Góðan daginn
Og góður er hann, allaveganna hér í Berlín. Veðrið er stórkostlegt, 25 gráður og heiðskýrt, andvari og fjarlægar óeirðir.
25 manns voru fangelsaðir hér í gær, sem þykir nú bara ansi gott hér í Berlín á verkamannadaginn. Berlín hefur venjulega dregið til sín óþverralýð Evrópu til þess að skemma og eyðileggja ekki bara eignir BErlínarbúa heldur orðspor þessa merka dags.
En sem betur fer virðist þetta vera á undanhaldi hér og standa þá vonir mínar til þess að í stað þess standi menn hér í friðsamlegum en alvarlegum mótmælum gegn þeim aðgerðum sem Þýska stjórnin og Evrópusambandið standa hér í.
Það væri í raun efni í heilan pistill umfjöllun fjölmiðla Evrópu og Bandaríkjanna um þýskt efnahagslíf. Þessi bölsýniskór er það sem stendur í vegi fyrir efnahagslegri uppbyggingu hér, ekki slæmir inniviðir atvinnulífsins. Og það á sama tíma og Bandarískt efnahagslíf er á einhverjum versta stað í sögu Bandaríkjanna.
En þar sem við búum við efnahgaskerfi sem keyrir á vilja borgaranna til þess að eyða þá er það afar hættulegt að standa í sífelldri svartsýni se ekki er til neins fallinn nema að draga enn frekar úr efnahagsuppsveiflunni hér. Nema að þetta sé dulin aðferð til þess að tortýma velferðarkerfinu sem Þjóðverjar hafa byggt upp á undanförnum áratugum. Og kannski er það líklegast þegar uppi er staðið. Það má nefnilega ekki gleyma því að fjölmiðlar hafa lifibrauð sitt af því að efla stórfyrirtæki...
En að leikhúsinu. Sá í gær sýningu í Prater leikhúsinu í Prenzlauerberg. Sýningin TELEFAVELA eftir Rene Pollech var um margt merkileg, eins og reyndar er hans von og vísa. S'iðasta sýningin sem ég sá eftir hann, SEX, var á svipaðan máta merkileg. Hann er að leika sér með stereótýpuna, ofleikinn, einfalda leiðir að tilfinningum og halda því stíft að okkur að við séum í leikhúsi.
Verkið er, eins og nafnið gefur til kynna, sápuópera á sviði frá fátækrahverfum Brasilíu. Við fáum að kynnast barónessunni og þjóni hennar, sveltum eiginmanni og rússnesku hórunni. Það fer reyndar ekki mikið fyrir söguþræði því það sem hann er að tala um er efnahagsástand heimsins og hvernig kapítalisminn misskiptir tekjum. Persónurnar detta í og úr karakter þegar það þarf og þá venjulega til þess að mála upp fyrir okkur einhverskonar mynd af ástandi og svo hvernig tilfinningar það kallar fram hjá viðkomandi. Sýningin var á köflum mjög fyndin en þá venjulega bundið í texta þar sem snúið var út úr klisjum og venjum sem við á verstu-löndum höfum tamið okkur. Allir að nota og svíkja alla, reyna að ná sínu fram, stinga í bakið þegar það á við, ignora tilfinningalíf ef von er á gróða þar af og svo framvegis.
Leikhúsið sem opnaðist þarna er afar frábrugðið því sem við þekkjum að heiman. Þarna er ekkert baktjaldaleikhús í gangi heldur tók á móti okkur salur með samansafni af stólum sem viðð þekkjum af kaffihúsum, sumarbústöðum og eldhúsborðinu hjá ömmu. Þessu var svo dritað um salinn og sat hver þar sem stólinn lá, eða færði á stað þar sem betur sást til sviðsins. Leikararnir lék aldrei til okkar nema þá ef það var verið að segja okkur eitthvað beint, og þá oftar en ekki í míkrafón, eða þá þegar stoppað var í miðri átakasenu til að kommenta á framvinduna. Á sviðinu var að finna samansafn að húsgögnum sem best ættu heima í Guiding Light og á veggjum var búið að negla upp veggfóður með myndum af mis ríkmannlega búnum herbergjum. Sumsé, allt feik!
Og svo leikurinn: Hann var frá bær. Leikstjóranum tekst á ótrúlegann hátt að draga okkur inn í atburðarás þessara yfirborðskenndu persóna án þess að manni leiðist eða þetta verði einhvernveginn banal. uppgjörsenur klipptar út úr lélegri sápu urðu spennandi og textinn bar þetta allt áfram af ótrúlegri greind.
Allt öðru vísi leikhús og helst til þess fallið að gefa manni eins og mér inspírasjón fyrir eigin verk. Síðast þegar ég sá hann þá fór ég heim og setti upp "Aðfarir að lífi hennar" þar sem ég vann mikið út frá hugfrifum mínum af verki hans SEX, ég geri ráð fyrir að svo verði líka um þessa.
Svo er bara reynt að slappa eins mikið af og hægt er áður en törnin hefst sunnudaginn næsta.
Bið að heilsa heima rómi blíðum.
Þorleifur
Berlín
sunnudagur, maí 01, 2005
fimmtudagur, apríl 28, 2005
Godan daginn
Aftur kominn a utlenska internetkaffihusatolvu, en hvad er tad til tess ad stoppa mann?
Berlin tok a moti okkur Meri bjort og fogur. Og nu sem verdandi heimili. Su skynjun a borginni er vissulega onnur en hingad til tar sem buseta var fjarlaegur draumur, en nu se eg hus a hverju horni sem mogulega gaeti ordid okkur heimili, hverfi sem kalla a mig og kaffihus sem eg er ad vega og meta sem "kaffibrennsla" Berlinar.
SIdan eftir ruma viku hefst vinnuferdin sem eg er her i. Forum des junge teateranbehoriger verudspennandi vettvangur til tess ad kynnast tvi sem her er ad gerast, folki sem starfar her i leikhusinu, nyjustu straumum og stefnum og umfram allt hugsa og anda leikhusi i 2 vikur (16 tima a dag tvi ofurskipulag verdur ekki af tjodverjum tekid).
Eg verd a namskeidi sem heitir "text und Teater" med leikhusmanni ad nafni Lucas Barfuss. Hann er skald og leikstjori sem bad okkur ad skila til hans uppahalds leikrit og tvi sem okkur felli sist. Og tetta vard erfid spurning. Hvad er lelegasta leikhus sem eg hef sed? Tad er af svo morgu ad taka...
