Reykjavík er köld.

Á sama tíma og upplifun af henni er betri úr fjarlægð en reynd er það einhvernveginn alltaf notaleg tilfinning að koma aftur heim.

Ég hef mikið verið að hugsa um stöðuna í samfélaginu okkar. Hvernig komum við okkur hingað?

Hubris kemur ekki úr neinu. Hubris kemur frá því þegar meirihlutinn missir tökin á veruleikanum, trúir uppspunanum sem sannleika.

Í þessu þarf ekki endilega að felast dómur.

Þetta var óumflýjanlegt.

Neyslusamfélagið er samfélag þar sem neysla þarf sífellt að aukast til þess að standa undir vextinum. En laun geta ekki haldið í við neysluna heldur þarf framleiðsluaukning að gera það. Henni er hægt að ná fram með því að vinna meira og þannig er minni tími eftir aflögu til þess að njóta lífins. Neyslu verður því það sem fylla á upp í tómleikan sem fer að grafa um sig hjá þeim sem aldrei hefur tíma til þess að anda aðeins.

Þannig að kaupa flatskjá er ekki endilega merki um samsekt heldur einkenni samfélags sem búið er að missa fótana, hvað varðar manneskjurnar sínar.

Og svo springur blaðran og allir tapa.

Ósanngjarnt þó að þeir tapa mest sem áttu minnst. Einhvernveginn skýtur það skökku við.

Munum við læra af reynslunni?

mér sýnist að við ætlum að halda áfram með sama kerfið ogsama fólkið að stjórna því. Sama hugmyndafræðikerfi og sömu verkfæri. Ef eitthvað er þá er meira vald komið í hendurnar á pólitíkusunum til þess að misnota.

En svo birtir, eða við kveikjum á ljósunum og þá fellur birtan kannski á snjóinn í nýjum vinkli og heimurinn breytist. Og breytist og breytist.

Það er þó allaveganna hægt að gleðjast yfir því.

Þorleifur

Kaffihús í Berlín

Á næsta borði situr stúlka og mænir á varir stráksins sem situr á móti. Í klukkutíma hafa þau setið svona, það er óvissa, er hann að segja henni upp eða þorir hann ekki að kissa hana.

Stundum er svo stutt á milli löngunar og aðskilnaðar, milli komu og brottfarar.

Og hann hallar sér upp að henni, rétt eins og hann vilji hvísla að henni, eða kissa á henni hálsinn, en hann gerir hvorugt. Hún horfir sorgmædd yfir öxlina á honum.

------------

Ég horfði á ráðherrana á borgarafundinum. Þeir skildu loksins.

------------

Stúlkan er falleg. Djúpbrún augu, sterk kinnbein, dökk spænskættað hár, síður toppur fellur við fagurlega sköpuð eyrun. Suðræn fegurð máluð vonbrigðum, eða eftirvæntingu.

Þetta er skrítinn dans sem þarna fer fram. Þau stöðvast stuttu frá hvoru öðru , hún horfir á varir hans, langar að kissa hann. Engin tekur af skarið.

------------

Ráðherrana langar bara til þess að segja sorry. Geta það ekki - nema einn.

----------

Ef þau eru að hætta saman þá er það tregabundin skilnaður. Jafnvel mistök.

Hún brosir við, en það er skilningur í brosinu, svona sem maður brosir þegar maður veit að lógíkin mun hafa tilfinningarnar undir.

Kannski er hann að fara til Afganistan.

Hann stríkur henni ljúflega um vangann.

Aftur þetta skrítna blik í augunum...

Ég er eins og pervert hvar ég sit og fylgist með þessu, en hvernig getur maður ekki fylgst með. Lífið á sér stað beint fyrir framan nefið...

-----------

Ég horfði á fundinn á netinu. Fékk fjarlægð. Jafnvel skilning.

Ótrúlegt lýðræði. Vonin kviknaði um betri tíma.

En ekkert virðist sefa reiðina.

-----------

Kannski er hún ólétt... eða hann?

Kannski eru þau 16 ára...

Ég hef ekki séð framan í hann. En hann er í hetupeysu, ekki flottir týpu heldur svona Berlínarsveitttýpu. mér líkar umsvifalaust ekki við hann.

Þau fjarlægjast en haldast samt í hendur undir borði.

Hún er greinilega kaþólikki.

----------

Ísland og kreppan er fjarlæg.

