Hin ærandi þögn

Ég hef þagað þunnu hljóði í gegnum hamfarirnar sem nú ganga yfir.

Fyrir þetta hef ég fengið skammir í hattinn í samtölum, bréfum og jafnvel á bloggsíðum vina minna.

En ástæðan er einföld. Maður veit ekki hvað maður á að segja og þegar svo er ástatt þá er betra að þegja (eitthvað mér var ráðlagt ungum en hef ekki tekið upp fyrr en núna)

Samfélagið er líka sneysifullt af skoðunum. Misgáfulegum. Varla er við það bætandi.

En þegar tíminn er réttur mun ég láta í mér heyra, en það verður ekki á þessum vettvangi.

Ég átti að vera í heimsreisu. Það get ég ekki. Ég er Íslendingur. ég er á leiðinni heim.

Þorleifur

Kvöldið

Vinur minn í Sviss var að senda mér skilaboð. Hann las Sjálfstætt fólk í sumar fyrir mína tilstilli.

Hann spurði, eftir að hafa horft á fréttir undanfarinna daga, hvort íslenska þjóðin læsi sína eigin klassíkera?

Góðar stundir

Þorleifur

Góða kvöldið

Kominn til Berlínar og get ekki anað segt en ég sé farinn að sakna Íslands nú þegar.

Þetta er búið að vera stórkostlegt sumar og ég hef það svo mörgum að þakka.

Elsku krökkunum sem ég vann Vini með og þá sérstaklega honum Símoni sem kallaði mig heim og gaf mér þar með tilgang með því að koma. Vinnan var gefandi, braut niður fordóma, opnaði mér nýjar víddir sem leikstjóri og þar að auki stórkostleg leikferð. Djúpavík gleymst aldrei!

Ekki síður vinum mínum í hádegisdeild Hvíta Hússins. Anna og Sigurjón, Hreizi og Dagur, Sigrún og Brynja, Pétur og Jósi að ógleymdum mönnunum sem kenndu mér svo margt - Ingólfur og Einar Björgvin.

yndislegt að geta eitt smá tíma með Sólveigu og Jósa og pjökkunum tveimur. Vikan sem ég átti þá var mér ómetanleg. Mömmu og pabba, og ekki síst Oddu sys!

ZikZak kom inn í líf mitt fyrir tilstilli örlaganna og þar urðu Grímur, Ottó og hún Hlín yndislega á vegi mínum.

Starri vinur minn hóf ferðalag sem gaman var að fylgjast með.

Gummi kom sterkur inn í lokin.

Stefán birtist að nýju.

Andri Snær opnaði mér nýjar dyr að venju.

Andri hvarf í kreppunni en rétt eins og Þórlindur þá virðist það vera svo að ég sjái þá frekar utan lands en innan, en það þýðir ekki að þeir standi hjarta mínu ekki nærri.

Ætli móment sumarsins hafi þó ekki verið afmælið mitt, fiskisúpan stóð þá rjúkandi á borðinu eftir 30 tíma undirbúning og ég horfi yfir vinahópinn en gat ekki stamað upp orði öðru en því hversu glaður ég er að eiga svona marga og góða vini. Það eru þeir sem gefa lífinu gildi.

Loks er það hún Anna og Flóki litli snillingur. Töfrar sumarsins urðu í návist hennar. Hún veit ekki hversu mikið hún gaf mér, hversu mikla ró hún veitti mér, hversu mikið hún byggði mig upp og hversu mikinn styrk og kærleik ég fann í návist hennar. Henni þakka ég í lok sumars tíma uppgötvanna og gleði.

Ráðstefnan var svo frábær endir á frábæru sumri. Ég fékk að heimsækja gamla tíma fyrir tilstilli vina minn Sollu og Ella og fyrir það verð ég þeim lengi þakklátur. Mikið lærði ég um sjálfan mig með því að heimsækja liðna tíma í núinu.

Fyrir alla hina sem ég hitti bið ég fyrir kveðju, þið eruð hluti af keðju hins líðandi tíma ævinnar og ég hlakka til þess að sjá ykkur öll aftur sem fyrst.

