Góða kvöldið

Hvað er þetta spyr ég nú bara, ég verð að fara að gera það upp við mig hvort ég ætla að vera að blogga eða ekki...

ég er sumsé frá síðasta inndriti búinn að heimsækja london, skipuleggja meira og minna heilann piparsveinsþátt, stofna fyrirtækið Lifandi Leikhús (kominn tími til) og er svo á leið til San Fransisco um helgina, enda á maður smá sól skilið.

Einnig hef ég gerst útigarpur mikill og hef á undanförnum 3 vikum farið í einar 3 raftingferðir, jöklaklifrusferð og gljúfur/sundogsig ferð. Þetta er stórkostlegt! Beats kaffibrennslan any day.

OG svo það sé á hreinu þá er ég ekki þar núna!

Annars er ég svo hægt og hægt að draga mig til hliðar hjá Saga Film (sem nú er í eigu Baugs!!!, hvað varð um siðferðið soyr ég nú bara?) til þess að undirbúa mig undir feðrina og búsetuna úti. Ég get ekki annað en skolfið af tilhugsuninnu um að samlagast nýjum menningarheimi og taka þátt í því ferli að aflæra og endurlæra það sem ég hef verið að starfa við undanfarni ár! Þvílík sæla.

Já, lífið gæti ekki verið betra þó svo ég hefði hannað það sjálfur!

Og á þeirri ljúfu nótu kveð ég í kvöld en hef fullan hug á því að tala meira um listisemdir landsins við fyrsts tækifæri.

Bestu kv.

Þorleifur

Góða kvöldið

Er á Akureyri eftir að hafa keyrt um 1200 kílómetra síðustu 2 sólarhringa.

Það virðist vera að linkakerfið sé í einhverju rugli hjá mér, allaveganna þá vildi ég ekki leiða fólk inn á heimasíðu microsoft.com. Ekki í tilefni skrifanna á síðunni né undir nokkrum öðrum kringumstæðum.

Biðst ég forláts vegna óþæginda sem þessi skelfingaratburður gæti hafa fært einhverjum.

Heyrumst seinna.

Þorleifur

Góðan daginn

Ég ákvað að njóta rólegs dags í bænum og sleppa því að liggja með pappakassaklæddu fólki í appelsínugulum regngöllum á útihátíðum lansins.

Hugsaði með mér að það væri upplagt að handa á kaffibrennslunni og stúdera einhvern alþjóðlegan aktvíisma. Því búinn að liggja á netinu og rakst meðal annars á þetta. Þarna getur maður fylgst með hinni heillavænlegu þróun lýðræðisins í Bandaríkjunum.

Hafi maður áhuga á því að kynna sér hvernig AIDS lyfjaprófanir fara fram á fátækraheimilum New York þá er þetta góður staður.

Einnig hef ég verið að sanka að mér efni frá fornu fari á þassari frábæru síðu.

Það er nefnilega misskilningur að það sé aktívismi sé eitthvað nýtt af nálinnni.

að lokum má geta þess til gaman að ég er klæddur bol með mynd af MAO þar sem hann horfir fram á veginn. Þetta er gert í svaraskyni við meistara Hannes Hólmstein sem nýlega gat ekki fundið nógu sterk orð í íslensku til þess að lýsa viðbjóði sínum á þessum manni. Svo getur vel verið að séra Hannes hafi rétt fyrir sér, að Mao hafi verið ólýsanlegur skíthæll, en það breytir ekki þeirri staðreynd að um leið og eitthvað er orðið þjóðfélagslega samþykkt þá kemur upp í mér lítill djöfull sem getur ekki annað en potað í hina samþykktu blöðru.

Bið að heilsa

Þorleifur

Góðan dag.

Það er margt að gerast í samfélaginu, þó ekki verði meira sagt.