Þegar fólkið á Islandi kom af fundinum þá fél snjórinn fyrir utan gluggan. Hér er öllum sama um borgarafund, öllum nema mér, göturnar urðu bara hvítar.

En net áhorf veitti mér nýtt sjónarhorn

-----------

Hún starir í augun á honum eins og hverjum dreng dreymir um. Rómantík. Ást.

Er það ekki það sem allir vilja?

Er það ekki það sem gleymdist í öllum kapítalismanum, að fólk vill ekki peninga, það vill bara vera elskað og virt. Og það kaupa peningar ekki.

Þessi drengur hefur ekkert borgað fyrir þetta augntillit sem hann fær þrátt fyrir hettupeysuna.

En þó svo hann sé með hendina um hálsinn á henni þá er hún sorgmædd. Horfir niður í borðið. Elskar hann. Getur ekki horft á hann. Getur ekki litið framan í heiminn.

------------

Hvernig ætli það sé að vera ráðherra í dag? Vilja en geta ekki talað við þjóðina...

Engin skilur þig. Nema fjölskyldan sem kysi þig hvort sem er

------------

Hún brosir þegar hún horfir á hann, er það feik?

------------

Það er talað af yfirlæti. Það virkaði alltaf hingað til. Ekki lengur. Tími íróníunnar er að baki, nú vill fólk bara raunveruleika og sannleika.

------------

Og þau faðmast. Það er eitthvað svo endanlegt við þetta. Það er svo mikil kveðja. Hún kreystir á honum öxlina.

-----------

Ráðherrarnir voru niðurlútir. Það styttist í kvðjustund

-----------

Þau sátu og horfðust í augu í klukkutíma. Nú faðmast þau eins og það sé í síðasta skipti. Hún brosir við honum en þegar hann fer til þess að narta í hálsinn á honum þá hverfir glittið úr brosinu.

Ég fæ aldrei að vita af hverju en ég veit að þetta er í síðasta skipti sem þau hittast. Það segir mér augu hennar sem sýna hvað hún vill en hún gerir það ekki. Sýnir mér hvernig hún kreistir aftur augnlokin þegar þau faðmast. Sýnir mér er hún leyfir honum að strjúka sér um kinn með handarbakinu en víkur sér svo fimlega undan.

-----------

Hvernig ætli það sé að missa trúnað heillar þjóðar?

Hvernig á maður að segja bless?

-----------

Hann lítur við og ég sé framan í hann. Hann reynir að bera sig vel en hann getur ekki falið að hann langar mest til þess að gráta.

Og þau faðmast.

Þorleifur

Ég ákvað að sitja við her í Berlín og horfa á borgarafundinn á rúv.

Ég get sagt að ég var stoltur af því sem ég sá. 

Mikið hefur maður nú kvartað yfir skort á lýðræði undanfarið og gegnsæji og þó svo mér hafi ekki líkað allt það sem ég heyrði á þessum fundi þá hlýtur það að vera einsdæmi að ráðamenn þjóðar mæti og sitji fund með 1500 borgurum. 

Þessir borgarar voru ekki valdir af stjórnmálamönnunum, stjórnmálamennirnir höfðu ekki fundarstjórn og sátu þarna undir beinum spurningum og jafnvel móðgunum.

Mér er það til efs að stjórnmálamenn annars staðar hefðu látið annað eins yfir sig ganga.

Ekki skal ég svo segja hvort þetta sé til marks um ótta þeirra og ráðaleysi eða lýðræðisást, en þetta fannst mér mögnuð sjón. Og það er kannski að þetta breyti farveg mótmælanna. Það er mér þó til efs.

Ég held að undiraldan sé orðin það sterk að ekkert fái stöðvað ölduna sem nú stefnir á land. Maður bara vonar að hún brjótist ekki út í ofbeldi. Eða að menn og konur ríkisstjórnarinnar sjái að sér áður en að því kemur.

Bestu kv.

Þorleifur Berlín

Frá Berlín

Ég sá Baader Meinhof Komplex í bíó í dag. Myndin rekur sögu RAF hreyfingarinnar, hryðjuverkahreyfingar í Vestur Þýskalandi sem spratt uppúr róstri 7 áratugarins.

Það var svo óhuggulegt að koma heim og horfa á fréttamyndir af árásinni á lögreglustöðina.

