt af innunnum réttindum á næstunni!

Bestu kv.

Þorleifur

Góðan daginn

Ákvað að taka hann snemma enda blasa verkefnin við í röðum.

Ég ætla mér að sækja um í leikstjórnarskólann Ernst Busch í Berlín. Að baki liggja nokkrar ástæður, helstar eru þó annars vegar það listræna frelsi sem skóli getur fært manni, sá aukni skilningur og aukni akademískari grunnur sem svo hvetjandi umhverfi hefur fram á að færa. Hins vegar þá er það einu sinni þannig að skólaganga opnar manni ákveðnar dyr, og þó svo að til þess að starfa á norðurlöndum sé betra að læra á norðurlöndum, þá tel ég að það veiti ekki af manni úr þýska skólanum inn í skandínavíu. Hið pólitíska leikhús sem þar er að finna hentar mér og vantar hingað!

Svo er hitt líka, að ég held að ég geti tekið upp á mína arma það sem þau hafa fram að færa þar (og ég býst fastlega við því að lenda á hörðum kennurum sem geta aðeins barið á mér), lært inná hina sterku leikstjórnarlegu sýn sem þar ríkir og þá pólitísk meinandi uppsetningartækni og unnið með það með norrænni tilfinningu, göldrum og fantasíu. Það ætti að verða heillandi grautur.

Eina sem ég hef áhyggjur af er það að ég sé of busy til þess að hafa tíma til þess að vera í skóla. En ég mun gera mitt besta, enda er það nú einu sinni þannig að verkefnin munu koma, þó svo ég hverfi í 2 ár. Af hverju? Ég á upptökin af þeim flestum sjálfur.

Annars er það efst á lista að endurskrifa leikritið. Það er erfið og hjartaslítandi vinna sem verður að gerast svo ég held ótrauður áfram.

En nóg í bili, bið að heilsa

Þorleifur

Góða kvöldið

Þar sem ég er á fullu við að skrifa leikritið þá finn ég ekki alveg orkuna til að skrifa mikið hingað líka, svona rétt á meðan. En af leikritaskrifunum er annars allt gott að frétta og mun ég birta eitthvað af því hér þegar fram líða stundir.

Annars var ég að koma úr bíó þar sem ég sá nýju Almodovar myndina. Ég er enn ekki viss um hvað mér fannst. H'un er vissulega ekkert í líkingu við Habla Con Ella en samt eru bjórar í henni. SAgan er átakanleg og eins og er hans vani, þá eru karakterarnir fallegir og góðir, ljótir og illir. Þeir eru alltaf skemmtilega tvíhliða og það býr mikil dýpt að baki. Samt tekst honum ekki alveg að ná þessu helsta styrkleikamerki sýnu yfir í þessari mynd. Það er eins og hann hafi ekki alveg vitað hvað han vildi gera með karakterana eða kannski hann hafi vitað það en bara ekki tekist að koma því yfir til okkar (svo gæti náttúrulega stílinn borið hann ofurliði). En ég þarf að hugsa betur um hana.

En nú þarf ég að hlaupa út á bar og fara að skrifa (ég er búinn að finna yndislegann local þar sem allir eru á fylliríi og kaffið er ógeðslegt, þar sem ekkert nýrra en Queen kemst á fóninn en lífið virðist snúast í hringi og mannfólkið birtist í öllum sínum myndum. Ég á eftir að skrifa um karaktera sem ég er búinn að hitta þarna seinna). En semsé, út á bar!

Góðar kveðjur

Þorleifur

Góða kvöldið

Þetta hefur, þori ég að fullyrða, einhverjir undarlegustu og á sama tíma, unaðslegust dagar lífs míns.

Ég er farinn að trúa því að ég geti skrifað leikrit. 25 síður komnar og prufulestur á þeim við konuna mína (sem þýðir samtímis lestur og þýðing, og alas, oftar hljómar það betur á engilsaxneskunni) virðist benda til þess að þar sé á ferð eitthvað svoldið djúsí. Ekki ber svo að skilja að ég sé þeim mun meira undrandi á þessu, ég vonaði allaveganna alltaf að ég væri skriffær, heldur hitt, hversu auðvelt þetta veitist mér. ÉG er náttúrulega að skrifa um eitthvað sem ég gjörþekki, pólitík, og býst ég við að það stytti mér örlítið leið. Ég er til dæmis fullviss um að ef ég væri að skrifa um kotlífi á hásléttum skotlands á öndverðri 15 öld þá myndi það veitast mér töluvert þyngra í skrifum, en pólitíkina kann ég.

Og talandi um pólitík þá hefur dóttir stórleikarans Gunnars Eyjólfssonar (sem þórhildur Þorleifsdóttir rak úr sýningunni Góði Dátinn Sveik) ákveðið að ráða Tinnu Gunnlaugsdóttur í starf Þjóðleikhússtjóra. Þetta þarf náttúrulega ekki að koma neinum á óvart og óska ég Tinnu til hamingju með starfið og megi gæfan og gengi fylgja henni.