En ad lokum akvad eg ad tilgreina Petur Gaut sem uppahaldsverk og Hamlet tad lelegasta. Tad geri eg ekki endilega af tvi ad mer finnst Hamlet svo lelegt heldur frekar ad fraegd og umraedan um tad verk er ekki i neinu samraemi vid innihald. I raun er hamlet litid annad en 16 aldar sapuopera tar sem sjalfumgladur, dekradur, tunglindur, hrokafullur og eigingjarn unglingur er i stridi vid heiminn tvi ad honum finnst sem hann hafi verid beittur ranglaeti. I kjolfarid daemir hann alla, eidileggur nokkur lif og endar svo a tvi ad drepa alla adur en hann drepst loks sjalfur. Sidustu 3 bls HAmlet eru natturuleg bara grin, svona eins og klipptar ut ur tattunum "DAys of our lifes" starring Joey from Friends.
Barfuss bad um rifrildisuppastungur, eg aetla svo sannarlega ad maeta med eina!
REyndar kom fram ad eg aetti ad maeta med Laptop tolvuna mina svo eg geri rad fyrir ad eg se ad fara ad skrifa verk a tysku (sem aetti ad vera forvitnilegt!)
En nog i bili...
Bid ad heilsa
Thorleifur
Berlin
Aftur kominn a utlenska internetkaffihusatolvu, en hvad er tad til tess ad stoppa mann?
Berlin tok a moti okkur Meri bjort og fogur. Og nu sem verdandi heimili. Su skynjun a borginni er vissulega onnur en hingad til tar sem buseta var fjarlaegur draumur, en nu se eg hus a hverju horni sem mogulega gaeti ordid okkur heimili, hverfi sem kalla a mig og kaffihus sem eg er ad vega og meta sem "kaffibrennsla" Berlinar.
SIdan eftir ruma viku hefst vinnuferdin sem eg er her i. Forum des junge teateranbehoriger verudspennandi vettvangur til tess ad kynnast tvi sem her er ad gerast, folki sem starfar her i leikhusinu, nyjustu straumum og stefnum og umfram allt hugsa og anda leikhusi i 2 vikur (16 tima a dag tvi ofurskipulag verdur ekki af tjodverjum tekid).
Eg verd a namskeidi sem heitir "text und Teater" med leikhusmanni ad nafni Lucas Barfuss. Hann er skald og leikstjori sem bad okkur ad skila til hans uppahalds leikrit og tvi sem okkur felli sist. Og tetta vard erfid spurning. Hvad er lelegasta leikhus sem eg hef sed? Tad er af svo morgu ad taka...
En ad lokum akvad eg ad tilgreina Petur Gaut sem uppahaldsverk og Hamlet tad lelegasta. Tad geri eg ekki endilega af tvi ad mer finnst Hamlet svo lelegt heldur frekar ad fraegd og umraedan um tad verk er ekki i neinu samraemi vid innihald. I raun er hamlet litid annad en 16 aldar sapuopera tar sem sjalfumgladur, dekradur, tunglindur, hrokafullur og eigingjarn unglingur er i stridi vid heiminn tvi ad honum finnst sem hann hafi verid beittur ranglaeti. I kjolfarid daemir hann alla, eidileggur nokkur lif og endar svo a tvi ad drepa alla adur en hann drepst loks sjalfur. Sidustu 3 bls HAmlet eru natturuleg bara grin, svona eins og klipptar ut ur tattunum "DAys of our lifes" starring Joey from Friends.
Barfuss bad um rifrildisuppastungur, eg aetla svo sannarlega ad maeta med eina!
REyndar kom fram ad eg aetti ad maeta med Laptop tolvuna mina svo eg geri rad fyrir ad eg se ad fara ad skrifa verk a tysku (sem aetti ad vera forvitnilegt!)
En nog i bili...
Bid ad heilsa
Thorleifur
Berlin
sunnudagur, apríl 24, 2005
Góðan daginn
Helsinki er ekki svo frábrugðin Íslandi. Hér kom ég fyrir viku í sól og blíðu. Lagði þykka leðurjakkanum og tók upp léttari fatnað, oft nefndan (skringilega þykir mér oft á íslandi) sumarfatnað.
Og það var ekki að spyrja að því, þegar ég var loks búinn að pakka draslinu niður og koma því fyrir þá lækkaði hitastigið um 15 gráður og fór að snjóa. Svona getur heimurinn varið ósanngjarn...
Ég var annars í leikhúsi í gær. Hitti gamlan vin minn, leikarann Frank Skog, og hann dór mig með á útskriftasýningu í TEAK (finnski leiklistarskólinn). Mér þótti umfjöllunarefnið sérlega spennandi og vildi ólmur með.
Verkið var svona crossover á milli Survivor og Lord of the Flies. ALveg frábær hugmynd. En því miður ekkert meira en það.
Í tvo tíma sat ég undir hugmyndasnauðustu uppsetningu sem ég hef séð. Ég held barasta að ég hafi ekki séð þessu líkt síðan ég sá Boðorðin 9 í Borgó hér um árið.
Það er mér hulin ráðagáta að leikstjórinn (sem sat fyrir aftan mig) skyldi láta þetta fara fyrir almennings sjónir.
Strax frá byrjun þá voru þessir tuttugu krakkar eða svo sem á sviðinu stóðu geiflandi sig og grettandi (og með því að gefa í skyn, geri ég ráð fyrir, að þau væru börn). Nú eftir það fór þetta bara niður á við. Aftur og aftur sprungu þau út í söng sem undarlegt nokk var byggður á tónlist frá "renesans" tímabilinu og það án nokkurrar ástæðu. Ef þau voru ekki að syngja eða geifla sig þá voru þau í einhverri hrikalegri kóreógrafíu. Hún átti eflaust að segja manni eitthvað um innra ástand krakkanna en ekki bara mistókst það heldur var sem engin hafi samið neitt af kórógrafíunni og hvað þá útskýrt fyrir leikaragreyjunum (sem voru að reyna að gera sitt besta). Þannig að þetta endaði í því að það voru meira og minna allir að skekja sig í einhverri semi akróbatíu en bæði merkingarlaust og illa samstillt.
Nú, maður hefði haldið að þú hefðir ágætan efnisvið í verk með sterka uppbyggingu, sterka persónuleika og flotta birtingarmynd á ofbeldi og misþyrmingum. En ekkert af þessu var sjáanlegt. Þess í stað leið það áfram tilbreytingalaust frá upphafi til enda og það var aldrei neinn stórmunur á því hvort verið var að deyða fólk eða grínast með því. OG loks þegar SKIPSTJÓRINN/LEIKJASTJÓRNANDINN!!! kom og sagði okkur öllum að þetta hafði verið leikur (og útskýrði þar með af hverju það hafði verið einhver manneskja að væflast um með kameru alla sýninguna)þá grétu áhorfendur af gleði og héldu að nú væru ósköpin á enda.
