Góðan daginn

Minns er alltaf að leikstýra og gefst því lítill tími til að vera að netast eitthvað. Þegar maður hefur verið við vinnu í 12 - 16 tíma þá verður yndisleg konan að fá það sem eftir er, þó lítið sé.

Annars er gaman í stúdentaleikhúsinu. Við erum á fleygiferð og sé ég ekki betur en að sýningin verði bara asskoti fín...

Einnig er ég að vinna með einleikinn fyrir Arnar Jónsson og er sú vinna á hugmyndaskeiðinu sem einnig er afar skemmtileg, þó svo að raunveruleikavinnan hafi hana alltaf undir.

Hlakka til komandi vikna og óska ykkur öllum alls hins besta.

Kv.

Þorleifur

Góða kvöldið

stutt verður það og laggott.

Ég var að koma úr samkvæmi sem haldið var uppí sveit. Það var mikið bús og mikið gaman. Þegar líða tók á hvarf karlpeningurinn einn af öðrum. Þetta var mér mikil ráðgáta og elti einn uppi og komst að leyndarmálinu bak við hvörfin dularfullu.

Karlmennirnir voru búnir að koma sér fyrir uppi og að spila nýtilfundin leik sem samanstóð af fótbolta, tveimur gólfmottum, harðri rokktónlist og beriraðofanskilyrði!!! Þetta var þá sveitasælunnar útbort í karlpeningnum...

Og ég horfði á og hristi hausinn, enda yllaleg eyðing á annars fínni bústaðarferð. Ég fylgdist með um stund en fann svo þar sem eitthvað kall kom úr yðrunum. Mig langaði að vera með. Og fyrr en varir var ég kominn úr bolnum og farinn að öskra á mótherjana. Alveg trylltur af spenningi og sigurlöngun.

Ég spilaði samfleitt þar til ég fór heim...

Og er meiri karlmaður fyrir vikið.

Við erum nú ekki mjög flóknir.

Bestu kv.

Þorleifur

Góða kvöldið

Að venju bíð ég ykkur upp á forskot á sæluna því hér birtist grein morgundagins á Pólitík.is

Ég er að æfa mig sem pistlahöfundur og þó enn sé langt í land þá er ég ekki enn viljugur til þess að láta af hæðninni og blóðhitanum.


Margt smátt gerir eitt stórt

Góðir hálsar.

Dagar koma og fara og maður reynir svo sem að standa sig eins vel og maður getur, fer út með ruslið, vaskar upp, brosir til fólks út á götu og býðst ef til vill til að hjálpa gömlum konum með innkaupapokana. Fallegir hlutir allt saman, ber líklega vott um gott uppeldi en getur vart talist til stórtíðinda á heimsmælikvarðanum. En svo koma, eins og þrumur úr heiðskýru lofti, fréttir sem snúa þessari smámenniskennd manns alveg á hvolf.
Daginn eftir að vefrit þetta birti ádeilugrein mína um vegginn á mörkum Palestínu og Ísraels ákvað Sharon að stoppa tímabundið byggingu múrsins. Og ég sem sannfærður var orðin eftir atburði undanfarinna missera, að sverðið (eða í þessu tilfelli ísraelski herinn ) væri máttugri en penninn. En Sharon hefur greinilega lesið greinina, séð villu vegar síns og snúið af braut. Allt út af lyklaborðspikkandi leikaratuðru lengst norður í íshafi!
Að vísu hefur þetta gert líf mitt töluvert flóknara. Ég neyðist að hefja daginn á því að leita að útsendurum Mossad í kjallaranum, leggjast flatur í götuna þegar ég heyri í flugvélum og hef þurft að koma mér upp leyninúmeri en þetta eru allt fórnir sem ég er reiðubúin að færa fyrst ég hef náð eyrum helstu ráðamanna heimsbyggðarinnar.

