Góða kvöldið

Vinkona mín benti mér á eftirfarandi frétt á mbl.is Ég skil ekki hvernig þetta gat farið framhjá mér og er ég henni þakklátur fyrir að benda mér á hana.

Þessi frétt reitti mig verulega til reiði. Mér er óglatt, mér er illt, ég skammast mín fyrir dómstólana, næstum að ég skammist mín fyrir það að tilheyra samfélagi þar sem svona mál fá svona meðferð!

Það er næstum að maður velti fyrir sér hvort ekki væri upplagt fyrir bankaræningja, svona á leið úr vel heppnuðu ráni, að stoppa við og nauðga svo sem einn konu, það myndi líklega leiða til styttri fangelsisdóms.

Dómurinn segir að maðurinn eigi sér engar málsbætur, að hann hafi stundað ofbeldi, líkamlegt og andlegt klukkustundum saman - fyrir framan 14 ára dóttur konunnar - og vegna þess hversu hrottaleg og niðurlægjandi árásin hafi verið þyki sanngjarnt að dæma hann til 3 MÁNAÐA fangelsis og greiða henni 600.000 í miskabætur.

Hvernig getur þetta átt sér stað?

Hvar er femenistarnir núna?

Hvar er bálförin að dómshúsinu?

Hver ætlar sér að taka upp hanskann fyrir þessa greyjið konu, barn hennar og önnur fórnarlömb svona heigulsglæpa?

Það er næstum að maður sakni DV á svona tíma. Þeir myndu að minnsta kosti missa það yfir þessu?

Hvar er Kastljósið?

Maður er næsta örvæntingafullur yfir stöðunni heima. Ætla dómstólar ekkert að læra?

Þetta eru nýðingsbrot af verstu sort og það á að meðhöndla þau sem slík. Er karllægan svona mikil í lagaramma á Íslandi að nauðganir, heimilisofbeldi og misþyrmingar eru minni brot en að stela úr bókhaldskassa, stinga á sig súkkulaði í 10-11, keyra of hratt eða flytja inn dóp.

Það er ekkert samhengi og því er þetta algerlega óskiljanlegt í upplýstu samfélagi.

Nú bíður maður bara eftir enn einum dómnum þar sem tekinn er fram klæðaburður fórnarlambsins en ekki gerandans, ástand fórnarlambsins en ekki gerandans!

Það er einnig horft fram hjá allri þeirri niðurlægingu sem fylgir því að fara með svona mál dómstólaleiðina og hvað í svona dómum ætti að ýta við konum að leita réttar síns, að ganga í gegnum allt það sem fórnarlömb svona mála þurfa að ganga í gegnum. Þegar gerandinn labbar út með slap on the wrist og þarf að kaupa pulsu og kók handa fórnarlambinu.

Þetta er til skammar

Eitthvað þarf að gerast!

Hvar eru mannréttindafrömuðurnir núna?

Ég get ekki skrifað meira því að ég veit ekki hvað hægt er að segja...

Þorleifur

Góðan daginn

Það er gott að vera kominn til baka til Berlínar eftir ferðina heim. Ég ákvað eftir Hamlet hérna úti að ég ætlaði ekki að sjá neitt leikhús heima, bara hreinsa hugann, hitta vini mína, lesa og slappa af. Og þetta hélt ég út - með nokkru drama þó...

Ekki að það væru ekki freistingar. Það vildi svo illa til að það var leiklistarfestival í gangi heima á þessum tíma sem og fullt að gerast í leikhúsinu, en ég bara hreinlega gat ekki fengið mig til þess að skella mér.

Ef það er einhver sem bjóst við að sjá mig og ég gerði það ekki, þá er það ekki persónulegt, ég varð bara að fá break frá leikhúsinu ;-)

Anyhow...

Síðan ég kom til baka hef ég aðallega verið að ganga í praktísk mál, fjármál, ganga frá reikningum, the usual. Þetta er náttúrulega óþolandi eins og gefur að skilja en víst hluti af nútíma samfélagi.

Tel reyndar að það yrði öllum tilframdráttar, ríki og borgurum, ef skattalöggjöf yrði gerð einfaldari og skilvirkari. Þetta er ótrúleg súpa sem er ekki nokkrum manni sem ekki er sérfræðingur skiljanleg.

En kannski er það tilgangurinn, ég meina, við keyrum efnahaginn á þjónustu er það ekki...

Spurning hverjum þessi þjónusta öll er til framdráttar? Þetta er í raun bara þjónusta við að útskýra hluti sem í eðli sínu ættu að vera einfaldir, en eru það ekki!