Nei, það var ekki svo gott. Nú þurftum við að sitja undir viðtölum við alla 20 a la Survivour og það í örugglega korter (sem er óhugnarlega langt í leikhús, þá sérstaklega í lok afskaplega leiðinlegrar sýningar). EN svo var þetta búið að maður fékk að fara út. (var að pæla í því að labba út í miðri sýningu en ákvað að það væri ekki fallegt að þramma út yfir sviðið því það var eina leiðin út).
OG það er kannski það góða við vont leikhús, maður er svo feginn að komast út!
Eins og ég sagði í upphafi þá er ég að fara til Berlínar á miðvikudaginn að leita mér að íbúð og fara á leiklistarhátið.
Ég mun blogg um þær sýningar sem ég sé úti...
Góðar stundir
Þorleifur
Helsinki er ekki svo frábrugðin Íslandi. Hér kom ég fyrir viku í sól og blíðu. Lagði þykka leðurjakkanum og tók upp léttari fatnað, oft nefndan (skringilega þykir mér oft á íslandi) sumarfatnað.
Og það var ekki að spyrja að því, þegar ég var loks búinn að pakka draslinu niður og koma því fyrir þá lækkaði hitastigið um 15 gráður og fór að snjóa. Svona getur heimurinn varið ósanngjarn...
Ég var annars í leikhúsi í gær. Hitti gamlan vin minn, leikarann Frank Skog, og hann dór mig með á útskriftasýningu í TEAK (finnski leiklistarskólinn). Mér þótti umfjöllunarefnið sérlega spennandi og vildi ólmur með.
Verkið var svona crossover á milli Survivor og Lord of the Flies. ALveg frábær hugmynd. En því miður ekkert meira en það.
Í tvo tíma sat ég undir hugmyndasnauðustu uppsetningu sem ég hef séð. Ég held barasta að ég hafi ekki séð þessu líkt síðan ég sá Boðorðin 9 í Borgó hér um árið.
Það er mér hulin ráðagáta að leikstjórinn (sem sat fyrir aftan mig) skyldi láta þetta fara fyrir almennings sjónir.
Strax frá byrjun þá voru þessir tuttugu krakkar eða svo sem á sviðinu stóðu geiflandi sig og grettandi (og með því að gefa í skyn, geri ég ráð fyrir, að þau væru börn). Nú eftir það fór þetta bara niður á við. Aftur og aftur sprungu þau út í söng sem undarlegt nokk var byggður á tónlist frá "renesans" tímabilinu og það án nokkurrar ástæðu. Ef þau voru ekki að syngja eða geifla sig þá voru þau í einhverri hrikalegri kóreógrafíu. Hún átti eflaust að segja manni eitthvað um innra ástand krakkanna en ekki bara mistókst það heldur var sem engin hafi samið neitt af kórógrafíunni og hvað þá útskýrt fyrir leikaragreyjunum (sem voru að reyna að gera sitt besta). Þannig að þetta endaði í því að það voru meira og minna allir að skekja sig í einhverri semi akróbatíu en bæði merkingarlaust og illa samstillt.
Nú, maður hefði haldið að þú hefðir ágætan efnisvið í verk með sterka uppbyggingu, sterka persónuleika og flotta birtingarmynd á ofbeldi og misþyrmingum. En ekkert af þessu var sjáanlegt. Þess í stað leið það áfram tilbreytingalaust frá upphafi til enda og það var aldrei neinn stórmunur á því hvort verið var að deyða fólk eða grínast með því. OG loks þegar SKIPSTJÓRINN/LEIKJASTJÓRNANDINN!!! kom og sagði okkur öllum að þetta hafði verið leikur (og útskýrði þar með af hverju það hafði verið einhver manneskja að væflast um með kameru alla sýninguna)þá grétu áhorfendur af gleði og héldu að nú væru ósköpin á enda.
Nei, það var ekki svo gott. Nú þurftum við að sitja undir viðtölum við alla 20 a la Survivour og það í örugglega korter (sem er óhugnarlega langt í leikhús, þá sérstaklega í lok afskaplega leiðinlegrar sýningar). EN svo var þetta búið að maður fékk að fara út. (var að pæla í því að labba út í miðri sýningu en ákvað að það væri ekki fallegt að þramma út yfir sviðið því það var eina leiðin út).
OG það er kannski það góða við vont leikhús, maður er svo feginn að komast út!
Eins og ég sagði í upphafi þá er ég að fara til Berlínar á miðvikudaginn að leita mér að íbúð og fara á leiklistarhátið.
Ég mun blogg um þær sýningar sem ég sé úti...
Góðar stundir
Þorleifur
föstudagur, apríl 22, 2005
Góða kvöldið
Já, það er skrýtið lífið þessa dagana.
Frá því að getað ekki beðið eftir því að komast úr skóla og fara að leikstýra í það að geta ekki beðið eftir því að komast frá því að leikstýra og inn í skóla.
Tíminn og hringurinn (eða spírallinn).
Þetta þýðir sumsé að ég veit hvað ég er að fara að gera næstu 2 - 4 árin. Ég er að fara að búa í uppáhaldsborginni minni, að bæta við mig þekkingu í því sem hjartað segir mér að ég geri best og loksins lítur út fyrir það að við Meri verðum á sama stað í lengri tíma. Með ákveðna fullvissu hvernig landslagið lítur út.
Ég veit það nú samt fyrir víst að lífið á eftir að grípa einhvernveginn inn í og snúa öllu á haus en það er það eina sem er öruggt í lífinu, það að það hættir aldrei að koma á óvart.
En þetta verður góður tími, ég finn það í hjartanu.
Svo var konan mín að útskrifast og er nú löggildur arkítekt og hennar fyrsta verk verður að teikna nýtt hús handa okkur á Grettisgötunni. Og svo er bara að byggja!
Annars ligg ég yfir leikverkum. Er að lesa Söru Kane ennþá því að maður tórir ekki nema lítið af henni í einu. Einnig er ég að kíkja á Ravenhill og Barfuss.
Og datt loks niður í fantasíu. Það er alveg frábært að hverfa stundum út úr heimi Economist og pólitíkur, svindls, kapítalisma og eiginhagsmunasemi og yfir í heima þar sem manngildi skipta ennþá máli. Það eru allir hugrakkir, hræddir, stoltir, góður, vondir, stórhuga, sviksamir og heiðarlegir. Þeir eru svo fallega basic einhvernveginn. Það er stórkostlegt að setjast niður í 5 tíma eða svo og hverfa á vit dreka og djöfla, flugskipa og orka. og ímyndunaraflið fær að fljúga með!
En nóg í kvöld.
Bið að heilsa
Þorleifur
Já, það er skrýtið lífið þessa dagana.
Frá því að getað ekki beðið eftir því að komast úr skóla og fara að leikstýra í það að geta ekki beðið eftir því að komast frá því að leikstýra og inn í skóla.
Tíminn og hringurinn (eða spírallinn).
