Góða kvöldið

Fékk email áðan sem óskaði mér til hamingju með frumsýninguna með eftirfarandi orðum:
Þá get ég vonandi farið að lesa um eitthvað annað en um Danaprins á blogginu þínu.

Ég ákvað eftir ítarlega umhugsun að verða við þessari ósk. Og það fyrsta á dagskrá er fyrirsögn sem mátti lesa í gær á "Berliner Kurier". "Hitler und das Perverse Zwergen Geheimnis" sem myndi á Íslensku hljóma eitthvað á þessa leið "Hitler og hið pervertíska dvergaleyndarmál hans".

Kemur í ljós að Hjalti (eins og Hitler er iðulega kallaður af íslendungum í Berlín) stundaði það í frítíma sínum (á milli þess sem hann drakk sódavatn og útrýmdi gyðingum) að teikna dverga ala Walt Disney.

Þetta skýtur vissulega stoðum undir þá kenningu mína að orsakar seinni heimstyrjaldarinnar er ekki að finna í hrikalegu efnahgaslegu ástandi í Þýskalandi á tímum kreppunnar, né í þjóðeriskenndum viðbrögðum við Versalasamningunum heldur hjá inntökunefnd listadeildar Vínarakademíunnar sem hafnaði hinum unga Adolf er hann sótti um að komast að í myndlistarnámi.

Hjalti, alkinn sem hann var, stóð því uppi, hafði verið hafnað af öllum. Horfi á dvergamyndirnar sínar, saklausar og fallegar, og skildi ekki af hverju aðrir sæju ekki fegurð heimsins. Augljóst var að heimurinn og listin væri á móti honum og fyrst svo væri myndi hann snúa bakinu við listinni og heiminum .

Og þetta tókst honum, þó svo að útlegð dverganna stæði ekki til lífsloka. Þeir færðu honum þá fró er hann þurft á að halda, það er nefnilega erfitt verkefni að leiðrétta guðs mistök og endurskapa heiminn í mynd hins ljóshærða manns.

Bestu kv.

Þorleifur
Berlín

PS: Hjalti var pervisinn og dökkhærður maður, sjálfsblekking er hættulegt ástand.

Góða kvöldið

Frumsýning afstaðin og viðbrögðin með ólíkindum.

Ég hef sjaldan lent í erfiðara verkefni, enda aðstæður allar hinar verstu. 5 tíma verk á einum klukkutíma, æft með óreyndum nemum sem eru að leika uppfyrir sig í aldri og reynslu og það á 4 vikum.

En þetta hafðist! Og gott betur en það, menn voru almennt mjög hrifnir.

"Aldrei hef ég séð Hamlet áður sem leikinn er af jafn miklum léttleika í bland við alvöru og dýpt" sagði skólastjórinn og brosti út að eyrum. Hann hafði verið rödd efasemdanna á uppsetningartímanum. Var ekkert sérstaklega hrifinn af þessu "ferðalagi" sem ég var alltaf að tala um. Að taka Shakespeare á orðinu og vinna hann af alvöru og festu, reyna að læra af meistaranum fyrst maður var að takast á við hann á annað borð.

Því ekki er til sá höfundur sem krefur jafn mikils af þér, enda er í hverri senu örmull vendipunkta (hafi maður áhuga á slíku), hver sena, hver karakter, hver situation er alltaf marglaga, allt er hægt að skilja á fleiri en einn máta og því er það mikið og erfitt verk að vinna það með leikurunum. Því að slíkt getur verið ferlega spennandi en á sama tíma erfitt. Það er ekki hægt að grípa í einn skilning og keyra á hann, maður verður að skilja og geta leikið með marga bolta á lofti. Og það er fyrir óvana næsta ómögulegt. En tókst í mörgum senum í kvöld.

Sumsé, það er stoltur leikstjóri sem fer að sofa í kvöld, sannfærður í sinni trú að leiklist er óútreiknanlegt ferðalag og ef maður trúir, treystir, víkur sér ekki undan og samþykkir ekki að stytta sér leiðir, þá sé áfangastaðurinn spennandi og hlaðinn gæðum.

Það er allaveganna mín reynsla.

Næstu daga er svo pása áður en lagt verður í næsta ferðalag.

Kannski maður kíki í bók...

Bestu kv.

Þorleifur
Berlín

Góða kvöldið

Það er að birta yfir danmörku...