-----------

Og krónan, dont get me started! Hvað eru þessir menn þarna upp í Seðlabanka að pæla? Fljóta míkrógjaldmiðli, gera hann aðlaðandi með því að bjóða okurvexti og neita svo að viðurkenna að þetta voru mistök. Með fjármálakreppu í heiminum - og á Íslandi - þá segir það sig sjálft að vaxtastig eitt og sér stendur ekki undir áhættunni sem felst í því að kaupa krónuna.

Að halda úti gjaldmiðli á áhættufjármögnun er varla góð stefna til framtíðar, en kannski í takt við hvernig íslendingar hafa byggt upp sitt hagkerfi, sína útrás, sín viðskiptamódel.

Davíð sem startaði þessu öllu saman með góðri hjálp frá EES samningnum og gat svo ekki þolað það og hjó í Baug virðist engu að síður vera blindur gagnvart hættum þessarar fjárglæframennsku.

Í fræðunum eru menn skilgreinir spilafíklar ef þeir geta ekki náð jafnvægi milli þeirra hagsmuna sem í húfi eru (eignum) og ánægjunni af því að spila. Slíkir menn tapa húsum sínum og fjölskyldum, eignum og æru. Hin undirliggjandi þráhyggja stjórnar öllu.

Þetta er náttúrulega bölvanlegt í sjálfu sér en hvað þá þegar menn eru að spila með heimilin í landinu, sem þeir eiga ekkert í. Það er auðvelt að spila með annara manna eignir, því þá bitnar tapið ekki á þér sjálfum. Og þeim mun erfiðara er að lenda á botninum - sem er svo forsenda þess að að gefast upp og fara að takast á við vandann.

Og það versta er, maðurinn úthlutaði sér sætinu við spilaborðið sjálfur - og við borgum!

Hvers eigum við að gjalda?

Bestu kv.

Þorleifur

Góða kvöldið

Það er gaman að koma Þjóðverjum á óvart.

Í dag vorum við jósi á faraldsfæti. Lentum seint í gærkveldi í Berlín og vorum roknir af stað klukkan 7.30 (já ég veit, þetta er náttúrulega hryllilegt!) til Schwerin til þess að skoða sviðsmyndina.

Við ætlum okkur að vera mega minimalískir...

nema hvað...

Mætum við ekki í morgun, horfum á sviðsmyndina, biðjum þá að prufa eitt eða tvennt, vorum ánægðir og þökkuðum pent fyrir okkkur, settumst upp í bíl og fórum heim. Og Tjallarnir stóðu gáttaðir eftir, stysta sviðmndarprufa í sögu leikhússins.

Dramatúrginn mætti okkur er við vorum að ganga út. Viðs með alt á hreinu!

skipulag hvað!

Og nú er svo bara að anda Berlín að sér.

Bið að heilsa heim í snjóinn

Þorleifur

Góðan daginn

Persónulega tímibilið á enda, nú sný ég mér aftur að skoðunum á hinu og þessu, besserwisserhætti og yfirlæti. Enda fer það mér betur.

Ég sat með mági mínum sem er að fara að vinna með mér leikmyndina í Schwerin í A Þýskalandi. Verkið, Gegen die Wand, er verk byggt á bíómynd en gáfnandrið sem skrifaði handritið upp úr myndinni fannst grunnur myndarinnar (ung kona í múslímsku heimi í Berlín) ekki nógu intellectual og tók það því bara út!

Og eftir stendur saga sem er ekki nokkur leið til þess að skilja - eða hafa áhuga á - nema ef væri fyrir gáfnarúnk um móralska krísu millistéttarinnar og uppgjörið milli borgarastéttar V Þýskal. og proleritat stéttar A Þýskal.

Eins og þessi texti ef til vill ber með sér finnst mér þetta eki áhugavert. Ég er pínu búinn með bendifingurs skammtinn, ég vil segja sögur, ég vil fjalla um fólk, ég vil snerta við fólki.

Og það er leiðin sem ég ætla að reyna að tækla verkið. Tek texta úr myndinni aftur inn, bæti við og laga þar sem það á við og vona að ég nái þar með að skapa sögu sem getur snert við fólki. Það þýðir auðvitað ekki að ég ætli ekki að tala um neitt eða fjalla um neitt, þvert á móti. Það þarf bara meiri kunnáttu til að koma því að inn í sögunni.

Ef eitthvað - þá er þetta það sem ég lærði af meistara Shakespeare.

Bestu kv.

Þorleifur
Reykjavík

Góðan daginn

Það er fallegt útsýnið hér af svölum Eymundsson í miðborg Reykjavíkur. Fátt er fallegra en gott veður í Reykjavík.