Hæst ber náttúrulega sala Landssímans, sem virðist vekja almenna lukku allra. Ekki þarf það að teljast skrítið að þessi gengdarlausa gleði ríki enda ríkir alger einstefna í umræðunni um einkavæðingu, það er, að einkavæðing sé FRÁBÆR!

En, partýpooper sem ég er, þá hef ég ýmislegt við einkavæðinguna að athuga. Ekki ætla ég mér að byrja að rífast yfir hvernig var staðið að þessu í þetta skipti (þó það veki alltaf upp grunsemdir hjá mér þegar menn finnast þeir þurfa að taka fram að allt hafi verið uppi á borðinu, ég veit það með mig að þegar ég tjái mig mikið um hvað ég sé heiðarlegur, þá er ég líklega að ljúga.) (svo ég minnist ekki á það að það var um það bil ekkert uppi á borðinu eða neins staðar því að ekkert var gefið upp um ferlið, en það er kannski önnur saga).

Nei, það sem ég er að fetta fingur út í er miklu frekar grunnhugmyndin um einkavæðinguna sem "gott" fyrirbæri.

Það sem í grunninn á sér stað er að fyrirtæki er tekið úr almenningseign og fært yfir á hendur þeirra einstaklinga sem heppilegastir þykja til þess að eiga það hverju sinni. Það sem gerist við þetta er annars vegar að fyrirtækið fer úr tilturulega lýðræðislegu ferli, það er úr höndum manna sem kosnir eru til starfa af alþýðu manna, yfir í einræðislegt ferli, það er stjórnarstrúktúr sem er einræðislegur í uppbyggingu. Því er það alger mótsögn að halda því fram að þarna sé um skref til frelsis að ræða.

Á hinn bóginn er áherslubreytinging sem á sér stað. Í fyrirtæki er arðsemi ekki efst á listanum. Vissulega er hún til staðar en komi þær aðstæður upp (til dæmis í kreppu) að ekki sé hægt að gera miklar kröfur til arðsemi þá er auðveldara að láta það viðgangast í fyrirtæki í almannaeigu. Það þýðir að ekki er hlaupið til og fólki sagt upp, náttúruverndarsjónarmið geta komið upp á móti arðsemismarkmiðum, ekki þarf að minnka þjónustu (eða skera burt þjónustu sem ekki er arðbær, allaveganna í krónum talið) og fleira í þeim dúr.

Við einkavæðingu þá verður arðsemi grundvöllur allrar sýnar fyrirtækisins og skiptir þá litlu hvað kosta þarf til svo arðsemin haldist. Þessu ti stuðnings er hægt að skoða Bandaríkjamarkað í hvert sinn sem kreppa (eða auknar kröfur eigenda um arðsemi) gera vart við sig.

Með þessu er ég ekki að segja að þetta sé allt rangt og vitlaust, heldur frekar hitt að um leið og eitthvað er orðið þjóðfélagslega samþykkt þá verður það hlutverk listamanna að fara að spurja óþægilegra spurninga.

George Orwell sagði eitt sinn ? " If liberty means anything at all, it means the right to tell people what they do not want to hear. "

ég tel að það eigi við í þessu tilfelli.

Bestu kv.

Þorleifur

Góða kvöldið

að venju sit ég á Kaffibrennslunni. Það er réttast að taka það fram að ég er ekki alltaf hérna, heldur er það svo að venjulega finn ég mér tíma til þess að skrifa þegar ég sit hérna í rólegheitunum...

En allaveganna þá er ég búinn að vera duglegur í dag. Fann og las fullt af spennandi efni, svo sem viðtal við lýðræðisfræðinginn John Keane, greinar eftir George Orwell og svo downloadaði ég bókum (löglega) eftir Tourqueville um lýðræðið í Bandaríkjunum en sú bók er skrifuð seint á 18 öld en er enn þann dag í dag með merkilegri bókum sem skrifaðar hafa verið um lýðræðið og framtíðarhorfur þess.