Grunsemdirnar

Til mín hafa komið hin ýmsu smámenni og reynt að telja mér trú um að úttekt Veraldarbankans, en ekki mín, hafi haft þessi áhrif á Sharon. Hafa bent á það að bankinn telji að veggurinn muni skaða afkomu beggja ríkja töluvert, muni innlima stóra parta af landi sem tilheyrir þeim ekki s.s. 126 kílómetra af landi frá bæunum Jenín, Tulkarem, Qaliqilia og Salfit og muni loka 95000 palestínumenn inni í Ísrael (þar af 65000 í Jerúsalem). En á móti hef ég bent smámennunum á þá staðreynd að þetta hafi ekki getað haft áhrif á Sharon, hann hafi vitað af þessu frá upphafi og sé sáttur við það. Hann hafi verið að skipuleggja byggingu veggjarins síðan 1978 er hann sýndi samstarfsmanni sínum, Ron Nahman bæjarstjóra í Ariel, teikningar af honum. Og af hverju ætti honum ekki að vera sama, harmleikurinn sem þarna fer fram er Ísraelskum almenningi ósýnilegur? Hver tekur svo sem eftir bónda eins og Nimr Ahmed sem missti dag einn aðgang að landinu sem hann og fjölskylda hans eru búin að rækta í ættliði? Hverja snertir það að hirðinginn Naji Yousef neyddist til að selja hjörðina sína eftir að veggurinn hindraði aðgang hjarðarinnar að beitlendi? Hver grætur að læknir frá Tulkarm þurfi að keyra fimm stundir á hverjum morgni í gegnum Jenín, Nablus, Jórdan dalinn, Ramallah og svo eftir Samaria veginum á leið til vinnu sinnar í Kalkilya, 15 kílómetra frá heimili sínu? Það tekur engin eftir þessu því það drepur engan, allaveganna ekki strax. Svona aðförum eru nefnilega ekki beint gegn mannslífum heldur gegn sálinni. Og kannski er það það sem Sharon sá eftir að hafa lesið greinina mína. Að þó svo hann hafi staðið fyrir fjöldamorðum í Líbanon á sínum tíma þá sé hann kannski búinn að drepa nóg og tími sé kominn til að draga í land áður en Guð fer að stjaka við Gabríel. Að sálarmorð séu ekki rétta leiðin til friðar heldur þurfi að grípa til annara og ef til vill áhrifaríkari aðgerða. Kannski man hann hvernig gyðingunum í pólsku gettóunum leið í seinni heimstyrjöldinni og vill ekki að þannig fari fyrir fleirum!

Er þetta endirinn?

Reyndar er sá möguleiki fyrir hendi að hann sé bara að gabba, vilji að ég hætti að skrifa um aðfarir hans að mannsálunum í Palestínu og eftir að ég sofna geti hann haldið áfram eyðileggingunni. Bíður eins og púki útí horni eftir að við gleymum þessu öllu saman svo hægt sé að halda áfram af krafti án nokkurra mótbára. En maður verður að vona að menn, sama hversu ómennskulega þeir hafa hagað sér í fortíðinni, geti lært af mistökum sínum. Vilji ekki hafa endalaus morð á samviskunni og sjái kannski að menn eru menn sama hvort þeir heita arabar eða gyðingar. Sjái að vegurinn til friðar liggi ekki í gegnum vígvelli heldur í gegnum samræður. Að tungumálið hafi orðið til svo að menn gætu átt samskipti sín á milli og á þeim grunni sé hægt að byggja eitthvað sem ekki mun standa eftir sem minnisvarði um ofríki og aðskilnaðarstefnu heldur stjórnvisku og sigur mannsandans.

Þorleifur Örn Arnarsson

Góða kvöldið

Hið eilífa skúmaskotna sálartetur. Það er í raun alveg ótrúlegt hvað sálin er víðfem. Ég hef verið að velta þessu fyrir mér, það er ekki nokkur leið að sálin verði til við getnað. Að eitthvað geti þroskast og dafnað á svo stuttum tíma, getað náð þeim víðfema skala og mynda svo sérstaka og margbrotna persónuleika allt vegna hundraðasta hluta úr prósenti á geni er bara ekki nokkur leið. En hvaðan kemur það þá? Hvað er það sem gerir manneskju að manneskju?

Þetta er vangavelt næstu daga, vikna, mánaða og (vonandi) ára.

Bestu kv.

Þorleifur

Góðan daginn

Það eru hræðileg örlög að vera ekki til staðar fyrir börnin sín. Að hafa verið svo upptekin að vinna og stunda líifð að það sem stendur manni næst hefur einhvern veginn fallið milli stafs og hurðar. Að sitja upp þegar líða tekur á ævidaginn og hugsa með sér "ég hefði átt og af hverju" í stað þess að gleðjast og finna lífsfyllingu í því að eiga eitthvað raunverulegt, ekki í bankanum heldur í hjartanu.