Þetta þýðir sumsé að ég veit hvað ég er að fara að gera næstu 2 - 4 árin. Ég er að fara að búa í uppáhaldsborginni minni, að bæta við mig þekkingu í því sem hjartað segir mér að ég geri best og loksins lítur út fyrir það að við Meri verðum á sama stað í lengri tíma. Með ákveðna fullvissu hvernig landslagið lítur út.
Ég veit það nú samt fyrir víst að lífið á eftir að grípa einhvernveginn inn í og snúa öllu á haus en það er það eina sem er öruggt í lífinu, það að það hættir aldrei að koma á óvart.
En þetta verður góður tími, ég finn það í hjartanu.
Svo var konan mín að útskrifast og er nú löggildur arkítekt og hennar fyrsta verk verður að teikna nýtt hús handa okkur á Grettisgötunni. Og svo er bara að byggja!
Annars ligg ég yfir leikverkum. Er að lesa Söru Kane ennþá því að maður tórir ekki nema lítið af henni í einu. Einnig er ég að kíkja á Ravenhill og Barfuss.
Og datt loks niður í fantasíu. Það er alveg frábært að hverfa stundum út úr heimi Economist og pólitíkur, svindls, kapítalisma og eiginhagsmunasemi og yfir í heima þar sem manngildi skipta ennþá máli. Það eru allir hugrakkir, hræddir, stoltir, góður, vondir, stórhuga, sviksamir og heiðarlegir. Þeir eru svo fallega basic einhvernveginn. Það er stórkostlegt að setjast niður í 5 tíma eða svo og hverfa á vit dreka og djöfla, flugskipa og orka. og ímyndunaraflið fær að fljúga með!
En nóg í kvöld.
Bið að heilsa
Þorleifur
miðvikudagur, apríl 20, 2005
mánudagur, apríl 18, 2005
Góða kvöldið
Afsakið þögnina. Það er full vinna að vera í fríi.
Ég er reydnar alveg ömurlegur í því. Eftir svona langa vinnutörn þá veit ég barasta ekki hvernig ég á að snúa mér þegar skyldurnar hvíla ekki á mér.
Ég reyni að lesa og skrifa og hugsa og tefla en allt kemur fyrir ekkert, ég verð bara órólegur.
Þetta er einhverskonar ástand sem er nýtt í sögunni. Maðurinn er að verða svo úrkynjaður að hann getur ekki tekið sér andartaks frí til þess bara að vera.
Ég gekk meiraðsegja svo langt að ég fékk hugmynd að grunni að leiklistarhugmynd. Og það svona stuttu eftir að ég hét mér því að ég myndi ekki skrifa leikrit neitt á næstunni. REyndar býst ég ekki við því að ég skrifi þetta (allaveganna ekki einn) heldur vinni þetta með öðrum. Og auðvitað kemur þetta ekki bara úr heiðskýru loftinu, þetta er búið að vera að kraumast undanfarið eftir að ég fékk styrkinn til að setja upp verkið á næsta ári.
Ég settist bara niður og las einhver 7 ný leikrit og allt í einu þá varð mér bara ljóst hvað ég þyrfti að fjalla um næst. Reynslan af American Diplomacy er strax að skila sér því að ég viet nákvæmlega hvering leikrit ég vil ekki skrifa. Næst þá ætla ég mér að stjórna forminu mun betur en ég gerði í AMD og láta það ekki leiða mig eins og ég gerði þar. Einnig ætla ég að vinna út frá eigin reynsluheimi en ekki reyna að skrifa allt um allt. Bara leiða áfram inn í það sem ég vil fjalla um og það sem mér finnst að helst þurfi að tala um í leikhúsinu á þessum tímum.
Það veðrur að fjalla um tómhyggjuna. Hina duldu ógn samtímans. Eftir að guð hætti að vera lifandi hluti af lífi mannanna þá er einhver kapítalískur tómleiki það eina sem er eftir. Það eru allir meira og minna óhamingjusamir, eða að leita lausna á því hvering það eigi að verða hamingjusamt. En leitin er alltaf í það sem samfélagið er búið að kenna okkur að virki, peninga og völd. En peningar eru hreyfiafl ekki orkugjafi. Og því er leit í þá að lífsbreytnadi hamingju dæmd til þess að mistakast.
Þetta er stórt, mikið og flókið mál. Og svo erfitt er að rökstyðja það að ég held að eina leiðin til þess að koma því á framfæri sé að gera það í gegnum listina. Þar sem við fáum að fylgjast með fólki og hvernig umhverfi þeirra mótar það og breytir, ýtir og hrekur. Þannig geta hugsanir okkar og tilfinningar sagt skilið við hækju rökhyggjunnar í andartak og fundið leið að auknum skilningi.
En nóg í kvöld. Það er 2 dagar í deadline from BERLIN!!!
Þorleifur
Afsakið þögnina. Það er full vinna að vera í fríi.
Ég er reydnar alveg ömurlegur í því. Eftir svona langa vinnutörn þá veit ég barasta ekki hvernig ég á að snúa mér þegar skyldurnar hvíla ekki á mér.
Ég reyni að lesa og skrifa og hugsa og tefla en allt kemur fyrir ekkert, ég verð bara órólegur.
Þetta er einhverskonar ástand sem er nýtt í sögunni. Maðurinn er að verða svo úrkynjaður að hann getur ekki tekið sér andartaks frí til þess bara að vera.
Ég gekk meiraðsegja svo langt að ég fékk hugmynd að grunni að leiklistarhugmynd. Og það svona stuttu eftir að ég hét mér því að ég myndi ekki skrifa leikrit neitt á næstunni. REyndar býst ég ekki við því að ég skrifi þetta (allaveganna ekki einn) heldur vinni þetta með öðrum. Og auðvitað kemur þetta ekki bara úr heiðskýru loftinu, þetta er búið að vera að kraumast undanfarið eftir að ég fékk styrkinn til að setja upp verkið á næsta ári.
Ég settist bara niður og las einhver 7 ný leikrit og allt í einu þá varð mér bara ljóst hvað ég þyrfti að fjalla um næst. Reynslan af American Diplomacy er strax að skila sér því að ég viet nákvæmlega hvering leikrit ég vil ekki skrifa. Næst þá ætla ég mér að stjórna forminu mun betur en ég gerði í AMD og láta það ekki leiða mig eins og ég gerði þar. Einnig ætla ég að vinna út frá eigin reynsluheimi en ekki reyna að skrifa allt um allt. Bara leiða áfram inn í það sem ég vil fjalla um og það sem mér finnst að helst þurfi að tala um í leikhúsinu á þessum tímum.