Það var eitt í kvótum sem ég fann eftir George Orwell sem vakti hjá mér sérstakann áhuga, kvótið var einhvernveginn svona: " Pacifism is objectively pro-fascist. This is elementary common sense. If you hamper the war effort of one side, you automatically help out that of the other. Nor is there any real way of remaining outside such a war as the present one. In practice, 'he that is not with me is against me. "

Kannast einhver við þetta?

Annars er ég í raun að taka mér frí frá því að hugsa um leikhús, enda er sumar og sól og það er nógur tími til þess að pirra sig yfir leiklistinni þegar nær dregur hausti. Svo má ekki gleyma því að ég er að fara út í nám sem mun snúast um leikhúsið 24-7 þannig að ég held að það sé allt að því óhætt að taka sér smá break núna.

En á hinn bóginn er ég að safna að mér efni sem ég mun vissulega nýta mér þegar fram líða stundir og ég fer aftur út á völlinn með það fyrir augum að tala við samfélagið í gegnum listsköpun.

Það er magnað þear maður skoðar stöðuna í heiminum núna hvað listin er í raun mögnuð og hvað við erum lítið meðvituð um það.

Er að lesa bókina "Collapse" eftir Jared Diamond þar sem hann er að rýna í ástæður þess að samfélög eiga það til að hrynja. Hann segist hafa skrifað bókina með það fyrir augum að upplýsa okkur um söguna til þess að sýna okkur fram á hætturnar sem blasa við í heiminum í dag.

Og eitt eiga öll samfallin samfélög sammerkt, það grunaði engan að hrunið væri yfirvofandi!

Humm... Ég minni á að ég skrifaði greinar um hið hrynjandi veldi Bandaríkin fyrir skemmstu...humm....

En annars er ég að njóta sólar og sumars, hamingju og upplýsingu og óska ykkur sambærilegrar fullnægju.

Þorleifur

Heilræði dagsins (og kannski eitthvað að hugsa um í stærra samhengi)

Hvernig vitum við hverjir eru góðu gæjarnir ef allir eru klæddir eins?

humm....

Þorleifur

Önnur vika, önnur þögn, annar bardagi.

Ég hef mikið verið að ræða við félaga mína undanfarið þennan bardaga sem ég talaðii um síðast. Bardagann milli kapítalísks veruleika og innra sálarfriðs og hugsjóna.

Og nú sló því niður í hausinn á mér að ég hefði það allt of gott, að vera að vinna svona mikið, með svona góðar tekjur það væri mér afar skeinuhætt þar sem ég gæti auðveldlega vanist því að vera með svona tekjur og því get ég erfiðlega látið eftir mér að vinna að listsköpun og fylgt hugdettum mínum eftir.

Fólkið í kring um mig hættir ekki að benda mér á að það sem ég sé að gera sé ekki hættulegt geðheilsu minni, heldur einvörðungu skondið útfrá pólitík minni og yfirlýsingum. Ég er ekki sammála, ég trúi því að það sem ég er að gera sé afar hættulegt og vaki ég ekki gagnvart því þá muni ég falla í hina kapítalísku gryfju.

ég er á því að það sem þurfi að gerast sé að fara þurfi að leggja félagsfræðilegar grunnfoprsendur uppbyggingingar nýjar samfélagsskipunnar. Og tel ég það mitt stærsta verkefni í lífinu að skoða hvaða kerfi það gæti verið og hvernig koma megi því í framkvæmd.

En kannski hef ég ekki tíma til þess að gera það í kvöld!

En þangað til næst, bið að heilsa

Þorleifur

Góðan daginn

Ég bara varð að setja eitthvað niður á blað, þó ekki væri til annars en að halda mér við efnið...

Vinnan mín er þannig að mér finnst ég ekki sjá úr augunum, ekki það að það sé ekki gaman, það er það, heldur hitt að hún á einhvern lúmskan hátt sígur úr manni orkuna og það er ekkert eftir til þess að skapa.