Það er svo auðvelt að villast af braut og halda að það sem maður leitar sé fundið í amstrinu í stað þess að "fjárfesta" í því sem vexti.

AÐ standa upp þegar langt er liðið og reyna að gera upp við sig hvað það er sem maður raunverulega gerði við lífið. Jafnvel reyna að réttlæta það afvega hefur farið með því að skálda upp "sannleik" inn í lífið.

Segja þeim sem á vegi manns verða sögur af fjölskyldu og lífi sem aldrei átti sér raunverulega stað. Fela bjargleysi sitt fyrir öllum í kringum sig en bera við karldóminn þegar sálin fer að ílengja eftir svörum við áleitnum spurningum.

En kannski er betra að lifa í blekkingu en að deyja í sannleika því það sem orðið er hefur hætt að vera raunveruleiki og er nú óumbreytanleg þátíð. Það sem var og gerir þig það sem þú ert í dag. Hefi manni mistekist að gera eitthvað við það er það þá synd að brynja sig með sýndarveruleika?

Og svo er bara að halda áfram!

Bestu kv.

Þorleifur Örn Arnarsson

Góðan daginn

Ég segi það og skrifa ég ætla að byrja aftur á skáldsögunni minni. Hún var komin á full sving hérna í vor einhvertímann en að ráðleggingu vinkonu minnar lagið ég hana á hilluna þegar hvað mest var að gera í leiklitarskólanum. Ég bjóst við því (og sagði það þeim sem næst mér standa) að það yrði álagatími og svo mundi róast en sá tími virðist aldrei koma. Það hefur bara aukist ef eitthvað er. En svo í dag, allt í einu, opnaðist tími. Ég hafði bara tíma til að sitja heima hjá mér, lesa og skrifa og hafa það kósí! Og það á degi sem ég hélt að allt yrði geðveikt að gera á.

Sumsé, þetta er upphitun. og sem slík þarf hún ekki að vera gæðum þrungin, það þarf bara að vera rythmi. Skáldsögur, og reyndar sögur almennt, sem verða fyrir því óláni að lenda ofan í skúffu virðast búa yfir þeim eiginleika að grafast, algerlega að sjálfstáðum, neðar og neðar þar til grafa þarf djúft til að finna þær að nýju. Og satt best að segja er ég dauðskelkaður hvað finnst þegar eg loks gref hana úr moldinni. Er þetta það sem ég vona að það sé eða bara eitthvert rusl sem best væri að sæi aldrei dagsins ljós og ætti kviksetninguna skilda.

éG lofa að greina frá niðurstöðunum hér þegar fram líða stundir.

Annars var ég að klára handritið að 1984 í samvinnu með minni öðlings vinkonu Dúnju. Og ég er ekki frá því að saman hafi okkur tekist að grafa fram úr vitundinni eitthvað bara svoldið skemmtilegt, ef ekki bara hreint út sagt fagurt. En það kemur í ljós á fyrsta samlestri í kvöld. Allaveganna kemur í ljós hvort um er að ræða eitthvað sem hægt er að nota eða klósettpappír. Ef fyrri kosturin verður ofaná þá er gaman í Þorleifslandi annars bíða mín langar stundir í hyldýpinu...

Og svo bið ég að heilsa heitur og fínn.

Bestu kveðjur

Þorleifur Örn Arnarsson
zorleif@hotmail.com

Góða kvöldið

Eftirfarandi grein mun birtast á Pólitík.is í fyrramálið.