Bestu kv.

Þorleifur

Góða kvöldið

Ég get ekki orða bundist...

Þegar maður skoðar "mest lesið" listann hjá visir.is þá snúast allir linkarnir að einum undanskildum um nauðganir og misþyrmingar á börnum. Sá eini sem ekki gerir það er video af því þegar einhver hillbillý í BReiðholti tekur upp dráp á mink sem hrökklaðist undan honum inn í sjopu og var þar að manni sýnist barinn til dauða upp við búðarborð.

Síðasta fréttin á vísi og sú nýjasta fjallar um einhvern breskan barnanýðing og er líklega það hryllilegasta sem ég hef lesið á ævinni. Lýsingarnar á því hvað þessi maður gerði börnum, aðallega litlum stúlkum, fengu svo á mig að ég veit varla mitt rjúkandi ráð.

Og það er eins og það sé holskefla af þessum fréttum. Eftir Frizl þá hafa dottið inn fréttir frá Póllandi, Finnlandi og Svíþjóð með svipuðum innilokunarsögum, Eyrarbakki er svo nýjasta dæmið hér heima og svo dælast inn fréttir af þvílíku á visi undanfarið.

Er þetta það að blaðamenn þar hafa allt í einu svona aukinn áhuga á þessu, eða eru erlendir fjölmiðlar og kannski lögreglan að taka betur á þessum málum í kjölfarið á Austurríkisfréttunum?

Hvernig svo sem það er, er þarna ljóstustu mynd af mannlegu samfélagi að finna og ekki get ég dæmt um hvort að þetta hafi verið svona fyrr á öldum en þetta virðist vera landlægt í nútímasamfélaginu.

Og þetta eru undantekningalaust karlmenn að fá útrás fyrir hvatir sínar á þeim sem minnst meiga sín.

Ekki veit ég hvað hægt er að gera í þessu en þratt fyrir frjálshyggjuleg sjónarmið mín þá fer maður að velta fyrir sér gerræðislegum lausnum á þessu, því að svona viðbjóða ætti ekki nokkurt barn að þurfa að þola.

Reiðilestri líkur

Þorleifur

Hallo halló

Ég var að frumsýna sem hefur hingað til (og mun líklega hér eftir) þýða þögn í bloggheimum.

Í kvöld er frummarinn í RVK og því má búast við því að maður fari að skrifa eitthvað þegar manni dettur eitthvað um eitthvað í hug.

Hlakka til...

Þorleifur

Frá Grundarfirðinum

Ég hef alltaf verið haldinn fordómum út í grundarfjörð. Veit ekki af hverju, kannski er það nafnið, kannski þessi óhuggulega vondi matur sem ég át hér að kvöldlagi um árið, kannski inngróinn plebbismi þess sem alinn er upp á mölinni í 101 eða kannski bara hreinir fordómar.

Hvað sem því líður þá hef ég neyðst til þess að endurskoða þessa afstöðu mína. Ég er sumsé staddur á Grundarfirði og hef sjaldan átt betri daga.

Ef einhver hefði sagt mér að ég myndi eyða fyrstu dögum nýss áratugar í lífi mínu hér í þessu pleisi þá hefði ég umsvifalaust afskrifað viðkomandi sem sjúkling en ætli það sé ekki ég sem er sjúkilingurinn...

Í mér hefur blundað fjallagarpur mikill um ómuna tíð. Blundað svo sterkt reyndar að hans hefur vart orðið var, svona nema rétt í morgunsárið þegar ég lít um um gluggan á kompunni í 101 og sé falleg fjöllin í fjarska.

En hann var vakinn með látum hér í fyrradag þegar lagt var á helgrindur í rigningu og þoku. Ég gekk með vinkonu minni upp á þetta mikilúðuga fjall og þvílíkt ævintýraland sem finna má í háum hlíðum fjallsins.

