Góða kvöldið

Vissir þú að í heiminum eru 400 miljónir kristinna manna sem trúir því að Jesú muni snúa aftur af himnum ofan og leiða okkur í gegnum heimsendi, ef bara við biðjum nógu sterk og lengi.

Vissir þú einnig að yfir 80% ofangreindu fólki trúa því að þeir hafi
talað beint við guð, 50% að þeir hafi séð kraftaverk séð kraftaverk og um 30% að þeir hafi upplifað exorsisma!

En helmingurinn af þeim getur ekki svarað því hver flutti fjallræðuna!

Fólk sem lifir eftir hinu helga orði og veit ekki hver flutti FJALLRÆÐUNA!!!

Er verið að grínast í mér...

Stundum finnst mér í alvöru að maður eigi bara pakka saman tjaldi,
kíki og gott á grillið, setjast upp á fjall og enjoy the show!

---------------

Þjóðverjar eru skrítinn þjóðflokkur. Þeim finnst fátt skemmtilegra en að ala fólk upp úti á götu. Þeim mun minna sem það þekkir viðkomandi (Best ef þau hafa aldrei sést áður) þeim mun skemmtilegra.

Þetta snýst um að lagfæra hluti í fari þeirra sem á vegi þeirra verður. Benda fólki á umferðarreglurnar, benda því á að blístra ekki á almannafæri, að standa rétt í röð, að lækka í I-pod, að leggja hjólinu á réttum stað.

Og guð hjálpi þeim sem biður fólk í þjónustustörfum að veita þjónustu. Augntillitið sem skotið er að manni er engu líkt. Sérstaklega ef maður hefur stigið utan við reglurnar að einhverju leyti.

Þegar maður lendir í þeirri sérstöku aðstæðu þá gerist algerlega ótrúlegur hlutur. Þjóðverjinn mun hiklaust byrja að segja þér að þetta sé þér að kenna. Og sama hvað tautar og raular, þá er þetta þér að kenna. Hann fer svo að útskýra fyrir þér hvernig þetta er þér að kenna og hvernig þú hefðir ekki lent í þessu ef þú hefðir bara gert það sem þú áttir að gera þegar þú áttir að gera það.

En ótrúlegt nokk þá hefu hann nú þegar hafist handa við að leiðrétt viðkomandi hlut. Þannig það er engin fylgni milli þess sem munnurinn er að hjala og þess sem hendurnar eru að framkvæma.

Skrýtið að framandgerving (verfremdung) hafi verið fundin upp í Þýskalandi...!!!

-------------

Frumsýning að baki, gekk ferlega vel. Fólk almennt ánægt, sumir mjög, sumir tilturulega, sumir á því að þetta sé vonlaust verk (sjá www.mittleikhus.blogspot.com). Ég sjálfur er ferlega ánægður og finnst sem ég hafi lært alveg gríðarinnar býsn á því að takast á við svo erfiðan texta sem Lars Noren býður upp á.

Næstu vikur nota ég svo til þess að vinna úr þessu, draga hvert atriði fram og reyna að skoða í gagnrýnu ljósi því að þegar uppi stendur þá hlýtur hver að vera sinn besti krítíker.

------------

Var kallaður inn í skólann morguninn eftir frumsýningu til þess að presentera HAMLET fyrir skólastjóranum, dramatúrg skólans og dósentinum. Getið rétt ímyndað ykkur ferskjuna á andlitinu á mér!

Góða nótt

Þorleifur
Berlín

Góða kvöldið

Það snjóar og rignir til skiptis í Berlín þessa dagana. Og maður hugsar heim.

Berlín er grá borg, eins og flestar stórborgir en gráminn margfaldast í þungbúnum skýjunum, í skortinum á útsýni og þá sérstaklega þegar skýjin láta undan og demba niður vætunni.

En þegar svo bregður við og kólnar og skýjin kasta niður snjóflyksunum, þá brosir Íslendingahjartað. Það verður einhvernveginn ekki jafn langt heim.