Af páfagaukum og mönnum

Páfagaukar er vægast sagt ekki sérstaklega greind dýr. Þeim virðist vera fyrirmunað að framfylgja einföldustu náttúrulögmálum. Eitt þessara lögmála er til dæmis það að vont er til lengdar að fljúga, með gogginn á undan, á glugga. Ekki það, maður getur svo sem skilið hvað kallar á þá. Hinum megin gluggans er frelsið, náttúran og full af öðrum fuglum en engu að síður er gluggi á milli sem hindrar för. En sama hvað maður reynir að útskýra þetta fyrir páfuglinum þá reynir hann, við fyrsta tækifæri, að fljúga aftur á gluggan. Þetta hegðunarmynstur er vissulega fyndið til að byrja með en reynist svo leiðigjarnt og að lokum sársaukafullt. Þetta er eins og hin versta þráhyggja sem ekki er nokkur leið að koma í veg fyrir.
Ástæða fyrir því að ég er að rifja þetta upp hér er sú að ég var nýlega í heimsókn úti í bæ og varð vitni að þessari hegðun. Ég starði í forundran á vitleysuna og hristi höfuðið þangað til að ég áttaði mig á því að ég hef séð svona hegðun áður. Að það sé einhver önnur dýrategund sem hegði sér afar svipað, það rann upp fyrir mér að tvífætlingarnir gera alveg eins.
Mannskepnan, sem maður hefði haldið að bæri höfuð og herðar yfir frændur sína páfuglana, virðist ekki hafa jafn mikið þróunarlegt forskot og Darwin hélt fram.

Ókleifir múrar

Uppúr 1960 fannst kommúnistunum í Austur Þýskalandi að ekki væri lengur hægt að bjóða fólki uppá sorann vestanmegin. Þeir afráðu því að reisa vegg til verndar þjóðinni og hófust handa umsvifalaust. Þeir byggðu og byggðu þar til að allar samgöngur borgarhlutanna í millum var orðin ómögulegur. Þeim fannst sem nú væru þeir loks lausir undan oki vestursins, nú væru þeir búnir að hefta afgang illu aflanna, nú væru þeir með sanni frjálsir. En er tíminn rann sitt skeið og að lokum þyrmdi sannleikurinn yfir þá, í stað þess að veggurinn verndaði þjóðina og lokaði hið illa úti þá varð raunin sú að þeir lokuðu sjálfa sig inni.
Maður hefði haldið að mannkynið hefðu lært af þessari reynslu en svo er ekki að sjá. Þjóðin sem var rekin frá Þýskalandi með harðri hendi, pyntuð og misþyrmt og næsta útrýmt hefur afráðið að feta í fótspor þeirra sem áður ofsóttu þá og hafa byrjað á byggingu nýss múrs. Múrs sem á að vernda hana frá hinum illu nágrönnum. 650 kílómetrar (samkvæmt nýjustu tölum frá Ísraelska varnarráðuneytinu) af sementi sem á að loka þá úti sem ógna þjóðinni.
Veggurinn er rökstuddur með því að þetta sé eina mögulega úrræðið til þess að halda hryðjuverkamönnunum frá strætisvögnum og kaffihúsum Ísrael. Að á meðan Palestínumenn ganga frjálsir þá verði Ísrael hætta búin og með því einu að hefta för þeirra geti þeir stemmt stigu við ógninni sem að landi þeirra steðjar. Og það er satt, það eru margir sem vilja Ísraelum illt en það sem gleymist er að veggir leysa ekki vandamál, réttlæti gerir það. Hættan er sú að þó svo að þegar þú múrar þig frá vandamálinu þá fái það að magnast í friði og einn daginn áttirðu þú þig á því að þú lokaðir ekki vandamálið úti heldur læstir þig inni. Þangað til að þessi sannleikur rennur upp fyrir ráðmönnum í Ísrael þá munu þeir halda áfram að fljúga á gluggann eins og páfuglinn með frelsisþrána.

Höfundur mun í næstu tveimur greinum fjalla ítarlega um byggingu múrsins í Palestínu.

Bestu kveðjur

Þorleifur Örn Arnarsson

Góða kvöldið

Ég er eiginlega orðlaus þessa dagana. Lífið er búið að vera duglegt að slengja hlutum framan í mig þessa dagana.

Ég hóf æfingar með Stúdentaleikhúsinu síðastliðinn Sunnudag. Til að byrja með mættu 30 - 35 manns en mér tókst með hæfilegum skammti af hræðsluáróðri, fasisma og stífum æfingum að fækka þeim niður í svona um 20. Það lítur út fyrir að vera góð tala til að gera 1984. Upphaflega var ég að velta fyrir mér að vinna með 30 manns á sviðinu en mér sýnist að svona 20 sé rétta talan. Þetta verður síður en svo auðveld sýning en ég held að þetta verði bara gaman og ekki síður áhugavert enda er ekki stefnt lágt.