Sjáum hvort að prinsinn nái ekki að kíkja fram úr skýjunum :)

Bestu kv.

Þorleifur

Góða kvöldið

Lítið að gerast í höfuðborg öxulveldisins í kvöld.

Stutt æfing í dag, ég er um það bil að missa perspektív á þennan Hamlet. Get eiginlega ekki beðið eftir því að koma þessu af kortinu og geta farið að einbeita mér að einhverju öðru.

Að vinna 5 tíma sýningu niður í einn klukkutíma, þar sem nemar, niðurbrotnir og sálfreðnir eftir 3 ára leiklistarnám þurfa að leika upp fyrir sig og það allt án budget og á 4 vikum hefur tekið hverja einustu orkufrumu sem ég megna að grafa upp í líkama mínum. Enda er hann við það að gefa sig.

En svo verður í kjölfarið tekið gott break, það er, ég byrja að undirbúa mig fyrir næsta verkefni sem er Gegen Die Wand sem ég set upp í Schwerin í kjölfarið.

Fréttablaðið birti grein um þetta í gær þar sem áherslan var lögð á nýnasista aspekt Schwerin. Vissulega er það stór hluti af samfélagslegum veruleika í A Þýskalandi, að ungir menn snúast til nasisma vegna skorts á öðrum úrræðum, en það verður ekki auðvelt að koma þeirri themu að í verkinu án þess að bendifingurinn fari á loft.

Eftir laugardaginn hef ég tíma til þess að hugleiða hvort og þá hvernig ég fer að því.

En þangað til þá er bara að þreyja þorrann, reyna að berjast hugrekki í leikarana og keyra í gegn á þeirri litlu orku sem eftir er í líkamaræksninu.

Bestu kv.

Þorleifur
Berlín

Góða kvöldið

Hamlet rúllar áfram, hægt og bítandi. Það er skrýtið að sitja allt í einu uppi með auka viku, finnst maður allt í einu hafa allan tímann í heimunum. Er því undarlega rólegur, en veit að það á ekki eftir að haldast þannig lengi.

En verð að viðurkenna að síðan úthlutun Leiklistarráðs kom þá hef ég verið verulega hugsi yfir leikhúsinu og framtíð minni þar.

Á maður yfir höfuð að nenna þessu?

Ef maður setur á svið sýningar ár eftir ár fyrir litla sem enga styrki, vinnur af einurð og alvöru og setur svo loks upp verk (fyrir styrk þá lítill væri) sem virtist ná til fólks, bæði hvað varðar aðsókn, umfjöllun og sérstaklega viðtökur þá hafði maður að vissu leyti búist við því að horft væri til slíks.

Nú ef það er ekki polísía að byggja upp heldur vinna bara svona útfrá því sem nefndarmönnum "finnst" á hverjum tíma þá verður maður vissulega að setjast niður og hugleiða hvort maður vilji vera undir slíkt settur. Ef fyrri verk eru ekki metin þá er engin tilgangur í því að vera að þræla þetta.

Auðvitað gæti maður bara snúið sér að því að setja upp söngleiki eða annað leiklistartengt sem byggt er á gróðaforsendu , en það var ekki þess vegna sem ég fór út í þetta.

Vissulega hef ég aðra möguleika hér úti í Þýsklandi, get unnið hér og látið Ísland vera, en það er alltaf einhver taug sem kallar mann heim, að tala um - og við sitt eigið samfélag.

Veit það ekki...

En leikhúsið er ekki það eina í heiminum sem skiptir máli, það er svo margt spennandi, skapandi, áhugavert og fræðandi hægt að gera. Kannski maður eigi bara að víkka sjóndeildarhringinn.

-----------

Hildarleikurinn í Reykvískum stjórnmálum að baki í bili og menn geta þá snúið sér að öðru, enda hefur það tíðkast á Íslandi að gleyma svonalöguðu. Við erum ekki fólk sem nennir að hanga í fortíðinni, nennum ekki að röfla til lengdar heldur öskra á fólk þegar það á við og snúa sér svo að öðru.

Get ekki sagt að ég sé alltaf sáttur við þetta en kannski er þetta ekki verri leið en einhver önnur.

Svo er auðvitað spurning hvort að þetta hafi einhver áhrif þegar að næstu kosningum kemur, eiginlega vonar maður að svo sé. Ef ekki frá þeim flokkum sem að málinu komu, þá frá fólkinu í borginni og landinu.