Eltum fossarunu upp (enda þokan svo stíf að skyggnið var sama sem ekkert) og við hvern foss sem birtist úr móðunni tókum við andköf. Fossarnir runnu niður hlíðarnar í ótrúlegri sinfóníu græns, rauðs og guls mosa. Steinarnir tóku á sig svart sigg sem gerði á dularfyllri og stungu þeir í augun mitt í þessum litakonsert og minntu okkur á að þeirra er tíminn - við erum hér bara í heimsókn.

Miðja leið upp stóð svo stór klettur uppúr jafnsléttunni. Ekki var nokkur leið að sjá hvaðan þessi klettur hefði getað komist þangað, of langt var í hlíðina en passaði hann þó ekki í umhverfi sitt.

Ég ákvað að þarna stæðum við við fjallshjarta. Einu ummerkin sem eftir væru af fjalli sem þar hefði staðið. Tíminn, vindurinn og vatnið hefðu sorfið fjallið niður og eftir stæði ekkert nema þessi klettur, tímaklettur, eilífðarklettur.

Ég faðmaði tímaklettinn í nokkrun tíma og hlustaði eftir enduróm aldanna.

Ég sver það að ég heyrði það.

Þorleifur

Fyrst ég er hér...

Maður er orðinn 30 ára. Maður minn lifandi. Þetta er náttúrulega hrikalegt. Eða stórkostlegt. Eða bæði. Eða hvorugt.

Mér finnst satt best að segja bara ekki nokkur breyting á mér. Ég er eiginlega spældur ef eitthvað.

Ég hefði eiginlega á tilfinningunna að þetta ætti að vera svona transformational móment, en svo er þetta bara eins og hver annar dagu, byrjar vel endar vel og slatti af hlutum sem gerast inn á milli.

Annars er ég að leikstýra nýju verki, alveg ferlega skemmtilegu verki. Það er einhver óræð vídd í verkinu sem ferlega gaman og hvertjandi er að vinna með.

Einnig er óhugnanlega gaman að vinna með ungum íslenskum leikurum (þetta er reyndar einn af pörkunum að vera orðinn þrítugur, maður getur farið að tala niður til fólks sem ekki er komið á fertugsaldurinn). Ekki bara að vinna loks aftur á sínu ilhlýra heldur er einhver geipileg orka, óbeisluð en heillandi sem ég dregst að.

Já, eins og margsagt er...

Ef þetta er bara ekki stórgott alltsaman, þá veit ég ekki hvað gæti verið það...

Njótið dagsins.

Þorleifur

Það meikar ekkert sens að ég sé hér

ég meina, ég las það í bók einhversstaðar að ef við værum tekin í sundur atóm fyrir atóm (ég myndi reyndar vilja sjá flísatöngina sem gæti það...) þá myndi liggja eftir okkur hrúga af dauðum atómum.

Og ekki nóg með það, ekki væru öll atómin dauð, heldur hefðu þau aldrei verið lifandi!

Sumsé, ég er samsettur úr dauðum atómum og því er það í raun kraftaverk að ég skuli vera að skrifa þessi orð og hlustandi á úrslitaleik Wimbledon í útvarpinu sem maður getur fundið á þessu magnaða ósýnilega neti, sem líka er og hefur alltaf verið dautt. Og segið svo að ég geti ekki multi-taskað.

Ég er sumsé dauður og lifandi - samtímis.

Og dauða atómin mín voru kannski einhvertímann í heimsókn á plánetunni xhtty449877 í úrgala vetrarbrautinni, talandi um að vera hluti af einhverju stærra, eða líða stundum ekki heima sjá sér í sófanum sínum.

Dauðlifandi horfi ég svo upp í stjörnurnar og hugsa - mikið væri gaman að komast þangað. Stuttu seinni fylgir hugsunin, hvernig ætli það sé að stunda kynlíf í 0 þyngdarafli...

Eða kannski er þetta minning, kannski hef ég sem intergalatískur úrapi einhvertímann stundað kynmök þarna og sakna þess, en það er lokað inn í undirmeðvitundinni (sem ég veit ennþá minna um en Freud, og hef þó prufað kókaín) og ég skil því ekki tilfinninguna og hugsa með mér... humm...djöfull væri gaman að kunna að fljúga í geimnum. Svona eru minningarnar, eg sakna þess sem ég man ekki eftir af hafa gert...