EN það sem stendur mér fremst í huga í kvöld er matarboðið sem ég var í áðan. Þar sat ég (reyndar annað kvöldi í röð) með Jóni Baldvini Hannibalssyni og Bryndísi Schram. Var matarboðið haldið til heiðurs rithöfundinum Einari Má en bókin Draumur á jörðu var að koma út eftir hann á finnskri tungu. Þetta reyndist vera hið skemmtilegasta matarboð þar sem umræðan spannaði, menntunarmál beggja vegna atlantshafsins (og þar af leiðandi hið sósíal demókratíska kerfi Evrópu vs. hið elítu miðaða kerfi Bandaríkjanna), Palestínumálið, sem við Jón Baldvin vorum sammála um að væri grundvöllur getuleysis Evrópu í heimspólitíkinni (enda er málið það sem mestu máli skiptir í alþjóðapólitíkinni), nú einnig gerðist ég svo djarfur að leggja til að lestrarskortur íslenskra ungmenna (við erum fyrir neðan miðju í nýlegri könnun OECD og höfum hríðfallið undanfarin misseri, bókaþjóðin er sumsé að verða ólæs) stafaði af ömurlega leiðinlegum skólabókum. Ef því yrði kippt í liðinn þá væri kannski von til að fólk fengi ekki gubbutilfinningu við að sjá bók (það þarf ekki að taka fram að undirtektirnar við þessu við matarborðið voru harla takmarkaðar). Og svo mætti lengi halda áfram. Ég ætla að spara lesendum þessarar síðu (ef einhverjir eru) frá því að telja mikið meira upp, en tvennt vil ég minnast á. Annars vegar að gaman var að hlusta á skáldið segja frá og þá sérstaklega frá bókum sínum, sem hann lifir sig mikið inní. Vissulega væri hægt að lesa úr því að hann þjáist af háu stigi af egóism (sem ég geri ráð fyrir að öll skáld geri að einhverju leyti, ég meina, hvernig ættu þau að hafa áhuga á sögum af öðru fólki ef það hefði ekki áhuga á eigin sögum?) en því er ekki hægt að neita að hann er heillandi og spennandi karakter og um hann þurfa kannski ekki að gilda sömu regur um framkomu (og önnur borgaraleg gildi) eins og hina. (hver veit, kannski verð ég einhvern daginn líka sérviskulegur listamaður sem vill bara segja sögur af eigin frábærlegheitum og þá ætla ég að vona að ég hitti mann eins og mig (sem reyndar heldur úti bloggsíðu um sig á 26. aldursári) sem er tilbuinn að umbera mig) .

Hitt sem var spennandi við þetta kvöld var saga sem að Jón Baldvin sagði af því þegar Ísland lýsti yfir stuðning við hið nýja lýðveldi Litháen. Hann hafði talað um mikilvægi þess að gleyma ekki smáríkjunum á balkanskaga í umræðum á alþjóðavettvangi og komist upp með það vegna þess (eins og sendifulltrúi BNA komst að orð) að Ísland er svo lítið. Og ef maður er lítill í hinu stóra spili alþjóðapólitíkurinnar þá getur maður komist upp með að gera hluti sem aðrir fá ekki að gera, eins og til dæmis lýsa yfir stuðningi við aðrar smáþjóðir, eitthvað sem stóru norðurlandaþjóðirnar þorðu ekki að gera. En allaveganna. Í Júni 1991 hringir símin hjá JB um miðja nótt. ER á línunni Landbergis (seinna forseti Litháen) og segir við JB að hafi hann einhvertímann meinað það sem hann hafði sagt um sjálfstæðisbaráttu þeirra á balkanskaganum þá væri tíminn upp runninn til að standa við orð sín. Rússarnir væru búnir að herbúast og það stefndi allt í það að þeir væru við það að ráðast inn. Það þyrfti að koma einhver pólitíkus og sýna samstöðu með þeim. Öll hin norðurlöndin voru búin að neita og Ísland var eina vonin. JB tekru til óspilltra málanna og fer í það að fá vegabréfsáritun (það er einfaldari prósess ef maður er utanríkisráðherra). Hann er svo kominn til Vilníus 3 dögum seinna og finnur Landbergis inn í stjóranráðinu með 170 unglingum með kalishnikov rifla, umkringdir rússneskum skriðdrekum. Honum er húrrað upp í ræðupúlt og flytur þar ræðu yfir 600.000 manns sem safnast höfðu saman. Það sem hann áttar sig allt í einu á er að þetta er miklu mikilvægara en hann hafi gert sér grein fyrir. Þarna, andspænis skriðdrekunum, stóð pólitíkus í hárri stöðu í ríki sem var í NATO (segið svo að það hafi aldrei komið sér vel að vera í hernaðarbandalagi). Sem slíkur þá var móralski stuðningurinn sem hann sýndi með þessu mun meira virði en öll samúðarskeiti veraldar. Og að sitja í stofunni og hlusta á hann segja þessa sögu var upplifun ólík nokkurri sem ég hef á ævinni upplifað. Allt í einu var ég staddur á torginu innan um fólkið og sá að þjóðin mín hafði kannski haft eitthvað fram að færa til góðs í veröldinni. (reyndar tókst þeim kumpánum DAvíð, Halldóri að skemma það aftur en kannski urðu þeir bara að eyða surplúsnum). Vissulega er þetta móment ennþá of nærri mér til þess að ég geti eitthvað tjáð mig um það í alvörunni en ég fann að það snerti mig á einhvern þann hátt sem fátt annað af svipuðum toga hefur gert.

Til að slá botninn í þetta þá var þessi saga, sem ég var að segja frá, pöntuð af Einari Má og hljóðaði beiðni hans svo "segðu okkur söguna af því þegar þú sigraðir kommúnismann". Ég var fljótur að benda á að þetta væri nú kannski ekki alls kostar rétt þar sem The Economist hafði lýst því yfir við lát Regan að það hafi verið hann sem gerði það. Og þá sagði Jón Baldvin "Í Litháen þá eru tveir heiðursborgarar erlendir. Ronald Regan og Jón Baldvin Hanniblasson".

Svo mörg voru þau orð!

Þorleifur