Bestu kv.

Þorleifur
Berlín

Góða kvöldið aftur

Það er ekki hægt að taka það af Þjóðverjunum, alltaf þegar maður telur að þeir hafi náð að toppa sig í samviskubitinu og þröngvandi uppfræðslunni þá dettur þeim eitthvað nýtt í hug.

Sem dæmi má nefna það að á hverju ári þá er saklausum börnum á 9. ári troðið inn í rútur og keyrt er með þau af stað. Næsta stopp er svo - versogú - næstu útrýmingarbúðir!

Börnunum er svo smalað, skelfinu lostnum, í gegum brennsluklefa, pyntingarherbergi, fjöldagrafir, gassturtur og fleiri hryllingsstaði og þau "uppfrædd". Lýst er í smáatriðum hvernig Þjóðverjar (ergo - þau sjálf) hafi misþyrmt og murkað, í fullkomnu tilgangsleysi, lífið úr milljónum og milljónum manna, kvenna og barna - eins og þeim!

Þetta er svo líklega ástæða þess að þegar hér einhver fer að ræða 3 ríkið þá umturnast heimamenn. Það tekur smá tíma að átta sig á því, en ástæðan er ekki umræðuefnið sem slíkt, heldur hitt að það kallar upp nístandi barnæskuminningar.

En sumsé, þessar aðfarir að sakleysi barnanna nægir þeim ekki og því skal haldið út á völlinn að nýju.

Það nýjasta er að yfirvöld hér í Berlín telja að börn viti ekki nóg um Helförina og þetta aðkallandi vandamál þurfi að laga. Það kom nefnilega út könnun sem sýndi að 1 af hverju 3 börnum vissi ekki hvað helförin er. (enda ættu börn að vera með það á hreinu, sem og nákvæma skilgreiningu á orðinu þjóðernishreinsun, virkni kjarnorkuvera og skilning á afstæðiskenningunni - hinni fyrstu)

En stjórnvöld hér eru ekki af baki dottinn.

Nú ætla þau að gefa út teiknimyndabækur þar sem hryllingur helfararinnar er settur fram undir tryggri forrystu "Tinna" fígúru. Nú skal infiltrera hugmyndaheiminn þeirra líka. Meiraðsegja barnabækurnar fá ekki að vera í friði!

Nú skal ekki segja að ekki sé gott að halda sögunni lifandi, að vara við mistökum fortíðarinnar og gera allt sem hægt er til þess að viðbjóður seinni heimstyrjaldarinnar endurtaki sig ekki. En grensan hlýtur að liggja einhversstaðar.

Það hlýtur að koma að því að barnungum Þjóðverjum sé það í sjálfvald sett hvort þeir ætli að burðast með kollektívt samviskubit undangenginna kynslóða.

En það mun ekki gerast meðan þýska ríkið veit börnunm betur hvað þeim er fyrir bestu...

Bestu kv.

Þorleifur
Berlín

Góða kvöldið

Þetta var alveg sérstaklega góður dagur. Hamlet heldur áfram að malla, erfitt verkefni sem tekur sífellt á sig nýjar og óvæntar myndir. Maður hugsar sig tvisvar um áður en maður leggur í meistarann aftur. Þarf að tékka að andlega hliðin sé í lagi, svona til þess að standast honum snúning.

Leikkona í hópnum veiktist og þurfti því að fresta forsýningunni sem átti að vera á laugardaginn og hentar það mér vel, enda hefur maður þá tíma til þess að fínpússa, stilla af, og horfa almennilega á heildarmyndina áður en maður hleypir þessu út í heiminn.

Hamlet á klukkutíma, leikinn af nemum og æfður á 4 vikum hefur reynt á allt sem ég kann og get í þessu fagi.

Og vonandi verð ég betri fyrir vikið.

-----------

ég fagnaði svo góðum degi með því að fara út í súpermarkað og kaupa mér ferskan lax, kartöflur og smjör, kom heim, setti matinn yfir, stillti tölvuna á gufuna og hengdi uppúr þvottavél meðan herlegheitin mölluðust.

Hversdagsleikinn er stundum frábær.

----------

Svo er Börkur vinur minn í heimsókn. Hann er hér að vinna að tónlistarmyndabandi sem hann skaut á Kúbu og situr nú sveittur við klippingu. Spurning hvort maður nái honum í svo sem eins og eitt Trivial á eftir.