----------

Það er frumsýning á morgun (þriðjudag) og ég er að verða spenntur. Auðvitað er þetta öðruvísi ferli en maður hefur átt að venjast, að vera með forfrumsýningu fyrir 3 vikum og æfa svo sýninguna upp fyrir frumsýninguna, en þetta er í raun ferlega gott ferli. Bæði fyrir leikendur og aðstandendur.

Verkið sest einhvernvegin betur. Leikaranir fá tíma til þess að melta og leyfa þessu að setjast og aðstandendurnir slíkt hið sama og geta, ef út í það er farið, lagað til, hreyft, bætt eða breytt eða ef ekki annað, þá bara setið aftur og notið þess að koma að verkinu að nýju.

Við vorum með rennsli í dag og það var alveg stórskemmtilegt að horfa á, fannst að vissu leyti að ég væri að horfa á verk eftir einhvern annan.

----------

Svo er fólkið farið að týnast inn til borgarinnar til þess að sjá. þórhildur fylgdi Sólveigu út og Arnar fylgir í kjölfarið. Nokkrir vinir mínir eiga svo pantað flug á mán og þriðjudag þannig það verður fjöl- og góðmennt í borginni.

Og vissulega er planað gott og mikið partý á frumsýningarkvöldið.

ég er búin að fá fastakaffihúsið mitt, St Oberholz, til þess að vera opið lengur fyrir okkur og þar vonast ég til þess að það verði djammað fram á nótt.

-----------

Svo er tvennt sem mig langar til þess að benda á:

Svona eiga menn að bregðast við vondum fréttum

Bestu kv,

Þorleifur

Sæl og bless

Þá er þetta að komast í gagnið.

Nú er komið efni inn á leikhússíðuna . Þar er um að ræða vangaveltur um leikhúsið og tímann ö með hliðsjón af verkinu Næturvaktin eftir Lars Noren sem ég er að frumsýna á þriðjudag

og hinsvegar er komið efni inn á skáldskaparsíðuna og er þar að finna smásöguna "DAUÐANS TRÚÐUR", saga sem ég skrifaði fyrir nokkru.

Njótið vel

Þorleifur

Góða kvöldið

Þetta er búin að vera ein heljarinnar reið, að koma upp þessum síðum sem ég var að tala um. (sjá að neðan og til hliðar í linkasafninu) Sérstaklega þar sem ég sit á internetkaffihúsi í Berlín (St Oberholz) þar sem sambandið er stöpult og oftar en ekki var ég búinn að þjösna mér í gegnum alls konar uppsetningamöguleika, fontsetningu, litaval og linkasöfnun aðeins til þess að horfa upp á "no connection" birtast á skjánum.

Ef ég væri ekki með nýju tölvuna mína þá voru móment 12 og 43 mómentin þar sem ég hefði tekið svona office kast og hent tölvunni, barið einhven viðstaddan sakleysingja, já eða bara farið að gráta.

En þökk sé Apple þá neyddist ég til þess að halda aftur af mér og vonast nú til þess að geta hætt hönnunartilraununum og farið að skrifa eitthvað að ráði.

Viðbót hálftíma seinna - við nánar eftirgrennslan varð mér ljóst að hönnunarhæfileikar mínir á vefsviðinu eru vægasta sagt ömurlegir og má því fastlega búast við því að að breytingar verði gerar á layouti síðnanna innan skamms, það er, um leið og ég finn einhvern sem hefur minnsta auga fyrir útliti heimasíðna.

Fyrsta greinin verður á Mitt Leikhús og fjallar um leikhúsið og tíma, hvernig tími verður afstæður þegar maður stendur frammi fyrir textum sem bera tíma skrifanna sterkt í sér.

Þetta er tengt uppsetningunni á "Die Nachtwache" eftir Lars Noren sem verður frumsýnt nú á þriðjudaginn.

Vonandi mun ég svo ná að hrita niður texta um samskipti manneskja í hinum einstaklingsvædda samtíma og mun sá pistill birtast á Mitt Samfelag síðunni.

Loks ætla ég að henda inn smásögu sem ég samdi um árið á mín Fantasía til þess að koma því í gagnið.