Og ef það er ekki nóg þá pælið í þessu.

Sá sem skrifar þessi orð tilheyrir tegund sem skreið úr hafinu og þar sem sjóndeildarhringurinnar er svo leiðinlega takmarkandi þá skreið tegundin upp í tré. Eftir nokkur þúsund ár, hafandi þróað upp þumal til þess að hanga betur, þá fór tegundinni að leiðast og stökk niður aftur og fór á flakk.

Hún svo reið og drap sig í gegnum nokkrar heimsálfur, lærði að veiða saman og kveikja í trjám (þakklæti það) og lifði þannig af ís sem reyndi að frysta undan henni, og þegar ísinn gafst upp og varð að stöðuvötnum og drullupyttum þá fór tegundin aftur af stað og fann loks land langt langt í burtu sem hafði fundið upp púður, en notaði það bara til þess að skemmta sér með flugeldum, tók púðrið og lærði að drepa aðra af tegundinni sinni. Þetta var gaman í nokkurn tíma en þá fór tegundinni að leiðast. Hún var búin að prufa hafið (boring og dimmt), trén (lonely) og það voru því fáir staðir eftir til þess að finna og eyðileggja. Reyndi við tunglið en komst bara upp á sprengisand.

Á meðan vorum við nú samt búin að búa til sprengju sem getur eytt öllu, líka atómunum (sem ég býst við að væri reyndar saman) og ákvaðum að leiðin til þess að nota þær ekki væru að búa til ógeðslega margar og miða þeim hvor á aðra.

Vorum líka búin að búa til vélar sem fara rosa hratt en eyðileggja samt plánetuna í leiðinni (annarra manna vandamál).

Já, þessi tegund var bara í stuði...

Miðað við dauða tegund hefur hún verið ansi dugleg. Alltaf að leita að nýjum stöðum til þess að upplifa og svo eyðileggja. En kannski er það ekki skrýtið, enda er hún dauð.

Og loks situr eitt eintak af henni á kaffihúsi í Berlín og er ekki alveg að ná þessu. En nýtur þess samt...

Svo ég vitni nú aftur í KV...and so it goes!

Þorleifur

PS: Ég fer nú ekki einu sinni út í það að upphafið var Búmmsalabúmm og úr engu varð eitthvað - ansi stórt eitthvað

Sunnudagur til hugsa...

Kurt Vonnagut skrifaði um mótmælin gegn Víetnamstríðinu:

"We might as well have been throwing cream pies"

Ég er ósammála honum.

Ég er svona í meginatriðum afar hlynntur mótmælum. Þar kemur vilji minnihlutans oftar en ekki í ljós (og reyndar stundum meirihlutans). En það er misskilningur að halda að mótmæli eins og sér breyti einhverju.

Það væru bærileg stjórnmálin sem myndu skipta um stefnu við hver mótmæli.

Mótsögnin í nútíma stjórnmálum, og líklega stjórnmálum allra tíma, er að þau eiga að leiða landið áfram en a á sama tíma að fylgja vilja fólksins í dag. Og þegar maður leiðir þá þarf maður stundum að taka erfiðar ákvarðanir sem hvorki eru vinsælar né hugsefjandi - en kannski það sem heildinni er fyrir bestu þegar fram líða stundir.

Gott dæmi um þetta eru fríverslunarsamningar. Þeim er iðulega mótmælt hatrammlega heima fyrir en í lengra tíma perspektívi koma þeir hagkerfum þeirra þjóða sem landamæri sín opna oftar en ekki vel.

Þarna takast á skamtíma og langtíma hagsmunir. Þeir sem gætu misst vinnuna sína daginn eftir undirskrift eru vissulega á móti, því að þar er verið að tala um brauðið í næstu viku. Visslega hugnast þeim ekki að þurfa að takast á við óvissu nýss starfsvettvangs, læra nýja atvinnuhætti eða skipta um frama.

En þarna er verið að horfa til lengri tíma. Það sem ódýrara er að framleiða annars staðar á að framleiðast annars staðar og þá geta þeir sem heima eru einbeitt sér að því sem þeir eru bestir í.