Það veðrur að fjalla um tómhyggjuna. Hina duldu ógn samtímans. Eftir að guð hætti að vera lifandi hluti af lífi mannanna þá er einhver kapítalískur tómleiki það eina sem er eftir. Það eru allir meira og minna óhamingjusamir, eða að leita lausna á því hvering það eigi að verða hamingjusamt. En leitin er alltaf í það sem samfélagið er búið að kenna okkur að virki, peninga og völd. En peningar eru hreyfiafl ekki orkugjafi. Og því er leit í þá að lífsbreytnadi hamingju dæmd til þess að mistakast.
Þetta er stórt, mikið og flókið mál. Og svo erfitt er að rökstyðja það að ég held að eina leiðin til þess að koma því á framfæri sé að gera það í gegnum listina. Þar sem við fáum að fylgjast með fólki og hvernig umhverfi þeirra mótar það og breytir, ýtir og hrekur. Þannig geta hugsanir okkar og tilfinningar sagt skilið við hækju rökhyggjunnar í andartak og fundið leið að auknum skilningi.
En nóg í kvöld. Það er 2 dagar í deadline from BERLIN!!!
Þorleifur
föstudagur, apríl 15, 2005
Góða kvöldið
þetta er ekki beinlýnis auðveld vika. Ég er ekki viðstaddur mikla sigurför krakkanna minna fyrir norðan. Þess í stað hírist ég í Helsinki og bíð þess að fá að heyra frá Berlín! Og það er ekki auðveld
En ég stytt mér stundir með því að lesa fullt af leikverkum og skanna hvað er að gerast í leikhúsheimunum almennt.
Undanfarna daga hef ég verið að lesa verk eins og Adrenalín Heart sem er sovna nokkurs konar fyrstu persónu frásögn af glapræði þess að vera á eiturlyfjum (suplise!!!). Mér þótti nú reyndar ekki mikið í það varið þó svo það hafi borist mér með sterkum meðmælum. Þetta er að mínu viti svona listaspríuleikrit sem er að reyna að setja eitthvða sem er hrikalegt og vel þekkt í voðalega listrænan og óarístótelískann búning og heldur að með því verði það eitthvað merkilegra, en það verður það ekki. Þess í stað þá á maður bara erfitt með að fylgja því eftir á hvaða eiturlyfjum viðkomandi er á hverri stundu og hverjum hún þarf að ríða til þess að fá þau. En það var samt margt í þessu sem hafði áhrif á mig að því leiti að gaman væri að vinna með eitthvað af þemunum sem eru í verkinu þó svo ég hefði ekki áhuga á því að setja þetta verk upp.
Næsta verk var annað verk bræðranna frá Rússlandi (þeirra sem skrifuðu Terrorisma). Þetta er einhverskonar verk um einhverskonar veruleika sem einhverskonar fólk þekkir eflaust í einhverskonar aðstæðum. Var ekki hrifinn en ágætis afþreyjingarlesning á eftirmiðdegi.
Svo fór ég og keypti mér heildarverk Sarah Kane og las fyrsta verkið (keypti reyndar í leiðinni Hamlet og Othello, svona til að hafa til samanburðar). Þetta er náttúrulega gargandi snilld og mér óskiljanlegt af hverju þessi verk hafa ekki leitað á íslenskt svið! Kannski að því að svo mikið af íslenskum höfundum er að reyna að skrifa sitt eigið kúk og piss og nauðg og rassaríðingar og augntóftasog og þannig að fólk telur ekki þörf á henni, en það er algjör misskilningur. Það er ekki það sem hún er að skrifa um. Vissulega er ofbeldið rosalegt í verkum hennar en það er ekki aðalatriðið heldur er það notað til þess að vísa í ákveðinn veruleika eða sem hliðstæður, jafnvel birtingarmyndir á þeim aðstæðum sem uppi eru í verkum hennar.
Og þetta langar mig að setja upp. Veit ekki alveg hvernig ég fer að því en ætla virkilega að leggja höfuðið í bleyti og koma þessu á svið. Þetta er svo máttug maður!!!!
Er annars að lesa The short history og nearly everything og skemmti mér konunglega. Ég tek svona vísindaköst af og til. Las um árið hina mjög svo skemmtilegu bók "the short history og time" eftir Hawkins og er nú sumsé að vinna mig í gegnum annan idiot guide to everything. Þetta verður fínt í samtölunum í framtíðinni. Sé það fyrir mér:
"Gaman að þú skulir minnast á himinninn. Vissir þú að Halley halastjarnar var alls ekki fundin af Halley sjálfum? Og í raun fann hann ekkert upp en gerði mannkyninu í raun þann greiða að koma Newton á sporið sem leiddi seinna að tímamótaverkinu Principia? Vissir þú það ekki? Nú, það var þannig að Halley var á fylliríi með félögum sínum.... Allt fengið eftir bestu heimildum.
Svo er ég búinn að vera að lesa um sögu leikstjórabylgjunnar í Hollywood. Merkilegt tímabil þar 1965 - 1980!
Að ógleymdu minni vikulegu skemmtilesningu The Economist. Og ef ég hef ekki sagt það nógu skýrt hér áður þá segi ég það hér með. Þetta ætti að vera skyldulesning á hverju heimili og skylduumræður um heimsmálin ættu að fylgja í kjölfarið. Og það er mín forræðishyggja!
En nú er nóg komið
Góða nótt
Loutsikatu 3 c 19
Helsinki
Þorleifur
þetta er ekki beinlýnis auðveld vika. Ég er ekki viðstaddur mikla sigurför krakkanna minna fyrir norðan. Þess í stað hírist ég í Helsinki og bíð þess að fá að heyra frá Berlín! Og það er ekki auðveld
En ég stytt mér stundir með því að lesa fullt af leikverkum og skanna hvað er að gerast í leikhúsheimunum almennt.
Undanfarna daga hef ég verið að lesa verk eins og Adrenalín Heart sem er sovna nokkurs konar fyrstu persónu frásögn af glapræði þess að vera á eiturlyfjum (suplise!!!). Mér þótti nú reyndar ekki mikið í það varið þó svo það hafi borist mér með sterkum meðmælum. Þetta er að mínu viti svona listaspríuleikrit sem er að reyna að setja eitthvða sem er hrikalegt og vel þekkt í voðalega listrænan og óarístótelískann búning og heldur að með því verði það eitthvað merkilegra, en það verður það ekki. Þess í stað þá á maður bara erfitt með að fylgja því eftir á hvaða eiturlyfjum viðkomandi er á hverri stundu og hverjum hún þarf að ríða til þess að fá þau. En það var samt margt í þessu sem hafði áhrif á mig að því leiti að gaman væri að vinna með eitthvað af þemunum sem eru í verkinu þó svo ég hefði ekki áhuga á því að setja þetta verk upp.
Næsta verk var annað verk bræðranna frá Rússlandi (þeirra sem skrifuðu Terrorisma). Þetta er einhverskonar verk um einhverskonar veruleika sem einhverskonar fólk þekkir eflaust í einhverskonar aðstæðum. Var ekki hrifinn en ágætis afþreyjingarlesning á eftirmiðdegi.