Ég geri ráð fyrir því að auglýsingabransinn sé svolítið svoleiðis, að í því hraðsoði sem þar tíðkast og þarf að vera í gangi þá sé ekki tími til þess að skoða það sem undir yfirboðrinu kynni að leynast.

Og þar af leiðandi hefur þetta haft pólitísk áhrif á mig, ég hef ekki haft tíma til þess að halda mér heitum og róttækum. Og hvað gerist þá? Nú þá fer maður að komprímæsa og nenna ekki að kynna sér og finnast það ekki skipta máli, maður fer að vera eins og fólkið sem maður var alltaf að berjast við að vekja.

En ég hef góða afsökun, ég er að safna í sarpinn fyrir Berlínarreisuna, ég er semsagt að kapítalískast í sumar til þess að geta stundað list mína að hausti, en ég spyr mig, er þetta of dýru verði keypt? Er ég að selja frá mér áhuga, eldmóð og hugsjónir sem ég mun ekki öðlast að nýju? Með öðrum orðum, hvert verður verðið?

Annars var ég í brúðkaupi hjá Atla og Bryndísi bekkjarsystur og var þar mikið gaman og hoppoghí. Það er skrýtið að vera viðstaddur giftingu sambekkinga sinni þar sem það minnir mann á það sem maður ætti efalaust að vera löngu búin að sjálfur!

OG annað skrýtið í kjölfarið...

Það biður mig aldrei neinn að skemmta. Nú er þetta ekki biturð (þó ég væri sá eini sem ekki var með eitthvert uppistand í brúðkaupinu) heldur hitt að ég velti því alvarlega fyrir mér hvernig áru ég gefi frá mér fyrst það hvarlar ekki að neinum að biðja mig um að syngja, eða fara með ræður eða standa fyrir hópi? Gef ég frá mér svo alvarlega ímynd að fólk heldur að ég geri ekki svoleiðis... Nú eða ég er bara svona leiðinlegur!

Annars hef ég harla fátt að segja, nenni vart að rífast yfir málefnum líðandi stundar, það er svo tómlegt í hinu opinbera íslenska siðferði að varla þarf mig til að stinga niður penna til að útlista það. Aðeins eitt hef ég að segja, skammastu þín Halldór!

Og hvar er Davíð? Situr hann bara með koník og hlær ofan í bringuna á sér og hugsar " þú hefðir betur leyft mér að halda jobbinu"...

Svo mörg voru þau orð...

Þorleifur

Góðan daginn

Já, ekki var þessi helgi mikið verri.

Ég tók 17 Júni með trompi þar sem ég og konan lögðum undir okkur hornborð í garði Hressó og sátum þar í góðu yfirlæti fram eftir degi, nutum sólarinnar og góðs félagsskapar.

Lögðum svo land undir fót og heimsóttum foreldrana í sumarhúsið í úthlíð. Þar var spáð og spegúlerað frameftir nóttu.

Snemmmorguns var svo lagt af stað að nýju og nú var horft til vesturs. Við lögðum á hálendið og ókum inn með Langjökli. Veðrið var gullfallegt og jökulinn skartaði sínu fegursta. Í fjarska blasti Eiríksjökullinn við og hófst þar skrif á löngum lista yfir þau fjöll sem við ætlum að leggja í sumar. (í hópnum eru u.þ.b. öll fjöll á suðvesturlandinu, en er krafa drauma endilega sú að rætast þurfi þeir?)

Við nikkuðum aðeins framan í Surt í helli hans í Hallmundarhrauni og smökkuðum bráðinn ís í Húsafelli. stóðum á ystu nöf við barnafoss í hvítá og dreymdum um frekari fjallasigra er Snæfellsnesið rann framhjá bílrúðunni. Að endingu runnum við ferðamóð inn á stæðið hjá vinkonu okkar, myndlistarkonunni Þórdísi Aðalsteinsdóttur sem húkt hefur í Stykkishólmi við málarí undanfarið. Þar fengum við að sjá verkin sem verða á hennar fyrstu sýningu hérlendis en hún hefur vakið töluverða athygli í New York þar sem hún býr.