Ég var búinn að sakna fjallanna, fersks loftsins, vindsins og mannfólksins.

En þessi Íslandsferð hefur verið átakamikil, mun átakameiri en ég bjóst við er ég settist upp í flugvélina. Ég með grillur um að fljúga heim í rólegheitin varð auðvitað ekki að veruleika en þrátt fyrir allt og allt þá er þetta ferð sem hefur opnað augu mín fyrir ákveðnum hlutum í lífi mínu sem ég þarf að skoða - og takast á við.

Skilnaðurinn við konuna mína, sem tók meira en 18 mánuði, hefur skilið eftir sig ör sem ég þarf að horfast í augu við og svo í kjölfarið að takast á við.

Ég veit að ég er yfirleitt ekki mjög persónulegur hér á blogginu en í þetta skipti þurfti þetta bara að koma út.

Og það er alltaf erfitt þegar maður þarf að horfast í augu við ákveðna hluti í fari sínu og hegðun. Staðreynd lífsins virðist vera, að maður finnur til þangað til maður er tilbúinn að horfast í augu við hlutina, gefast upp fyrir þeim, sætta sig við það að vera ekki fullkominn og umfram allt, tilbúinn að breyta og breytast.

Í lífi mínu er nú komin manneskja sem ég veit ekki alveg hvernig ég á að höndla, sem er erfitt, og kannski þarf ég umfram allt að gefast upp fyrir því að ég kann ekki að takast á við svona hluti án þess að ég reyni að fara að íhlutast fyrir um niðurstöðurnar. Ég við stjórnvölinn gengur greinilega ekki jafn vel upp þegar kemur að mínum eigin tilfinningum eins og það gerir þegar ég er að stilla þeim upp á sviðinu. Ég get ekki verið alvaldur í eigin lífi, auðvitað ber ég ábyrgðina, en guð get ég ekki leikið.

Ég er nefnilega impúlsívur - sem er að mestu gott - en til þess að það leiði mann ekki í ógöngur þá verður maður að hafa traustann grunn til þess að byggja á.

Sumsé, dagar sjálfsskoðunnar og viðveru með sjálfum mér.

Og svo bjartari dagar framundan.

Bestu kv.

Þorleifur

Góðan daginn

Ég hef verið að lesa mig til um stríðið í Chesníu undanfarið. Hryllingnum og viðbjóðnum sem þar hefur þrifist er vart hægt að lýsa.

Það er ekki oft sem ég verð að leggja frá mér bækur vegna þess að ég einfaldlega get ekki meir. En bókin Dispatsches from Hell eftir Önnu Politikoskaya er slík bók.

Anna fór til Chesníu ekki sem stríðsfréttamaður heldur sem borgari. Sem borgari taldi ritstjórinn hennar að hún myndi ná betur utan um harm venjulegra manneskja. Og það gerir hún svo sannarlega. Svo róttæk varð hún í skrifum sínum að á endanum var hún myrt af leigumorðingja. Enn liggur ekki fyrir hvort það var Kremlin eða uppreisnarmenn í Chensíu sem stóðu á bakvið það. Það eina sem ljóst er að allir voru þeir hræddir við skrif hennar. Að hún sagði svo hreinskilnislega frá að allir sem að stríðinu komu var kastað í sitt rétta ljós, mannfyrirlitning og algert samanbrot alls þess sem gerir okkur að manneskjum.

Anna segir sögur af fólki, venjulegu fólki sem reynir að lifa af í hrikalegum aðstæðurm. Hún er lítið að dramatísera, hún segir okkur einfaldlega frá. Þroskahefta parinu sem Rússunum finns gaman að raðnauðga og taka af því myndir, gamlar konur sem skotnar eru fyrir það eitt að reyna að verja barnabörnin sín, óléttar konur bannað að fara á spítala til þess að eiga og stillt upp við vegg og látnar standa grafkyrrar þangað til dáið fóstrið rennur út úr þeim!

Hrikalegt og Evrópa leit undan.

Með þetta í huga sá ég svo þessar myndir frá Írak, þar sem mjög svipaðir hlutir eru að gerast, nema í þetta skipti undir flaggi hinna upplýstu og fórnfúsu hermenn Bandaríkjanna. Mér varð óglatt...

Ég tel reyndar ekki að við hermennina sjálfa sé að sakast, ekki sem slíka, því ég tel að í stríði sé vart mögulegt að halda í mennsku þína, hvað þá ef þú ert 18 ára ómenntaður strákur úr fátækrahverfinu!

Bestu kv.

