Frá Berlín

Ég velti því fyrir mér hvort að stjórnarslit séu best.

Ef af stjórnarslitum yrði er hætt við því að VG undir Steingrími myndi stökkva upp í með Sjálfstæðisflokknum og þá myndi stefna Davíðs verða ofaná. Afturhald og hafta-samfélagið yrðu kjörorð dagsins...

Og nú er komin fram þessi vantraust tillaga sem hlýtur að loka fyrir samstarf þeirra flokka við ríkisstjórnina.

Ég tel reyndar ekki að þetta fáist samþykkt enda er of mikið í húfi fyrir þá stjórnarþingmenn sem kjósa skulu. Kjósi þeir með falli stjórnar og mistakist þeim verða þeir gerðir útlægir úr ranni sinna flokka og slíkt er áhætta sem fáir taka.

En hins vegar gæti það orðið stökkpallur framávið ef rétt spilast. En það er of erfitt verkefni fyrir flesta til að reikna. Einu sem myndi treysta sér í þannig eru stjórnmálamenn á stærð við Davíð Oddson eða Ingibjörgu. Er slíkur leiðtogi í felum?

Þegar allt kemur til alls þá stýra eiginhagsmunir fólki almennt, ekki síst við svona aðstæður.

Og því mun þjóðin þurfa að búa áfram við þetta vonda leikhús sem finna má við austurvöll.

Er ennþá að vinna að pistlum um Absúrd leikhúsið sem ég mun birta hér.

Bk

Þorleifur

Veruleikinn er horfinn, það er ekkert eftir nema skringilegt samansafn súrrealískra atburða.

Allir segjast bera fulla ábyrgð en það er greinilega einhver önnur ábyrgð en venjulegir borgarar bera þegar þeir klúðra sínum ábyrgðum. Í þeim tilfellum er gengið á mann með lögum eða vinnumissi. En þetta á greinilega ekki við um stjórnmálamenn og embættismenn.

Menn tala um að þeir hafi ekki vitað en gögn segja annað.

Menn segjast hafa varað við en gögn segja annað.

Menn segja hlutina vera einhverju öðru að kenna en gögn segja annað.

Menn segjast vera að segja allt sem má en gögn segja annað.

Menn segjast skilja mótmæli en aðgerðir þeirra (eða aðgerðaleysi) segja annað.

Menn segja eitt og eru annað.

Þetta er grunntvískinnungur samtímans. Svokallað paradox.

Og maður var orðinn þessu svo samdauna að maður kippti sér ekki upp við það. Ekki fyrr en maður upplifði að þetta fólk hefur áhrif á framtíð manns, standa milli manns og gjaldþrots. Þá hættir manni að vera á sama um paradox stjórnmálanna og vill bara sannleikann, ekki pólitíkina, eki lygarnar og blekkingarnar, ekki valdaleikina og allt hitt.

Bara sannleikann.

Mun a næstunni skrifa pistla um Súrrealista leikhús nútímans - veruleikann

Þ

Ég er rokinn út á land.

Bauðst að koma á meðferðarstofnun alkóhólsjúklinga og flytja smá hugvakningu. 

Þar sem ég tel mig vera hér á landi til þess að rannsaka fylliríið sem þjóðin er búin að vera á undanfarið fannst mér þetta upplagt.

Ef maður er of lengi á fylleríi, virðir allar viðvaranir að vettugi, ert í fullkominni afneitun á ástandið, ferð ekki eftir læknisráði og drekkur allt frá þér hegina áður en þú leggst inn á vog, þá átu við vandamál að stríða.

Og eftirköstin eru erfið...

Heimsókn á meðferðarheimili er því líkleg besti staðurinn til mikro kosmós rannsókna sem hægt er að finna.

Svo er líka svo gaman að fólki sem búið er að gefast upp í auðmýkt fyrir ástandinu og hefur snúið af fyrri vegi og stefnir nú á að byggja upp í stað þess að halda sig í gamla minstrinu.

Þ

já, og by the way

Björgvin segir: "eigum peninga til þess að borga ICE SAVE"og vitnar í Björgólf eldri. Þetta lét bankamálaráðherran í alvöru út úr sér. Og svo eru menn að velta fyrir sér af hverju hann eigi að víkja sæti.

Rétt eins og þegar jón Ásgeir skrifar í blaðinu að eignir hans hafi numið 1200 milljörðum um mitt ár hafa enga þýðingu (markaðir hafa hrunið síðan þá) hefur yfirlýsing Björgólfs í Kastljósi gærkvöldsins enga þýðingu. 