Kvöldinu var slúttað með langvinntum Rommýleik að sveitamannasið þar sem Meri bar höfuð og herðar yfir keppinautana( og vakti það upp hjá ér töluverðar áhyggjur af ástarlífinu ).

Og allt þetta í fögru Íslandsveðri. ég held að fátt sé fallegra en fallegur sumardagur hérlendis.

Ég rifjaði það upp að í ferð minni um Nýja Sjáland í fyrra þá hefði manni staðið töluverð ógnun af fegurð náttúrunnar þar. En að horfa yfir ísland í þessri ferð (sem og öðrum) þá rifjaðist upp fyrir manni hvað það er sem gerir Ísland jafn ómótstæðilegt eins og raun ber vitni, það að það er ekki bara fallegt það er líka tignarlegt og hættulegt á að líta. Ekki aðeins eins og fallegt málverk heldur líka ljótt og hart, og það er þar sem sérstaða þess er. Í hættunni sem nálægðin við þessa náttúru hefur að geyma.

En ætli þetta sé ekki nóg í bili...

Þorleifur

Góðan daginn

Ég hef verið að koma mér fyrir í nýju vinnunni minni. Þetta er stærsta verkefnið sem ég hef hingað til tekið mér á hendur í starfi mínu hjá Saga Film, en ég mun sjá um að hanna framleiðslu á nýjum sjónvarpsþætti.

Ég er ekki viss um hversu mikið ég get sagt um það á svo opinberum vettvangi sem þessum þar sem ég er bundinn trúnaði um framleiðsluna. Það sem má koma fram er að þetta er ný raunveruleika sjónvarpssería fyrir Skjá 1.

Þetta er afar spennandi verkefni þar sem ég þarf að halda utan um stærri pakka á þessu sviði en ég hef gert hingað til.

En nóg um það.

Leikhúsið er farið í frí að undanskildum sumaruppákomunum sem tröllríða samfélagi okkar þegar sól tekur að rísa á himni. Ég átti reyndar upphaflega að vera að vinna við uppsetningu á söngleik þetta sumarið en þar sem tíminn þótti of stuttur þá varð það úr að bíða með það fram á næsta sumar (og þá er náttúrulega ekki víst að ég geti starfað við það þar sem skólavist mín verður þá í forgangi, en það er önnur saga).

Svo er ég ennþá að bíða eftir því að fá bréf frá skólanum þar sem útlínur vetrarins eru lagðar niður svo ennþá óvissan hérna megin.

Var á Akureyri fyrr í dag þar sem ég hitti krakkana mína aftur eftir ævintýri vorsins þar norðan heiða. Það var alveg frábært að hitta þau aftur og þakkaði fyrir mig með því að skrifa ratleik fyrir þau eins og faðir minn gerði fyrir okkur systkynin þegar við vorum minni (og gerir reyndar stundum enn). Leikurinn byggir á því að skrifa í raun orðaleiki sem leiðir fólk áfram, skiljirðu orðleikinn þá finnur þú út hvar þú átt að leita næstu vísbendingu og svo videre. Leikurinn fór fram í Dimmuborgum við Mývatn og var í meira lagi skemmtilegur enda veðrið frábært, náttúrfegurðin ægileg og félagsskapurinn frábær.

Þar var magnað að hlusta á þau lýsa reynslu sinni að vinnunni við Ríginn. Það var sú tilfinning ríkjandi að þetta hefði verið meiriháttar upplifun og það að sýna aga, vinnusemi og fylgni í uppsetningunni hefði skilað sér, ekki bara í sýningunni heldur líka í afstöðu þeirra.

Leikhúsið getur nefnilega verið afar öflugur staður til þess að læra inn á lífið því það sama þar til þess að skara fram úr þar sem annars staðar.

Glaður maður kveður í bili...

Þorleifur