Svo fór ég og keypti mér heildarverk Sarah Kane og las fyrsta verkið (keypti reyndar í leiðinni Hamlet og Othello, svona til að hafa til samanburðar). Þetta er náttúrulega gargandi snilld og mér óskiljanlegt af hverju þessi verk hafa ekki leitað á íslenskt svið! Kannski að því að svo mikið af íslenskum höfundum er að reyna að skrifa sitt eigið kúk og piss og nauðg og rassaríðingar og augntóftasog og þannig að fólk telur ekki þörf á henni, en það er algjör misskilningur. Það er ekki það sem hún er að skrifa um. Vissulega er ofbeldið rosalegt í verkum hennar en það er ekki aðalatriðið heldur er það notað til þess að vísa í ákveðinn veruleika eða sem hliðstæður, jafnvel birtingarmyndir á þeim aðstæðum sem uppi eru í verkum hennar.
Og þetta langar mig að setja upp. Veit ekki alveg hvernig ég fer að því en ætla virkilega að leggja höfuðið í bleyti og koma þessu á svið. Þetta er svo máttug maður!!!!
Er annars að lesa The short history og nearly everything og skemmti mér konunglega. Ég tek svona vísindaköst af og til. Las um árið hina mjög svo skemmtilegu bók "the short history og time" eftir Hawkins og er nú sumsé að vinna mig í gegnum annan idiot guide to everything. Þetta verður fínt í samtölunum í framtíðinni. Sé það fyrir mér:
"Gaman að þú skulir minnast á himinninn. Vissir þú að Halley halastjarnar var alls ekki fundin af Halley sjálfum? Og í raun fann hann ekkert upp en gerði mannkyninu í raun þann greiða að koma Newton á sporið sem leiddi seinna að tímamótaverkinu Principia? Vissir þú það ekki? Nú, það var þannig að Halley var á fylliríi með félögum sínum.... Allt fengið eftir bestu heimildum.
Svo er ég búinn að vera að lesa um sögu leikstjórabylgjunnar í Hollywood. Merkilegt tímabil þar 1965 - 1980!
Að ógleymdu minni vikulegu skemmtilesningu The Economist. Og ef ég hef ekki sagt það nógu skýrt hér áður þá segi ég það hér með. Þetta ætti að vera skyldulesning á hverju heimili og skylduumræður um heimsmálin ættu að fylgja í kjölfarið. Og það er mín forræðishyggja!
En nú er nóg komið
Góða nótt
Loutsikatu 3 c 19
Helsinki
Þorleifur
sunnudagur, apríl 10, 2005
Goda kvoldid
Jaeja, ta er annar dagurinn ad baki. Tad gekk einnig vel i dag, enda var varla neitt ad gera. Attum stuttan fund med skolasalfraedingnum!!! og Tomas Ostermeier (umraeddum) tar sem ge fekk loks ad tja mig um hvernig eg saeji fyrir mer framtidina og hvada haettur stejudu ad heiminum (og varla tarf eg ad taka fram ad eg hafi nog ad segja). Svo var lika seminar um Grube, verkid eftir Sigarew sem vid attum ad lesa. Tad var nu ekki mikid ad flaekjast fyrir minum og eg er ad komast a ta skodun ad eg skiljitysku, og af tvi er virdist, toluvert betur en sumir af tjodverjunum tarna.
Tad sem einkenndi flesta i tessum inntokuprofum var hversu folk var upptekid af tvi ad sina sig fyrir kennurunum. Tetta reyndi eg ad spara mer tar sem eg tok eftir tvi fyrsta daginn ad teir sem foru ad snakka eitthvad og reyna ad hljoma gafulega voru reknir i land umsvifalaust nema teir gaetu rokstutt sitt mal alla leid. Og tar sem folk sem er ad reyna ad ganga i augun a floki fer idulega ut a rumsjo i leit sinni ad reynslu sem tad hefur ekki ta oftar en ekki vard tad ad draga i land med tad sem tad hefdi sagt. Daemi:
Kennari: Hefdud til viljad vinna med adrar senur til ad vinna med i profunum?(Thorleifur bardist vid og tokst ad halda aftur af ser).
Nemandi: Ja
Kennari: Hvad hefdir tu viljad gera?
Nemandi: Soru Kane.
Kennari: Hvada verk?
Nemandi: Bara...eg a vid...segjum...
Kennari: Veist ekkert hvad tu ert ad tala um?
Nemandi: Ju, eg hefdi viljad gera Phycosis
Kennari: Ja, og hvada senu ta?
Nemandi: EG veit tad ekki.
Kennari: Af hverju stakstu ta upp a tessu?
Eda
Kennari: Hversu gomul er personan?
Namandi: Hun er 16
Kennari: Hvadan dregur tu ta alyktun?
Nemandi: AF tvi ad hun do ari eftir 15 ara afmaelid sitt.
Kennari: Tad getur veri dad tu hafir lesid tad einhversstadar en tad var ekki i tessu verki.
Nemandi: Hvad attu vid?
Kennari: Ertu ekki buinn ad lesa verkid?
Nemandi: Ju
Kennadi: Szndu mer ta hvar tad stendur ad hun hafi daid tegar hun var 16?
Nemandi: Tad var a bladsidu 69
Kennari: Nei, tad stendur ekki tar. Kannski tu aettir ad lesa verkid adur en tu tjair tig um tad, hun do tegar hun va 18 ara i hid minnsta.
Tad reyndist vera rett en engu ad sidur ta var tetta vel falid...
En allaveganna mer gekk vel og tarf nu ad bida i 10 daga eftir tvi ad fa ad vita hvad gerist naest.
En tvaer visbendingar fekk eg to, veit ekki hvad tad tydir en segi samt fra tvi. Annars vegar var eg spurdur ad tvi annars vegar af hverju eg vaeri ad saekja um skolann tar sem eg augljoslega hafdi toluverda reynslu og hins vegar hvort aetladi mer ad laera tysku i sumar...
Hin visbendingin var su ad allir fengu kritik a sinar uppfaerslur, tad er allir nema eg. Tau sogdu ekkert nema takk vid mig! Sumir voru meiradsegja latnir gera senuna aftur tar sem tier voru hakkadir vid vinnuna...
En tetta tarf svo sem ekkert ad tyda svo eg bid spentur!
Thorleifur
Berlin
Jaeja, ta er annar dagurinn ad baki. Tad gekk einnig vel i dag, enda var varla neitt ad gera. Attum stuttan fund med skolasalfraedingnum!!! og Tomas Ostermeier (umraeddum) tar sem ge fekk loks ad tja mig um hvernig eg saeji fyrir mer framtidina og hvada haettur stejudu ad heiminum (og varla tarf eg ad taka fram ad eg hafi nog ad segja). Svo var lika seminar um Grube, verkid eftir Sigarew sem vid attum ad lesa. Tad var nu ekki mikid ad flaekjast fyrir minum og eg er ad komast a ta skodun ad eg skiljitysku, og af tvi er virdist, toluvert betur en sumir af tjodverjunum tarna.