Og það kemur þeim sem fáí kjölfarið að framleiða í löndum sem stödd eru nær iðnbyltingunni vel, enda koma þau löndum sínum í vinnu, þeir læra hæfni og geta því farið að byggja grunn til þess að byggja velmegun á.

Opin landamæri koma því öllum vel, og á að gerast þrátt fyrir mótstöðu heima fyrir.

Mótmæli gegn þessu, eins og eru að hefjast í G8 fundinum í Japan um þessar mundir, eru engu að síður miklvæg því að ríkisstjórnir verða að passa það að hafa uppbyggingu eigin landa, eigin þegna í huga þegar þau opna landamæri sín. Það er ekki bara hægt að skilja fólk eftir úti í kuldanum.

En að mótmælum...

Mótmæli eins og þau sem nú standa fyrir höndum í Japan eru í raun merkingarlaus því að bakvið þau standa hundruðir hópa sem hver er með sitt eigið agenda. Það er engin einn skilgreindur vilji sem stýrir ferð og rétt eins og þegar keyrt er um í ókunnri borg, þá minnka líkurnar á því að komast á áfangastað eftir því sem fleiri eru við stýrið. Þessi mótmæli munu því engu skila.

Á hinn bógin geta mótmæli byggð á skýrum vilja skilað heilmiklu, og þar tel ég að Vonnagut vanmeti eigið ágæti sem og sammótmælenda sinna.

mótmælin gegn Írak stoppuðu ekki Íraksstríðið, enda datt engum heilvita manni í hug að slíkt myndi takast. En það sem þau skiluðu var að ólíkt í fyrra persaflóastríðinu, þar sem BNA teppalagði borgir og sveitir með sprengjum sínum, þá urðu þau, vegna þrýstings reiðs massa þegna þeirra, til þess að einbeita sér að hernaðarlegum skotmörkum.

Auðvitað klúðruðu þau því á köflum en fengu það líka rækilega borgað.

Stjórnmálamennirnir sem fóru inn á fölskum forsendum eru nú allir meira og minna farnir úr embættum við litlar vinsældir. Blair í Englandi, Bush situr getulaus í hvíta húsinu og engin vill hlusta á hann, Howard í Ástralíu, Davíð og Halldór á fróni.

Þetta er að hluta til afrakstur mótmælanna.

Færri dóu í stríðinu sjálfu og þeir sem báru ábyrgðina hafa lognað útaf og horfið af sjónarsviðinu.

En kannski er Vonnagut á réttum nótum þegar hann segir að við hendum kremkökum, enda hafa kjósendur gert það - þar sem það á best við - í kjörklefunum.

Þorleifur

Kallað úr rólegheitunum....

Mikið óskaplega er gaman að gera lítið sem ekki neitt. Hefði ég vitað þetta hefði ég hingað til gert mun meira af þessu.

Maður hefur allt í einu tíma til þess að vera, hugsa, pæla, gagnrýna, hugsa ekki, spóka mig, sólbaðast, lesa Kurt Vonnagut, lesa leikrit, pirra sig á því að vera ekki að gera neitt af viti, fundast og hitta fólk.

En aðallega bara að vera...

Ég komst að því í fyrradag að næstu 8 mánuðir hjá mér eru ein allsherjar afslöppun. Ég skil ekki að ég hafi ekki komist að þessu fyrr, en þessi staðreynd kom algjörlega í bakið á mér.

Ég er búinn að vera í skóla undanfarin 3 ár, þar á undan 2 ár þar sem ég var úti í atvinnulífinu og auðvitað alltaf eitthvað að bralla, og svo 4 ár þar á undan var ég í skóla. Þannig ég er búinn að vera í skóla og vinnu undanfarin 9 ár. (Svo ég tali nú ekki um tímabilið þar á undan þar sem ég var fullur og ómögulegur og því ekki margt að frétta af því tímabili).

Og þetta hefur einhvernveginn gengið meira og minna af sjálfu sér og því var ég ekkert að reyna að fylla þennan tíma, gerði bara ráð fyrir því að það myndi gerast. En svo gerðist það ekki og ég horfi fram á eigin tíma, minn tíma, þar sem ég get gert það sem ég vill!