Hvað menn áttu fyrir bankahrunið, hvert verðmæti hlutanna var fyrir hrunið hefur enga merkingu í dag. Það kaupir engin fyrirtæki í dag á markaðsvirði af þeirri einföldu ástæðu að þess þarf ekki. Og það borgar engin meira en hann þarf. 

Svo er nú hitt að menn eru byrjaðir að búa til  pakka sem þeir selja út úr bönkunum, aðallega vinum sínum og félögum. Aldrei hafa aðstæður í íslensku stjórnkerfi boðið upp á meiri spillingu.

Eru eftirlitsstofnanirnar sem flutu sofandi að feigðarósi, með okkur innbirðis, vaknaðar?

Þ

Ég sagðist ætla að þegja.

En er það hægt.

Svona einvhernveginn standa málin fyrir mér:

- 53.363 Íslendingar hafa skrifað undir skjarinn.is og er tilgangurinn þar að draga RÚV af auglýsingamarkaði. Þetta kemur í kjölfar uppsagna allra starfsmanna fyrirtækisins og í stað þess að leggjast í kör þá snúa þeir taflinu við og efna til stærstu undirskriftarsöfnunar í Íslandssögunni. Flott framtak og eftirtektarverður baráttuhugur.

- 4.420 hafa skrifað undir kjosa.is sem snýst um það að knýja stjórnvöld til kosninga. Þegar þetta er skrifað hafa stjórnvöld ekki svarað því hvort boðað verði til kosninga að öðru leyti en því að forsætisráðherra segir að það sé ekki á dagskrá.

Niðurstaðan er sú að rúmlega 10 sinnum fleiri eru tilbúin að leggja nafn sitt við að halda auglýsingarsjónvarpsstöð gangandi en að krefjast þess að hið lýðræðislega gangverk virði vilja fólksins.

Og við erum undrandi á því að það sé komin kreppa?

Þorleifur

 

Þetta er mögnuð stund.

Obama er forseti.

Og í fyrsta skipti í langan tíma getur maður hugsað til þessa mikla en skrítna, ljóta en heillandi ríkis með hlýhug og eftirvæntingu.

Það eru nýjir tímar framundan.

Og ég tel að þeir timar hafi hafist þegar John Mccain flutti ræðuna þar sem han gaf kosningarnar. Þetta er ein sú magnaðasta sem ég hef séð.

Innan um fólk sem langaði ekkert annað en að púa á Obama flutti hann göfuga ræðu þar sem hann bað Bandarísku þjóðina að sameinast og standa sem einn maður bakvið forsetann í gegnum þá erfiðu tíma sem framundan eru.

Hann sagðist hafa reynt sitt best en fólkið hafi valið það sem það taldi að væri réttast og því vali myndi hann hlýða.

Maður hugsar nú til annara leiðtoga sem maður myndi óska að sýndu af sér svona stórmennsku.

En sumsé, get farið glaður að sofa í kvöld og hlakkað til morgundagsins, enda nýjir tímar að renna upp.

Því ef Bush gaf okkur eitthvað þá var það langlundargeð. Hann kenndi okkur að það er sama hversu hrikalegir hlutirnar eru, hversu lélegir stjórnmálamennirnar, hversu dimmt útlitið er þá mun sólin alltaf rísa að nýju.

Góðar stundir

Þorleifur

Hin ærandi þögn

Ég hef þagað þunnu hljóði í gegnum hamfarirnar sem nú ganga yfir.

Fyrir þetta hef ég fengið skammir í hattinn í samtölum, bréfum og jafnvel á bloggsíðum vina minna.

En ástæðan er einföld. Maður veit ekki hvað maður á að segja og þegar svo er ástatt þá er betra að þegja (eitthvað mér var ráðlagt ungum en hef ekki tekið upp fyrr en núna)

Samfélagið er líka sneysifullt af skoðunum. Misgáfulegum. Varla er við það bætandi.

En þegar tíminn er réttur mun ég láta í mér heyra, en það verður ekki á þessum vettvangi.

Ég átti að vera í heimsreisu. Það get ég ekki. Ég er Íslendingur. ég er á leiðinni heim.

Þorleifur

Kvöldið

Vinur minn í Sviss var að senda mér skilaboð. Hann las Sjálfstætt fólk í sumar fyrir mína tilstilli.

Hann spurði, eftir að hafa horft á fréttir undanfarinna daga, hvort íslenska þjóðin læsi sína eigin klassíkera?

Góðar stundir

Þorleifur

Góða kvöldið

Kominn til Berlínar og get ekki anað segt en ég sé farinn að sakna Íslands nú þegar.

Þetta er búið að vera stórkostlegt sumar og ég hef það svo mörgum að þakka.