Tad sem einkenndi flesta i tessum inntokuprofum var hversu folk var upptekid af tvi ad sina sig fyrir kennurunum. Tetta reyndi eg ad spara mer tar sem eg tok eftir tvi fyrsta daginn ad teir sem foru ad snakka eitthvad og reyna ad hljoma gafulega voru reknir i land umsvifalaust nema teir gaetu rokstutt sitt mal alla leid. Og tar sem folk sem er ad reyna ad ganga i augun a floki fer idulega ut a rumsjo i leit sinni ad reynslu sem tad hefur ekki ta oftar en ekki vard tad ad draga i land med tad sem tad hefdi sagt. Daemi:
Kennari: Hefdud til viljad vinna med adrar senur til ad vinna med i profunum?(Thorleifur bardist vid og tokst ad halda aftur af ser).
Nemandi: Ja
Kennari: Hvad hefdir tu viljad gera?
Nemandi: Soru Kane.
Kennari: Hvada verk?
Nemandi: Bara...eg a vid...segjum...
Kennari: Veist ekkert hvad tu ert ad tala um?
Nemandi: Ju, eg hefdi viljad gera Phycosis
Kennari: Ja, og hvada senu ta?
Nemandi: EG veit tad ekki.
Kennari: Af hverju stakstu ta upp a tessu?
Eda
Kennari: Hversu gomul er personan?
Namandi: Hun er 16
Kennari: Hvadan dregur tu ta alyktun?
Nemandi: AF tvi ad hun do ari eftir 15 ara afmaelid sitt.
Kennari: Tad getur veri dad tu hafir lesid tad einhversstadar en tad var ekki i tessu verki.
Nemandi: Hvad attu vid?
Kennari: Ertu ekki buinn ad lesa verkid?
Nemandi: Ju
Kennadi: Szndu mer ta hvar tad stendur ad hun hafi daid tegar hun var 16?
Nemandi: Tad var a bladsidu 69
Kennari: Nei, tad stendur ekki tar. Kannski tu aettir ad lesa verkid adur en tu tjair tig um tad, hun do tegar hun va 18 ara i hid minnsta.
Tad reyndist vera rett en engu ad sidur ta var tetta vel falid...
En allaveganna mer gekk vel og tarf nu ad bida i 10 daga eftir tvi ad fa ad vita hvad gerist naest.
En tvaer visbendingar fekk eg to, veit ekki hvad tad tydir en segi samt fra tvi. Annars vegar var eg spurdur ad tvi annars vegar af hverju eg vaeri ad saekja um skolann tar sem eg augljoslega hafdi toluverda reynslu og hins vegar hvort aetladi mer ad laera tysku i sumar...
Hin visbendingin var su ad allir fengu kritik a sinar uppfaerslur, tad er allir nema eg. Tau sogdu ekkert nema takk vid mig! Sumir voru meiradsegja latnir gera senuna aftur tar sem tier voru hakkadir vid vinnuna...
En tetta tarf svo sem ekkert ad tyda svo eg bid spentur!
Thorleifur
Berlin
laugardagur, apríl 09, 2005
Goda kvoldid
Sma pistill fra Berlin.
Fyrri dagurinn ad baki og gekk barasta vel. Tettta var tilturulega audvelt. Fyrst vorum vid latin dansa (eins og sidast, sem eg verd ad segja ad kemur mer spanskt fyrir sjonir) og i kjolfarid gafum vid presentation eftir ad hafa talad vid einn medumsaekjanda okkar i 30 min. Svona dokumentarleikrit um vidkomandi. og tad kemur mer alltaf jafn mikid a ovart hvad eg kem tyskunni vel fra mer fyrir framan adra (tegar eg er ad performa). Tad er eins og tad losni um einhver hoft og undirmedvitundin taki yfir. En tad semse gekk vel og tad veltust allir um af hlatri.
Naest var svo leikstjornarvinna. Eg vann senu med tveimur leikurum ad eigin vali ur teim 3 sem mer voru gefnar i upphafi (tad voru senur ur Tartuffe (boring), Miß sara sampson (tysk klassik) og svo loks ur leikritinu Feuergesicht (eldandlit) sem er nylegt tyskt verk). Eg valdi tad sidastnefnda og vann tar agaetis senu undir vokulum augum tveggja professora. Tetta tok einn og halfan tima og svo var afraksturinn syndur ollum professorunum. Svo vildi til ad einn teirra er ein skaerasta stjarna tyskrar leikstjornar, Thomas Ostermeier, en hann slo einmitt i gegn med verkinu Feuergesichte (Eldandlit!!!!!!!!). Tetta var sumse ansi skrytid en hann virtist bara sattur med tetta. Ad minnsta kosti var eg ekkert spurdur ut i uppsetninguna a medan samnumsaekjendur minir voru sumir grilladir... Kannski taladi vinnan bara synu mali?
En annad er tad ad fretta ad i kvold verdur songleikur i minni uppsetningu frumfluttur i VMA a akureyri. Ekki tad, vid forsyndum a fimmtudag vid glymjandi undirtektir og eg hlakka til ad heyra hvernig tetta muni ganga. En burtsed fra tvi ta var tetta storkostleg upplifun, ad fa ad fylgjast med svona einbeittum og flinkum hopi vinna med hjartanu er gjof sem mer mun seint ur minni lida.
TAkk fyrir mig Rigshopur og siglid fleyjinu stolt um stormasom hof leiklistarinnar!
Thorleifur
Berlin
Sma pistill fra Berlin.
Fyrri dagurinn ad baki og gekk barasta vel. Tettta var tilturulega audvelt. Fyrst vorum vid latin dansa (eins og sidast, sem eg verd ad segja ad kemur mer spanskt fyrir sjonir) og i kjolfarid gafum vid presentation eftir ad hafa talad vid einn medumsaekjanda okkar i 30 min. Svona dokumentarleikrit um vidkomandi. og tad kemur mer alltaf jafn mikid a ovart hvad eg kem tyskunni vel fra mer fyrir framan adra (tegar eg er ad performa). Tad er eins og tad losni um einhver hoft og undirmedvitundin taki yfir. En tad semse gekk vel og tad veltust allir um af hlatri.