Annars eru Solveig systir, Thorhildur mamma og Jósi mágur að koma á eftir þannig ég býst við því að kvöldið verði samfelldar samræður um tímann, rúmið, leiklistina og annað sem á daga okkar hefur drifið.

carpe dium

Þorleifur

I'M BACK
Góða kvöldið

Ég hef ákveðið að snúa aftur í bloggheima.

Eins og sjá má þá er liðið fast að ár síðan ég setti síðast niður orð á internetið en undanfarna daga hefur það hvarlað að mér að nýta mér þennan miðil að nýju.

Það er aðallega þrennt sem hafði áhrif á mig þegar ég tók þessa ákvörðun.

Í fyrsta stað það að ég kom mér fyrir á facebook (og forðaði mér þar með frá því að vera sá síðasti í heiminum til að gera slíkt) og kynntist þar með undraheimum social networking.

Í annan stað að bloggið er fín leið til þess að halda sér í æfingu við að skrifa á hverjum degi.

Og í þriðja lagi að ég las yfir gamla bloggið mitt og þetta er í raun eins og dagbókin sem ég hef aldrei haldið.

En ég ætla að vera með nýtt fyrirkomulag í þetta skipti.

Ég stefni á það að vera með þrjá external linka.

1. Síðu þar sem ég ætla að koma fyrir frumsömdum skrifum eftir eftir undirritaðann
2. Síðu þar sem ég ætla að vera með umfjöllun um leikhús og leikhúsmál
3. Greinar og umfjöllun um málefni tengd efnahagsmálum, samfélagsþróunarmálum og öðru á hinum pólitíska umfjöllunarvettvangi.

Svo verð ég með aukasíðu þar sem ég verð með innslög á þýsku og ensku en ég tel það ekki með þar sem það verður að mestu endurvinnsla á efni sem ég verð með á hinum síðunum, einvörðungu hand aþeim sem ekki kunna ísl.

Hér á aðalsíðunni verður svo bara að koma í ljós hvað ég hrita niður.

Bestu kv.

Þorleifur í Berlín

Góðan daginn

Þessi mynd er myndlíking.

Myndlíkingin á við hvar maður er staddur þessa dagana.

Uppsetning á leikriti er stórkostlegur prósess, sérstaklega þegar vel gengur. Eins og núna...

Og maður sest í klefann, fyrir framan mann er himininn, fyrir neðan hafið og jörðin og maður veltir fyrir sér hvernig manni takist í þetta skipti að tengja þetta tvennt saman.

Og þegar það tekst þá er von á stórvirkjum, en oftar en ekki tekst það ekki en tilraun til þess verður engu að síður að eiga sér stað.

Ég hef aldrei verið eins bjartsýnn á uppfærslu eins og ég er núna. Það er einhver andi í hópnum, í okkur, í textanum, í persónunum sem ég hef ekki séð áður í verki sem ég hef komið nálægt.

En nú fer róðurinn að þyngjast og þá er að halda sér við efni, hafa sig nógu hreinan í huga og sál til þess að geta tekist á við það sem uppá kemur, geta valið og hafnað en umfram allt að halda sér við innsæið.

List er nefnilega ekki formúla. Það er ekkert kerfi sem framkallar list. List á heima á mörkum, list er tilfinning, list er innsæi. Hitt eru hugvísindi. Og List getur því aðeins átt sér stað á mörkum rökhugsunar og tilfinningar, raunveruleika og óraunveruleika. Og til þess að geta starfað þar verður maður að treysta.

Góða nótt

Þorleifur

Góðan daginn og gleðilegt ár

Ég vaknaði við það í morgun að sólin glampaði á glugganum og kallaði mig fram úr rekkju. Þegar ég skreið fram úr og að glugganum sá ég hana speglast í nauthólsvíkinni, létt þoka lá yfir Reykjanesinu dulúð fjarlægðarinnar mögnuð upp með þessu samspili sólar og skugga.

Ég ákvað að vappa mér frammúr og í gönguferð, byrja nýtt á með sjálfum mér einum og ganga til skerptar hugsunar.