Elsku krökkunum sem ég vann Vini með og þá sérstaklega honum Símoni sem kallaði mig heim og gaf mér þar með tilgang með því að koma. Vinnan var gefandi, braut niður fordóma, opnaði mér nýjar víddir sem leikstjóri og þar að auki stórkostleg leikferð. Djúpavík gleymst aldrei!

Ekki síður vinum mínum í hádegisdeild Hvíta Hússins. Anna og Sigurjón, Hreizi og Dagur, Sigrún og Brynja, Pétur og Jósi að ógleymdum mönnunum sem kenndu mér svo margt - Ingólfur og Einar Björgvin.

yndislegt að geta eitt smá tíma með Sólveigu og Jósa og pjökkunum tveimur. Vikan sem ég átti þá var mér ómetanleg. Mömmu og pabba, og ekki síst Oddu sys!

ZikZak kom inn í líf mitt fyrir tilstilli örlaganna og þar urðu Grímur, Ottó og hún Hlín yndislega á vegi mínum.

Starri vinur minn hóf ferðalag sem gaman var að fylgjast með.

Gummi kom sterkur inn í lokin.

Stefán birtist að nýju.

Andri Snær opnaði mér nýjar dyr að venju.

Andri hvarf í kreppunni en rétt eins og Þórlindur þá virðist það vera svo að ég sjái þá frekar utan lands en innan, en það þýðir ekki að þeir standi hjarta mínu ekki nærri.

Ætli móment sumarsins hafi þó ekki verið afmælið mitt, fiskisúpan stóð þá rjúkandi á borðinu eftir 30 tíma undirbúning og ég horfi yfir vinahópinn en gat ekki stamað upp orði öðru en því hversu glaður ég er að eiga svona marga og góða vini. Það eru þeir sem gefa lífinu gildi.

Loks er það hún Anna og Flóki litli snillingur. Töfrar sumarsins urðu í návist hennar. Hún veit ekki hversu mikið hún gaf mér, hversu mikla ró hún veitti mér, hversu mikið hún byggði mig upp og hversu mikinn styrk og kærleik ég fann í návist hennar. Henni þakka ég í lok sumars tíma uppgötvanna og gleði.

Ráðstefnan var svo frábær endir á frábæru sumri. Ég fékk að heimsækja gamla tíma fyrir tilstilli vina minn Sollu og Ella og fyrir það verð ég þeim lengi þakklátur. Mikið lærði ég um sjálfan mig með því að heimsækja liðna tíma í núinu.

Fyrir alla hina sem ég hitti bið ég fyrir kveðju, þið eruð hluti af keðju hins líðandi tíma ævinnar og ég hlakka til þess að sjá ykkur öll aftur sem fyrst.

Bestu kv.

Þorleifur

Góða kvöldið

Ég get ekki orða bundist...

Þegar maður skoðar "mest lesið" listann hjá visir.is þá snúast allir linkarnir að einum undanskildum um nauðganir og misþyrmingar á börnum. Sá eini sem ekki gerir það er video af því þegar einhver hillbillý í BReiðholti tekur upp dráp á mink sem hrökklaðist undan honum inn í sjopu og var þar að manni sýnist barinn til dauða upp við búðarborð.

Síðasta fréttin á vísi og sú nýjasta fjallar um einhvern breskan barnanýðing og er líklega það hryllilegasta sem ég hef lesið á ævinni. Lýsingarnar á því hvað þessi maður gerði börnum, aðallega litlum stúlkum, fengu svo á mig að ég veit varla mitt rjúkandi ráð.

Og það er eins og það sé holskefla af þessum fréttum. Eftir Frizl þá hafa dottið inn fréttir frá Póllandi, Finnlandi og Svíþjóð með svipuðum innilokunarsögum, Eyrarbakki er svo nýjasta dæmið hér heima og svo dælast inn fréttir af þvílíku á visi undanfarið.

Er þetta það að blaðamenn þar hafa allt í einu svona aukinn áhuga á þessu, eða eru erlendir fjölmiðlar og kannski lögreglan að taka betur á þessum málum í kjölfarið á Austurríkisfréttunum?

Hvernig svo sem það er, er þarna ljóstustu mynd af mannlegu samfélagi að finna og ekki get ég dæmt um hvort að þetta hafi verið svona fyrr á öldum en þetta virðist vera landlægt í nútímasamfélaginu.

Og þetta eru undantekningalaust karlmenn að fá útrás fyrir hvatir sínar á þeim sem minnst meiga sín.

Ekki veit ég hvað hægt er að gera í þessu en þratt fyrir frjálshyggjuleg sjónarmið mín þá fer maður að velta fyrir sér gerræðislegum lausnum á þessu, því að svona viðbjóða ætti ekki nokkurt barn að þurfa að þola.

Reiðilestri líkur

Þorleifur