----------

Loks. Í dag er að mér skilst Valentínusardagurinn. Ég hef ekki hugmynd hvaðan þessi siður kemur og hef aldrei veitt honum neinn sérstakan gaum, en finnst merkilegt að hér í Berlín er áhuginn fyrir þessum degi akkúrat núll.

Enda er þetta landið þar sem stjórnmálamenn kalla fyrirtæki eins og FL Group engisprettufaralda, þannig að kannski eiga BNA siðir ekki eins upp á pallborðið hér eins og heima.

-----------

Stýrivextirnir ekki að fara neitt. Já, það kostar íslenska neyslupunga þó nokkuð að halda uppi blessaðri krónunni.

En í raun verður að viðurkennast að það er þó nokkur vorkunn þeim seðlabankastjóra sem hækkar vextina upp í 13.75% án þess að það hafi nokkur sýnileg áhrif.

Bestu kv.

Þorleifur
Berlín

Góða kvöldið

Fór í apótek í kvöld og keypti mér vítamín.

Ekki nóg með það, ég keypti mér rándýr, sérsniðin, karlmannavítamín.

Þetta er lausnin við eftirfarandi:

Stressi
Svefnleysi
Vondu mataræði
kaffidrykkju og
Reykingum.

Og ég tók fyrsta skammtinn áðan og mér líður miklu miklu betur. Borðaði hvítborna pitzu með góðri samvisku, drekk nú kaffi og reyki og finn ekki fyrir því!

Þetta er svona svipað og raunveruleikasjónvarp. Þar sem hægt er að fá mikið, komast langt, án þess að gera, geta eða kunna nokkurn skapaðan hlut. Í raunveruleikasjónvarpinu er í raun bara með því að mæta.

Svona er nútíminn frábær. Engin fyrirhöfn. Ein pilla með öllu einu sinni á dag.

Nú er bara spurning. Á maður ekki að segja upp líkamsræktarkortinu?

Þorleifur

Góða kvöldið

Ég ætti ekki að vera að blogga, ég ætti að vera að sofa.

En skrýmslið í lífi mínu, Hamlet, heldur mér vakandi. Ég hef áður sagt að Shakespeare sé besti kennari sem nokkur leikhúsmaður, sem ákveður að taka meistarann alvarlega, getur kynnst.

En eins og oft er með góða kennara þá er hann strangur.

Ég er búinn að vera að ströggla við það að hrista upp í Hamlet, færa senur til, skipta út karakterum, færa til og "bæta" og niððurstaðan er oftar en ekki sú að ég þarf að snúa við og færa verkið aftur nær tilhögun höfundarins.

Þetta er náttúrulega í hæsta falli pirrandi, mann langar nú eftir allt saman að sýna gamla þrjótnum í tvo heimana.

Og ég sé hann fyrir mér sitja einhversstaðar (líklega í tilturulega heitu loftslagi) og hlægja að mér. Bölvaður fanturinn...

Þegar maður reyndar hugsar til baka þá voru nú samt ströngustu kennararnir yfirleitt þeir bestu, þeir sem kenndu manni mest og maður hlýddi mest á. Og þykir þegar uppi stendur vænst um.

----------

Borgarmálin:

Þetta er að verða svo átakanlegt að það tekur varla nokkru tali. Tveir menn í forrystu nýss meirihluta berjast við að klúðra sem mest þeir meiga.

Ætlar aldrei að linna?

Hversu oft er hægt að ljúga að almenningi, hversu oft er hægt að gera mistök með almannafél, hversu oft er hægt að stinga félaga sína í bakið? Hversu lengi eigum við að þurfa að þola svona amatörisma?

púff...

Þá er það að baki. Mæli með langri ferð til Kúbu - fyrir tvo. Spurning hvort sólin og hið félagslega umhverfi þar komi ekki vitinu fyrir þessa menn. Og á meðan sé hægt að stjórna Reykjavík.

Bestu kv.

Þorleifur
Berlín

Góða kvöldið

Vinkona mín sagði eftirfarandi setningu í gær, en liggur ekki fyrir hvort hún var að tala um mig, eða sjálfan sig.

Setningin hljóðar svo:

Þegar fólk byrjar að hlusta á mig, þá hættir fólk að misskilja mig.

Það er ekki hægt annað en að taka undir þessi orð enda í tíma töluð.

Ég er að setja upp Hamlet og það er í dag vika í frumsýningu.

Þorleifur