RAF spratt upp úr stúdentahreyfingunni eftir að forrystumenn þeirra voru beittir ofbeldi, eftir að ekki var hlustað á þau og þessu unga fólki fannst eins og þau hefðu enga aðra leið en að beita ofbeldi.

Og það sem meira er, það bjóst engin við þessu. Bjóst engin við því að upplýst vestræn ungmenni myndu grípa til ofbeldis, en það gerðist nú samt.

Ef stjórnvöld heima bregðast ekki við kröfum fólksins á götunum þá leitar þessi reiði sér annara leiða til þess að fá útrás.

Og þá er hætta á ferð.

Það er ekki bara hægt að tala um rannsóknir og ekki megi rugga bátnum.

Það er of mikil undiralda til þess.

Fólk mun ekki sætta sig við að stjórnmálamenn hvítþvoi sjálfan sig í gölluðum könnunum unnum undir þeirra nefi. Hver sakfellir sjálfan sig og vini sína í slíku mati?

Nei, tími tvískinnungsháttar er liðinn og nú verða stjórnmálamennirnir okkar að grípa til aðgerða ef ekki á illa að fara.

Annars gæti Ísland fengið að upplifa hluti sem við höfum hingað til aðeins séð í fréttum utan úr heimi.

Og gott er að hafa það í huga að fólk er ekki byrjað að finna kreppuna á eigin skinni, þetta er ennþá að mestu leyti hugmyndarfræðileg mótmæli. Hvað gerist þegar þau fara að snúast um lífsviðurværi og sjálfsvirðingu?

Þorleifur

Frá Berlín

Var að horfa á Kastljós. Það var spyrpa þar sem farið var yfir mótmæli líðandi stundar.

Sitjandi í Þýskalandi þá brá mér heldur við að sjá Viðar Þorsteinsson kalla lýðræði, lýðræði, lýðræði með hægri hendi á loft.

Sá svo ekki betur en að bakvið hann stæði Hörður Torfason með klút um hægri upphandlegg, sem hófst svo á loft undir köllum Viðars.

Svona táknmyndir eru einfaldlega bannaðar hérna.

Vona samt að sem flestir mæti á morgun á Austurvöllog að þar haldist sá frábæri andi sem hefur ríkt hingað til.

Og að mótmælin haldist friðsöm og skynsöm.

Þ

Frá Berlín

Ég velti því fyrir mér hvort að stjórnarslit séu best.

Ef af stjórnarslitum yrði er hætt við því að VG undir Steingrími myndi stökkva upp í með Sjálfstæðisflokknum og þá myndi stefna Davíðs verða ofaná. Afturhald og hafta-samfélagið yrðu kjörorð dagsins...

Og nú er komin fram þessi vantraust tillaga sem hlýtur að loka fyrir samstarf þeirra flokka við ríkisstjórnina.

Ég tel reyndar ekki að þetta fáist samþykkt enda er of mikið í húfi fyrir þá stjórnarþingmenn sem kjósa skulu. Kjósi þeir með falli stjórnar og mistakist þeim verða þeir gerðir útlægir úr ranni sinna flokka og slíkt er áhætta sem fáir taka.

En hins vegar gæti það orðið stökkpallur framávið ef rétt spilast. En það er of erfitt verkefni fyrir flesta til að reikna. Einu sem myndi treysta sér í þannig eru stjórnmálamenn á stærð við Davíð Oddson eða Ingibjörgu. Er slíkur leiðtogi í felum?

Þegar allt kemur til alls þá stýra eiginhagsmunir fólki almennt, ekki síst við svona aðstæður.

Og því mun þjóðin þurfa að búa áfram við þetta vonda leikhús sem finna má við austurvöll.

Er ennþá að vinna að pistlum um Absúrd leikhúsið sem ég mun birta hér.

Bk

Þorleifur

Veruleikinn er horfinn, það er ekkert eftir nema skringilegt samansafn súrrealískra atburða.

Allir segjast bera fulla ábyrgð en það er greinilega einhver önnur ábyrgð en venjulegir borgarar bera þegar þeir klúðra sínum ábyrgðum. Í þeim tilfellum er gengið á mann með lögum eða vinnumissi. En þetta á greinilega ekki við um stjórnmálamenn og embættismenn.

Menn tala um að þeir hafi ekki vitað en gögn segja annað.

Menn segjast hafa varað við en gögn segja annað.