SVo er hin árlega AA ráðstefna í gangi og ég lent auðvitað í miðjunni á því þó svo ég hafi að mestu dregið mig í hlé í sambandi við hana eftir að ég reyndi hallarbyltingu gegn manninum sem tók við af mér sem framkvæmdarstjóri. Hann er afargóður vinur minn og ég fékk á tilfinninguna að ég gæti gert þetta betur en hann ( og reyndar betur en allir í heiminum og þó víðar væri leitað) en sem betur fer var tekið í taumana og ég sá að mér eftir mikið rót og gnístan tanna og reyni nú að þjóna þessu gullfallega fyrirbæri sem þessi ráðstefan er!

SVo var ég sendur út af örkinni með tvo af fyrirlesurunum til að skoða hinn margfræga og ófrumlega gullna hring. Ekki það mér finnst gaman að skoða Þingvelli og þetta en ég hef bara gert það að verða 500 sinnum og það verður svoldið rútínulegt þegar á líður. En í þetta skipti var ansi gaman, sérstaklega þar sem okkur var boðið upp á allar mögulegar gerðir veðra, sólregn, hliðarregn, ofanregn, undanregn, úða, þoku, glampandi sólskin, úrhelli, vindasemi, logn, stormgusti. Eina sem vantaði var haglél og reyndar fannst mér þegar það var ekki í boði að ég væri að bregðst þeim. SVo fékk ég að setja Alþingi á Þingvöllum, eða allavega leika það sem fram fór þegar ákveðið var að taka upp kristnina (eitthvað sem við höfum fengið að sjá eftir síðan ). SVo er eitthvað við það að standa þar sem páfinn fékk að tala yfir almúganum en vera ekki að morkan úr alzheimer, sem í mínum veika huga hljómar einhvernveginn svona: See me, Im close to the dude, and still can control my limbs!

En þetta er bara ég!

SVo var ferðin elskuleg og ánægjuleg eftir það. Það var búið að vara þau við því að ræða pólitík við mig en gátu svo ekki staðist freistinguna og við enduðum á því að hata Bush í unison fram eftir degi. Það er sumsé von eftir allt saman, jafnvel í Ameríku.

Ætla að láta mig hverfa í bili, enda konan mín yndilega farin á undan í rúmmið.

Bestu kv.

Þorleifur

Góða kvöldið

mikil þreyta, lítið gaman. En þar sem ég ætla að vera þögull gæti þér þótt gaman að kíkja á þessa. Þarna eru sagðar alternative fréttir, það er, fréttalinkasafn sem spennandi er að leggjast yfir en er, og takið nú vel eftir, stórhættulegt fólki sem finnst gaman að lesa um hlutina frá hinum ýmsu sjónarhólum.

Góðar stundir

Þorleifur

Góða kvöldið

Það sem maður hefur er ekki þar fyrir tilviljun (nema þegar maður pikkar eitthvað upp í sundi). Maður vinnur fyrir því sem gefur manni fullnægju í lífinu, en að sama skapi getur maður gleymt því þegar venja kemur á hlutina, hvað þurfti til að öðlast það.

Það að elska er ekki sjálfgefið. Það krefst vinnu, heilinda og að stíga skref sem oft eru ekki auðstigin. Sálin þarf að opnast og kvikan að sjást til þess að böndin sem tengja mann við aðra manneskju haldi. En í þessari kviku eru líka öll litlu atriðin sem aldrei áttu að sjá dagsins ljós og erfitt er þegar þau hafa verið opinberuð öðrum.

En það er hluti af samningnum sem maður gerir. SAmningnum um að virða, dá og dýrka einhvern umfram alla aðra, sama hvaðan vindurinn blæs og þrátt fyrir allar fortölur fortíðarinnar.

En verðlaunin eru ríkuleg hafi maður staðið rétt að samningsgerðinni. Ró, nálægð, traust og umfram allt hreyfing í hjartanu. Bros að morgni eða augntillit sem enginn annar skilur, ilmur af hári og hlýja í örmum.

Það á engin maður að vera einn, það þarf engin maður að vera einn. Eina sem þarf er hugrekki, vinna og vita það fyrir víst að þó þungskýjað geti orðið, að handan bakkanna leynist sólin og óendanleikinn.

Góða nótt