Naest var svo leikstjornarvinna. Eg vann senu med tveimur leikurum ad eigin vali ur teim 3 sem mer voru gefnar i upphafi (tad voru senur ur Tartuffe (boring), Miß sara sampson (tysk klassik) og svo loks ur leikritinu Feuergesicht (eldandlit) sem er nylegt tyskt verk). Eg valdi tad sidastnefnda og vann tar agaetis senu undir vokulum augum tveggja professora. Tetta tok einn og halfan tima og svo var afraksturinn syndur ollum professorunum. Svo vildi til ad einn teirra er ein skaerasta stjarna tyskrar leikstjornar, Thomas Ostermeier, en hann slo einmitt i gegn med verkinu Feuergesichte (Eldandlit!!!!!!!!). Tetta var sumse ansi skrytid en hann virtist bara sattur med tetta. Ad minnsta kosti var eg ekkert spurdur ut i uppsetninguna a medan samnumsaekjendur minir voru sumir grilladir... Kannski taladi vinnan bara synu mali?
En annad er tad ad fretta ad i kvold verdur songleikur i minni uppsetningu frumfluttur i VMA a akureyri. Ekki tad, vid forsyndum a fimmtudag vid glymjandi undirtektir og eg hlakka til ad heyra hvernig tetta muni ganga. En burtsed fra tvi ta var tetta storkostleg upplifun, ad fa ad fylgjast med svona einbeittum og flinkum hopi vinna med hjartanu er gjof sem mer mun seint ur minni lida.
TAkk fyrir mig Rigshopur og siglid fleyjinu stolt um stormasom hof leiklistarinnar!
Thorleifur
Berlin
þriðjudagur, apríl 05, 2005
Góða kvöldið
Jæja, hér situr tilturulega sátt leikstjóradula. Það var rennsli, eitt með öllu í kvöld, og það gekk barasta firna vel.
Sýningin samanstendur af bæði skemmtilegum atriðum, frábærum lögum, mögnuðum hópsenum og umfram allt frábærri liðsheild.
Ég hlakka til þess að fylgja krökkunum síðustu metrana og afhenda þeim barnið til umönnunnar, og er þess sannfærður að þau muni bæði passa upp á það og efla það til dáða.
Og þar með líkur hátíðleikanum!
Í öðrum málum...
Það er kominn nýr fréttastjóri, og hananú! En ég hef svolítið verið að hugsa málið og er farinn að hallast að því að fréttastofan hafi farið offari. Ekki það, ég var algerlega sammála þeim og er gjörsamlega búinn að missa trúna á það að hér ríki lýðræði og er í þeirra sorglegu stöðu að trúa alltaf öllu því versta upp á stjórnherrana, en engu að síður finnst mér að fréttamennirnir hafi gengið full hart fram.
Ég neyðist víst til þess að rökstyðja það örlítið betur.
Fréttamenn hafa mikið og afgerandi vald. Þeir eru (sama hvað nokkur segir) áhrifavaldandi afl í samfélaginu og því bera þeir mikla ábyrgð. Með þessu er ég ekki að segja að þeir eigi að vera hlutlausir, skoðanalausir eða veigra sér undan erfiðum málum en þeim ber að fara varlega að þetta vald sem þeim er gefið.
Og eftir á að hyggja finnst mér ekki að þeir hafi gert það í þessu máli. Þeir notuðu öll tökifæri til þess að koma málinu að, spiluðu með þá þreytu sem almenningur er komin með á stjórnháttunum (sem er alveg sérstakt rannsóknarefni út af fyrir sig) og bjuggu þannig vel um hnútana til þess að Auðunn gæti ekki tekið við starfinu.
Og kannski sýnir þetta í raun linkindina sem þeir sýna annars. Því að þetta gæti kallast rétt viðbrögð ef þau væru ekki svo úr takt við hvernig tekið er öðrum málum og hvernig þau eru kynnt og um þau fjallað. Ef þeir tækju á öðrum málum af viðlíka hörku þá væri hér í fyrsta lagi líklega ekki þetta ægisvald sjálfstæðu framsóknar sem við búum við og í öðru lagi líklega réttlátara samfélag.
Nú að lokum... ljóð að hætti hússins.
Ertu þá farinn,
ertu þá farinn frá mér,
hvar verður þú lengi,
má ég þá borga framsóknarflokknum símreikninginn?
Bestu kv.
Þorleifur
Jæja, hér situr tilturulega sátt leikstjóradula. Það var rennsli, eitt með öllu í kvöld, og það gekk barasta firna vel.
Sýningin samanstendur af bæði skemmtilegum atriðum, frábærum lögum, mögnuðum hópsenum og umfram allt frábærri liðsheild.
Ég hlakka til þess að fylgja krökkunum síðustu metrana og afhenda þeim barnið til umönnunnar, og er þess sannfærður að þau muni bæði passa upp á það og efla það til dáða.
Og þar með líkur hátíðleikanum!
Í öðrum málum...
Það er kominn nýr fréttastjóri, og hananú! En ég hef svolítið verið að hugsa málið og er farinn að hallast að því að fréttastofan hafi farið offari. Ekki það, ég var algerlega sammála þeim og er gjörsamlega búinn að missa trúna á það að hér ríki lýðræði og er í þeirra sorglegu stöðu að trúa alltaf öllu því versta upp á stjórnherrana, en engu að síður finnst mér að fréttamennirnir hafi gengið full hart fram.
Ég neyðist víst til þess að rökstyðja það örlítið betur.
Fréttamenn hafa mikið og afgerandi vald. Þeir eru (sama hvað nokkur segir) áhrifavaldandi afl í samfélaginu og því bera þeir mikla ábyrgð. Með þessu er ég ekki að segja að þeir eigi að vera hlutlausir, skoðanalausir eða veigra sér undan erfiðum málum en þeim ber að fara varlega að þetta vald sem þeim er gefið.
Og eftir á að hyggja finnst mér ekki að þeir hafi gert það í þessu máli. Þeir notuðu öll tökifæri til þess að koma málinu að, spiluðu með þá þreytu sem almenningur er komin með á stjórnháttunum (sem er alveg sérstakt rannsóknarefni út af fyrir sig) og bjuggu þannig vel um hnútana til þess að Auðunn gæti ekki tekið við starfinu.
Og kannski sýnir þetta í raun linkindina sem þeir sýna annars. Því að þetta gæti kallast rétt viðbrögð ef þau væru ekki svo úr takt við hvernig tekið er öðrum málum og hvernig þau eru kynnt og um þau fjallað. Ef þeir tækju á öðrum málum af viðlíka hörku þá væri hér í fyrsta lagi líklega ekki þetta ægisvald sjálfstæðu framsóknar sem við búum við og í öðru lagi líklega réttlátara samfélag.
Nú að lokum... ljóð að hætti hússins.
Ertu þá farinn,
ertu þá farinn frá mér,
hvar verður þú lengi,
má ég þá borga framsóknarflokknum símreikninginn?
Bestu kv.
Þorleifur
Gerast áskrifandi að:
Færslur (Atom)