Og þetta gekk eins og í sögu. Ég var kominn í 66° úlpuna og með vettlingana, en fannst einhvernveginn ekki nóg um og tók því upp á að heilsa hverjum þeim sem ég myndi rekast á á göngu minni frá Ægissíðu og upp í Öskjuhlíð. Þetta reyndust vera vel á annað þúsund manns þannig lítið varð úr einsemdinni, en þeim mun skemmtilegra var að fylgjast með viðbrögðum fólksins við þessari augljósu truflun.

Ísland er að verða eins og New York. Stresshæli þar sem ekki má yrða á nokkurn mann án þess að sá hinn sami kvekkist við, eða hlaupi í burtu.

Vandamálið við það hér, ólíkt New York, þá er þetta svo rosalega ungt samfélag hér að í raun er það sem mest var heillandi við íslenska þjóð gæti horfið í þessum tíðaranda stress og brjálæðis. Það sem heillaði mig (þó svo maður hafi oft hlegið að þessu í gegnum tíðina) er þessi smáeyjarháttur. Þar sem allir þekkja alla, allir heila öllum, fólk stoppar og hjálpar þeim sem fests hefur í snjónum á Fiatinum sínum. Einkenni lítils og náins samfélags. Þorpsfílingur...

Ég er alinn þannig upp að sjálfsagt sé að heilsa fólki á förnum vegi og því ætla ég að halda til streitu.

ví er oft klínt upp á mig að ég sé svo pólitískur og uppreisnargjarn og þar fram eftir götunum. Og það getur vel verið að svo sé þegar á heildina er litið en það er þannig með þann stimpil eins og flesta aðra, að hann lýsir mér ekki nema að hluta.

Annar hluti af mér, sá sem nennir ekki alltaf að vera að analísa og skilgreina, er hrifgjarn og pínkulítið íhaldssamur. og það er þannig sem ég vil vera.

Það er ekki hægt að flokka fólk niður þó svo að markaðsöflin langi óskaplega að geta sett okkur í hinn eða þennan markhópin.

Lífið og manneskjan er og flókin til þess að svo geti verið.

Bestu kv.

Þorleifur

Góða kvöldið og gleðilegar hátíðir

Það er gaman að vera hér heima á jólum að nýju.

Stressið og lætin, partýin og djöfulgangurinn, þetta er æðislegt.

Það held ég að ekki finnist þjóð á byggðu bóli sem finnst skemmtilegra að hlaupa um og djöflast eins og sú sem þetta land byggir.

Ætli það sé ekki hluti af myrkrinu, að þurfa að hlaupa til þess að sanna það á eigin líkama að við séum til, að við séum raunveruleg, að svitinn sé lífsmerki.

Það er ein leið til þess að lifa geri ég ráð fyrir.

Var annars í Þjóðleikhúsinu í gær, á frumsýningu á Bakkynjunum. Mikil og stór sýning og tilturulega leiðinleg. Það er erfitt að eiga við Grikkina (hér bæði í skriflegum og uppsetningarlegum skilningi). Harmleikirnir hafa þann ókost að þeir eru ekki dramatískir. Það er að þetta eru frásagnarleikrit frekar en að um dramatískar situatíónir sé að ræða.

Þetta gerir vissulega nútíma áhorfenda erfitt fyrir, sem að post dramatíkinni undanskilinni, hefur vanist því að honum sé sagðar dramatískar sögur. Þessu á hann að venjast í kvikmyndum (sem nær einvörðungu keyra á því formi) sem og í þekktustu leikverkum. Þannig þegar hinn ódramatíski harmleikur er borinn á borð fyrir hann þá verða hlutirnir erfiðir.

Að mínu viti þá er það því áskorun sú sem hver leikstjóri stendur frammi fyrir, sem á Grikkjunum vill spreyta sig, að finna leið til þess að gefa frásagnarforminu leikrænt form.