Þorleifur

Góða kvöldið

Þjóðverjar eru líklega það fólk í heiminum sem býr yfir hvað verstum smekk. Hvergi er þetta greinilegra en í sjónvarpi allra landsmanna - ZDF.

Þar keyra sápuóperur í gríð og erg sem láta Kallakaffi líta út fyrir að vera Hollíwood production!

En sápurnar eru samt ekki það versta sem gengur hér um þessar mundir.

Það hrikalegasta er ný sería sem hóf nýlega göngu sína á Pro 7 undir heitinu "The next Uri Geller".

Þátturinn er svona IDOL þáttur með twisti, þar sem ekki er verið að leita að söng-dúfum, eða búk-röppurum, heldur er hér verið að leita að sjónhverfingamanni 21 aldarinnar.

Pródúsentarnir hér hafa greinilega leitað í öllum skúffum og skápum að efnivið í þennan þátt sinn og dregið þaðan fram eitthvað það ógurlegasta samansafn af vírdóum sem í sjónvarp hafa komið.

Sjónhverfingamenn eru í raun alveg sér kapítuli útaf fyrir sig, skrýtnir miðaldabúningar, hringir á fingrum, lágstemmd seiðandi uppgerðarröddin að ógleymdum hreyfiminstrum sem best ættu heima í nútímadansi.

Í gærkvöldi var kominn á svið austur-evrópumaður nokkur í síðri kápu kóperuð uppúr "Exalibur" myndinni. Hún var víð, svört og skreytt silfruðum hnöppum. Honum til halds og traust var ritjulegur hrafn sem austurbúinn ræddi við í tíma og ótíma á sértilbúnu máli.

Þetta fór svo allt fram á plexiglerklæddu sviði, huldu reyk og diskóljósum.

Maðurinn dró einhverja sakleysingja úr áhorfendaskaranum á svið og bað þau í ótrúlega löngu ferli að rifja upp minningar um dána ættingja sína! Hér var ég farinn að flissa allverulega...

Þegar greyjið fórnarlömbin voru svo búin að tæma úr skálum sorgar sinnar yfir seiðandi síðstakkinn, þá tók hann þartilgerða miða fram og bað þau að skrifa minningarnar niður. Þetta gerði fólkið með tárin í augunum (hvort það var að söknuði eða skömm er mér enn óljóst).

Austri kallaði nú á svið eitthvað glottandi smástirni sem klögraðist upp á svið í minipilsinu og hélt pendúl yfir miðunum. Austurbúinn stýrði fingrum hennar yfir miðana og yfir ákveðnum miðum fór pendúlinn að sveiflast (hafði ekkert með það að gera að hann stjórnaði hendinni).

hann tók svo saman miðana og las úr þeim einhverjar upplýsingar sem grætti konuna sem miðana hafði skrifað.

Hann dró þá uppúr læstu búri handskrifaðan miða og las upp að hann hefði fengið "sýn" í gegnum hrafninn sinn og sá spádómur hefði verið læstur inní í þessu boxi síðan í nótt.

Austri- sem var með svona Michael Bolton ljóshnakka og svartmálaðar neglur á litla fingri - las svo upp spádóminn og reynist hann spá því sem við höfðum verið að fylgjast með, að grátandi kona frá Dusseldorf myndi skrifa þessar og þessar minningar niður.

Hann kallaði greyjið konuna fram og fagnaði eins og Rocky eftir að hann berst við Drago.

Hér varð ég að slökkva, ég var hættur að hlægja. Fannst í raun að eina skynsamlega í stöðunni væri að fara í tölvuna og kaupa mér flugmiða heim.

Eg lendi á miðnætti annað kvöld.

Bestu kv.

Þorleifur
Berlín (ennþá)

Góða kvöldið

já, sá tími kemur í lífi hvers karlmanns að hann verður að gera upp við sig hvernig maður hann er. hvað er það sem heldur upp hans karlmennskulegu ímynd, hvaða birtingarmynd stendur best undir hinni innri mynd. Hvað er það sem gerir mann að manni?

En að allt öðru. Ég keypti mér min fyrsta bíl í gær. Nei, ekki bíl, ég keypti mér trylitæki í gærþ

Bíllinn er af gerðinni BMW 520 V24. Hann lítur svona út!

Og ég var búinn að keyra hann 3 kílómetra þegar ég fékk mína fyrstu hraðasekt, og 25 km þegar ég náði mér í aðra.

Nú, allt er þá er þrennt er, og því bíð ég spenntur.

Mér fannst það svo sem í lagi, sé það bara sem hluta af kaupverðinu.

Í bæði skiptin var ég gripinn af hraðamyndavél sem einhverjir illa innrættir lögguskúrkar voru búnir að koma fyrir, heppilega nokk, bakvið tré eða földum upp í ljósastaurum.