Menn segja hlutina vera einhverju öðru að kenna en gögn segja annað.

Menn segjast vera að segja allt sem má en gögn segja annað.

Menn segjast skilja mótmæli en aðgerðir þeirra (eða aðgerðaleysi) segja annað.

Menn segja eitt og eru annað.

Þetta er grunntvískinnungur samtímans. Svokallað paradox.

Og maður var orðinn þessu svo samdauna að maður kippti sér ekki upp við það. Ekki fyrr en maður upplifði að þetta fólk hefur áhrif á framtíð manns, standa milli manns og gjaldþrots. Þá hættir manni að vera á sama um paradox stjórnmálanna og vill bara sannleikann, ekki pólitíkina, eki lygarnar og blekkingarnar, ekki valdaleikina og allt hitt.

Bara sannleikann.

Mun a næstunni skrifa pistla um Súrrealista leikhús nútímans - veruleikann

Þ

Ég er rokinn út á land.

Bauðst að koma á meðferðarstofnun alkóhólsjúklinga og flytja smá hugvakningu. 

Þar sem ég tel mig vera hér á landi til þess að rannsaka fylliríið sem þjóðin er búin að vera á undanfarið fannst mér þetta upplagt.

Ef maður er of lengi á fylleríi, virðir allar viðvaranir að vettugi, ert í fullkominni afneitun á ástandið, ferð ekki eftir læknisráði og drekkur allt frá þér hegina áður en þú leggst inn á vog, þá átu við vandamál að stríða.

Og eftirköstin eru erfið...

Heimsókn á meðferðarheimili er því líkleg besti staðurinn til mikro kosmós rannsókna sem hægt er að finna.

Svo er líka svo gaman að fólki sem búið er að gefast upp í auðmýkt fyrir ástandinu og hefur snúið af fyrri vegi og stefnir nú á að byggja upp í stað þess að halda sig í gamla minstrinu.

Þ

já, og by the way

Björgvin segir: "eigum peninga til þess að borga ICE SAVE"og vitnar í Björgólf eldri. Þetta lét bankamálaráðherran í alvöru út úr sér. Og svo eru menn að velta fyrir sér af hverju hann eigi að víkja sæti.

Rétt eins og þegar jón Ásgeir skrifar í blaðinu að eignir hans hafi numið 1200 milljörðum um mitt ár hafa enga þýðingu (markaðir hafa hrunið síðan þá) hefur yfirlýsing Björgólfs í Kastljósi gærkvöldsins enga þýðingu. 

Hvað menn áttu fyrir bankahrunið, hvert verðmæti hlutanna var fyrir hrunið hefur enga merkingu í dag. Það kaupir engin fyrirtæki í dag á markaðsvirði af þeirri einföldu ástæðu að þess þarf ekki. Og það borgar engin meira en hann þarf. 

Svo er nú hitt að menn eru byrjaðir að búa til  pakka sem þeir selja út úr bönkunum, aðallega vinum sínum og félögum. Aldrei hafa aðstæður í íslensku stjórnkerfi boðið upp á meiri spillingu.

Eru eftirlitsstofnanirnar sem flutu sofandi að feigðarósi, með okkur innbirðis, vaknaðar?

Þ

Ég sagðist ætla að þegja.

En er það hægt.

Svona einvhernveginn standa málin fyrir mér:

- 53.363 Íslendingar hafa skrifað undir skjarinn.is og er tilgangurinn þar að draga RÚV af auglýsingamarkaði. Þetta kemur í kjölfar uppsagna allra starfsmanna fyrirtækisins og í stað þess að leggjast í kör þá snúa þeir taflinu við og efna til stærstu undirskriftarsöfnunar í Íslandssögunni. Flott framtak og eftirtektarverður baráttuhugur.

- 4.420 hafa skrifað undir kjosa.is sem snýst um það að knýja stjórnvöld til kosninga. Þegar þetta er skrifað hafa stjórnvöld ekki svarað því hvort boðað verði til kosninga að öðru leyti en því að forsætisráðherra segir að það sé ekki á dagskrá.

Niðurstaðan er sú að rúmlega 10 sinnum fleiri eru tilbúin að leggja nafn sitt við að halda auglýsingarsjónvarpsstöð gangandi en að krefjast þess að hið lýðræðislega gangverk virði vilja fólksins.

Og við erum undrandi á því að það sé komin kreppa?

Þorleifur