Í uppsetningunni í gær var þetta ekki reynt (ef frá eru skilin tvær situatíónir). Þess í stað var sagað sögðu í gegnum myndir sem vissulega voru fallegar margar hverjar en mitt í þessum myndum stóðu leikarar og fóru með langa texta.

Myndir á sviði búa þeim ókosti yfir að þær lifa ekkert sérstaklega lengi, sérstaklega þegar þær hafa ekki þeim mun sterkari innihaldslega tengingu. Og þegar maður er búinn að "meðtaka" myndina þá fer manni fljótt að leiðast.

Mér fannst að í gær þá væru myndirnar að miklu leyti ótengdar framvindu verksins, þannig að þegar augun voru búin að venjast þeim þá var lítið eftir annað en að bíða eftir næstu mynd.

Þetta gerði einnig skilning á verkinu erfiðan, sérstaklega þar sem þetta er með flóknari harmleikjum. Ég skildi til dæmis aldrei að Bakkynjurnar sem á sviðinu dönsuðu fallega fram eftir verk, voru ekki hinar trylltu Bakkynjur sem voru við það að leggja Þebuborg í rúst heldur voru þær hinar Asísku Bakkynjur sem guðinum fylgdu. Þetta sögðu þær víst einhvertímann, skilst mér, en þar sem þær töluðu í kór, með grímur og sungu þá var ekki einhlýtt að áhorfandinn næði því án frekari útskýringa (allaveganna hafð ég ekki hugmynd um það og glímdi við það fram eftir verki að reyna að skilja hvað þær voru að gera á sviðinu).

Leikarar stóðu sig flestir með ágætum. Reyndar var raddbeitingu ábótavant sem að mínu viti er að verða stórvandamál í íslensku leikhúsi (þarf leiklistarskólinn að leggja meiri áherslu á þetta fag?). Það er gaman að sjá Stefán Hall sem ég trúi að eigi eftir að gera stóra hluti á sviðinu þegar fram líða stundir.

En mér fannst heldur einhæft verkefnið sem leikstjórinn lagði fyrir leikara sína. Það var samnefnari að leikarar væru að hrista einhvern skankann (yfirleitt hægri löppina), klóra sér eða annað svipað á meðan þeir fluttu texta sína. Þetta er útaffyrir sig ekki alvitlaust þegar um ódramatískt verk er að ræða, leikari sem stendur á sviðinu og þarf að flytja langa texta þarf verkefni til þess að takast á við situatíónleysið eins og hér var um að ræða. En það þarf að hafa innihaldslega merkingu, það er, áhorfandinn verður að geta tengt á einhverju leveli við það hvað í persónunni kallar á slíkar hreyfingar. Það er ekki nóg að þeir séu að hrista sig. Og við það bætist að þetta gerir fókus leikarans innhverfan (sem ég hef spurnir af að hafi verið tilgangur leikstjórans með þessu) sem er afar slæmt á stóru sviði.

Þegar áhorfandi þarf að hlusta á langa mónólóga sem segja frá framvindu þá þarf að beita tólum til þess að leikarinn haldi athygli hans þannig að erfiður textinn sé meðtekinn og meltur jafnóðum. Innhverfa hjálpar ekki til.

Þetta er kannski að verða óþarflega fræðilegt en ég tel að svona erfitt verk þurfi það, að maður skilgreini af hverju maður sat tilturulega ósnertur eftir þvílíkt sjónarspil.

Ekki má hjá líðast að segja frá því að inn á milli voru frábær móment þar sem maður var algerlega með því sem var að gerast á sviðinu, þar sem maður varð spenntur og örögin skiptu máli, en því miður voru þau of fá til þess að heildarupplifunin yrði sterk.

Myndirnir voru sem draumar en studdu ekki frásögnin sem fyrir vikið varð óskýr og þegar uppi stendur þá er ég ekki mikið nær um þær stóru spurningar sem leikstjórinn lofaði mér í leikskránni.

Þorleifur Örn Arnarsson

Góðan dag

Það eru að koma jól. Ekki það blasi við á götunum, þar ríkir vindurinn einn.

Það er magnað að koma heim og horfa á Ísland með augum aðkomumannsins.