Það skemmtilega er samt að ég var ekki búinn að umskrá hann og því á fyrrum eigandi von á áhugaverðum bréfum frá lögreglustjóra Berlínarborgar.

Bestu kv.

Þorleifur

Góða kvöldið

Fékk email áðan sem óskaði mér til hamingju með frumsýninguna með eftirfarandi orðum:
Þá get ég vonandi farið að lesa um eitthvað annað en um Danaprins á blogginu þínu.

Ég ákvað eftir ítarlega umhugsun að verða við þessari ósk. Og það fyrsta á dagskrá er fyrirsögn sem mátti lesa í gær á "Berliner Kurier". "Hitler und das Perverse Zwergen Geheimnis" sem myndi á Íslensku hljóma eitthvað á þessa leið "Hitler og hið pervertíska dvergaleyndarmál hans".

Kemur í ljós að Hjalti (eins og Hitler er iðulega kallaður af íslendungum í Berlín) stundaði það í frítíma sínum (á milli þess sem hann drakk sódavatn og útrýmdi gyðingum) að teikna dverga ala Walt Disney.

Þetta skýtur vissulega stoðum undir þá kenningu mína að orsakar seinni heimstyrjaldarinnar er ekki að finna í hrikalegu efnahgaslegu ástandi í Þýskalandi á tímum kreppunnar, né í þjóðeriskenndum viðbrögðum við Versalasamningunum heldur hjá inntökunefnd listadeildar Vínarakademíunnar sem hafnaði hinum unga Adolf er hann sótti um að komast að í myndlistarnámi.

Hjalti, alkinn sem hann var, stóð því uppi, hafði verið hafnað af öllum. Horfi á dvergamyndirnar sínar, saklausar og fallegar, og skildi ekki af hverju aðrir sæju ekki fegurð heimsins. Augljóst var að heimurinn og listin væri á móti honum og fyrst svo væri myndi hann snúa bakinu við listinni og heiminum .

Og þetta tókst honum, þó svo að útlegð dverganna stæði ekki til lífsloka. Þeir færðu honum þá fró er hann þurft á að halda, það er nefnilega erfitt verkefni að leiðrétta guðs mistök og endurskapa heiminn í mynd hins ljóshærða manns.

Bestu kv.

Þorleifur
Berlín

PS: Hjalti var pervisinn og dökkhærður maður, sjálfsblekking er hættulegt ástand.

Góða kvöldið

Frumsýning afstaðin og viðbrögðin með ólíkindum.

Ég hef sjaldan lent í erfiðara verkefni, enda aðstæður allar hinar verstu. 5 tíma verk á einum klukkutíma, æft með óreyndum nemum sem eru að leika uppfyrir sig í aldri og reynslu og það á 4 vikum.

En þetta hafðist! Og gott betur en það, menn voru almennt mjög hrifnir.

"Aldrei hef ég séð Hamlet áður sem leikinn er af jafn miklum léttleika í bland við alvöru og dýpt" sagði skólastjórinn og brosti út að eyrum. Hann hafði verið rödd efasemdanna á uppsetningartímanum. Var ekkert sérstaklega hrifinn af þessu "ferðalagi" sem ég var alltaf að tala um. Að taka Shakespeare á orðinu og vinna hann af alvöru og festu, reyna að læra af meistaranum fyrst maður var að takast á við hann á annað borð.

Því ekki er til sá höfundur sem krefur jafn mikils af þér, enda er í hverri senu örmull vendipunkta (hafi maður áhuga á slíku), hver sena, hver karakter, hver situation er alltaf marglaga, allt er hægt að skilja á fleiri en einn máta og því er það mikið og erfitt verk að vinna það með leikurunum. Því að slíkt getur verið ferlega spennandi en á sama tíma erfitt. Það er ekki hægt að grípa í einn skilning og keyra á hann, maður verður að skilja og geta leikið með marga bolta á lofti. Og það er fyrir óvana næsta ómögulegt. En tókst í mörgum senum í kvöld.

Sumsé, það er stoltur leikstjóri sem fer að sofa í kvöld, sannfærður í sinni trú að leiklist er óútreiknanlegt ferðalag og ef maður trúir, treystir, víkur sér ekki undan og samþykkir ekki að stytta sér leiðir, þá sé áfangastaðurinn spennandi og hlaðinn gæðum.

Það er allaveganna mín reynsla.

Næstu daga er svo pása áður en lagt verður í næsta ferðalag.

Kannski maður kíki í bók...

Bestu kv.

Þorleifur
Berlín