Og ég ætla mér að nýta þennan tíma, ekki fylla hann af vinnu og hlaupum og stressi og rugli, ég ætla bara að reyna að vera. Og gera það vel!

-------------

Enda kominn tími á það að taka sér frí frá Þjóðverjunum.

Það kemur sá tímapunktur að maður fær eiginlega nóg af þeim. Ekki hafði það mikil áhrif á mig rétt áðan þegar konurnar á næsta borði færðu sig - með svip - af því að ég var að skypast...upphátt.

Eða þegar þjóðverjinn á næsti borði í gær sagðist ekki hafa áhuga á því að hlusta á samtöl mín og ég bað því vinsamlegast um að hætta að hlera.

en svo koma svona sólarmómentin inn á milli.

Ég á tvö.

Annars vegar þegar ég var að hjóla á gagnstéttinni. Það þarf líklega ekki að taka það fram að þetta er STRANGLEGA BANNAÐ hér. Svo bannað að systir mín var einu sinni felld af hjóli sínu af gamalli konu sem skellti innkaupakerunni sinni undir hjólið hennar þannig hún steyptist fram fyrir sig. Og þar sem hún lá í blóði sínu, grátandi í sjokki hélt sú gamla yfir henni ræðu. En sumse...

Ég var að hjóla og sá að framundan var lítill strákur með mömmu sinni. Verandi annálað góðmenni og skilningsseggur, þá stoppaði ég hjólið og steig af því svo ekki myndi ég keyra barnið niður. Móðir hans gekk framhjá og leit á mig. Hugsaði sig um og ákvað svo að ég væri greinilega þess virði að kenna mér smá lexíu.

"Gatan er þarna" sagði hún (á þýsku auðvitað)
"Ég veit, ég sá drengin þinn og þess vegna stoppaði ég hjólið" SVaraði ég brosandi eins og engill
"En, Gatan er þarna" sagði hún aftur
"Ég veit, en..."
"Gatan er þarna!" hvesti hún þá

Og var mér þá nóg borið. Þetta var bara svo ótrúlegt að mér datt ekkert annað í hug en

"Mímímímí"
"En..."
"Mímímímí etc.."

Og ég hélt svona áfram þangað til móðirin labbaði í burtu og vissi hvorki þennan heim né annan.

En þetta er ekki uppáhaldsatvikið mitt, það gerist í fyrradag.

Ég var að keyra og kom þar að er flutningabíll hafði lagt öðru megin í götuna. Ég sá að það var bíll að koma úr hinni áttinni en ég væri langt á udan honum. Ég stakk mér því yfir á hinn vegarhelminginn og skaust af stað (enda á tryllitæki). Ég hafði eitthvað misreiknað mig því að þegar ég var kominn að enda flutningabílsins þá var hinn kominn að. Og til þess að kenna mér lexíu þá keyrði hann lengra og lokaði leiðinni. Nú sat þjóðerjinn glottandi í mórölskum yfirburðum sínum. Ég hélt áfram til þess að þvinga hann til þess að bakka enda hefði ég annars þurft að bakka 50 metra (þetta var langur flutningabíll). Þjóðverjinn sá skynsemina í þessu en til þess að ég lærði nú örugglega af þessu ákvað hann að blikka á mig ljósunum, svona ef ég væri ekki búinn að fatta að hann hefði haft rétt fyrir sér!

Hann var sumsé að bakka og blikka þegar það heyrist skerandi hljóð. Þjóðverjinn hafði keyrt á hjólreiðamann sem var bakvið hann og rústað hjólinu hans.

Þar sem ég keyrði hlægjandi í burtu (eftir af hafa staðist freistinguna að stoppa og útskýra fyrir þjóðverjanum hvað væri svona skemmtilegt) sá ég hann stíga út undir fyrirlestri reiða hjólreiðamannsins.

Oh, hvað er stundum gaman að vera til!

Kem svo heim á föstudaginn!!!

HÚRRA

Þorleifur