Maður myndi til dæmis aldrei sjá það í Berlín að álafosspeysuklædd grænmetisætutýpa settist upp í risastóran jeppa og brunaði í burtu með reykjarkófið í rassgatinu. Þetta fékk mig til þess að hlægja upphátt þar sem ég stóð í fárviðrinu í gær.

Einnig myndi maður hvergi annars staðar sjá ungar stúlkur ganga um göturnar í veðrum sem þeim er okkur nú hrjá í stuttpislum og þunnri sexy peysu.

Ísland er að verða skemmtileg blanda af the village í New York og Wall Street, það er svona létt hippastemming í klæðaburði að þeim undanskildum sem vinna í bönkunum (sem er líklega að verða 1/4 þjóðarinnar), þar er Sævar Karl í essinu sínu.

Hvað verður þegar þessir hópar fara að eiga alvöru samskipti, geta þessir hópar átt sameiginleg samskipti.

ég var annars á fundi í Glitni þar sem ég fór í skoðunarferð um húsið. Þetta var mögnuð upplifun, skipulagið með slíkum eindæmum að ég stend eiginlega agndofa á eftir. Hvernig hugsað er út í hvert smáatriði, hvernig allt er skipulagt og úthugsað niður í minnstu smáatriði.

Þetta er stærra en nokkur einn einstaklingur getur upphugsað, bankarnir eru sönnun þess í mínum huga að hópur starfar betur en einstaklingar.

En nú er að koma jól og þá á maður ekki að vera að hugsa um peninga, eða þannig!

Gleðilegar hátíðir.

Þorleifur

Góðan daginn

Kominn heim, fyrst í snjó og svo í rigningu.

Það var fagurt um að lítast þegar ég flaug inn yfir suðurnesin í átt að keflavíkurflugvelli. Lukkudísin hafði skipast mér í lið í heimfluginu þar sem ég hafði heila sætaröð fyrir mig (sem NYTIMES mælti nýlega með í stað þess að kaupa sér businessclass) og kom mér vel fyrir. Sat með fætur upp í loftið og svaf og horfði á video til skiptis. Las gott viðtal við Jelinek, sem ég er afar heillaður af, og undirbjó mig undir heimkomuna.

Snjór lá yfir öllu, snjór sem enn hefur ekki látið sjá sig í heimsborginni í Berlín (global warming sér til þess að þar er ennþá 10 stiga hiti), og það gladdi Íslendingahjartað. Snjórinn, rétt eins og fjöllin er einhvernveginn hluti af manni, hluti af sálinni, hluti af tilveru manns af eldfjallaeyjunni.

Það er þessi viðskilnaður sem reynist mér erfiðastur við búsetu erlendis. Í vini sína er hægt að hringja en það á ekki við um náttúruna, hún er fjarlæg í steinborginni.

Kuldinn barði kinnina þegar út úr flugstöðinni var stigið, eftir af hafa orðið vitna að hinum vaxandi rasisma Íslendinga þar sem tollurinn valdi fólk til skoðunnar eftir þjóðerni (spurði konuna fyrir framan mig "where are you from" og kippti henni inn þegar hún svaraði á bjagaðri ensku).

Stefnan var tekin beint upp í bústað til þess að slappa af áður en næsta vinnuferð hæfist við komuna til Reykjavíkur.

Vaknaði svo í morgun í borginni og nú barði rigningin gluggana, það vantar aldrei fjölbreytnina. En það skipti mig engu, það er kraftur í veðrinu, það er kraftur í síbreytninni, það er kraftur í lífinu sem veðrið gefur okkur Íslendingum í vöggugjöf.

Svo í kvöld er fyrsti samlestur á verkinu, og ég hlakka til. Eftir margar uppörvandi umsagnir verður gaman að heyra verkið, finna hvernig takturinn í því hljómar, sjá og skynja hvort að það virkar.

Þessi blóðskýrn nýss sköpunarverks er vissulega ógnandi en ég geng til þessa fundar öruggari en til sambærilegra hingað til.

Oh nú er bara að bíða og sjá.

Þorleifur