Brandari dagsins...

Stalín við Churchill á Teheran ráðstefnunni 1943

Stalín: "Við ættum að skjóta 50.000 þýska liðsforingja"

Churchill leit á hann með hryllingi.

"Bara að grínast" sagði Stalín og brosti út að eyrum.

Þessi brandari verður fyrst verulega fyndinn eftir að maður er búinn að sjá myndina "Burnt by the sun" eftir Nikita Michaelkov.

Sankt Gallen

Baldvin spyr áhugaverðar spurningar í commenti hérna að neðan: hvort að við værum jafn hrifin af Rómeó og júlíu ef við vissum ekki hver hefði skrifað það.

Hann vill að við leggjum til hliðar þekkingu okkar á Shakespeare og skoðum bara verkið í sjálfu sér

Þetta er góður punktur...

Ég mun svara honum ítarlega innan skamms á www.mittleikhus.blogspot.com

En hitt vil ég segja hér...

Að það sem gerir það að verkum að það er gott að vita eftir hvern verkið er, er það að maður getur staðsett verkið innan höfundarsafnsins, og þar með fær verkið sinn stað. Það er, maður getur borið verkið saman við önnur verk höfundar og þannig komist dýpra inn í það, skoðað það útfrá fleiri vinklum, en annars væri hægt.

Til dæmis er áhugavert að skoða nálgun Shakespeare að ástinni í Rómeó og júlíu annars vegar, þar sem eina útgönguleiðin er dauði, og jónsmessunæturdraumi hinsvegar, þar sem þau koma út úr skóginum í lok verksins og lifa hamingjusöm alla tíð eftir það. Hvað veldur mismunaid nálgun milli verkanna?

En þessi verk (sem bæði eru skrifaðu í kringum 1596) eiga það sameiginlegt að nota mun á nótt og degi (draumi og veruleika) sem bakgrunn verkanna. Shakespeare er hér mjög upptekinn af andstæðum (sem hann er reyndar alla tíð en hér er er það sérlega áþreyfanlegt þar sem hann notar mjög skýrar andstæður nótt vs dag, hatur vs ást, draumar vs veruleiki, húmor vs tragík) og því fær ímyndunaraflið hér lausan tauminn.

Það er heldur ekki tilviljun að þetta eru báðar fantasíur. Seinna koma svo söguharmleikirnir sem eru mikið mun jarðbundnari, en leikvöllur hinar mótsagnakenndu ástar eru fantasíur.

Það getur því komið sér vel, aukið mjög á skilning og mögulegan lestur að þekkja höfund og geta borið saman höfundarverkið.

Það þarf svo ekki að þýða að allt sem viðkomandi setur á blað sé helber snilld, ekki heldur hjá Shakespeare. Og auðvitað er það pínku hættulegt að hefja hann upp til skýjanna, en á hinn bóginn skora ég á hvern þann sem er að vinna að Shakespeare að komast hjá því að vera frá sér numinn af dýptinni sem hann býr yfir.

Það er nefnilega líka í lagi stundum að vera kjaftstopp!

Þorleifur

Góðan daginn

Þetta eru ótrúlegir tímar. Ég er að leikstýra stærsta verki sem ég hef fengist við hingað til og það gengur eins og í sögu.

Það er einhvernveginn svo mikil alvara í hlutunum án þess að fólk sé að taka sig alvarlega. Einhverskonar þrunginn léttleiki yfir öllu.

ég held persónulega að þetta séu áhrif frá Shakespeare sem smitist til okkar hinna sem erum að vinna að verkinu hans.

Eins og þýski rithöfundurinn Daniel Kehlmann sagði um Shakespeare.

"Það er ekki auðvelt að vera rithöfundur í heimi sem hefur framleitt mann eins og Shakespeare. en samt er það þó þannig að dvergurinn sér heiminn betur ef hann stendur á öxlum risa"

Þetta á við mig þessa dagana þegar ég er a leggja fyrstu drögin að Eilífri Óhamingu.

Ég er að reyna að horfa yfir völlinn. Skoða hvaða takmörk eru hugarfluginu sett þegar um sviðið er að ræða.

Sarah Kane sýndi svo ekki um villst að formið er verkfæri, ekki stjórntæki enda fylgdi hún í fótspor Shakespeares, en reyndi ekki að ganga þvert á hann.

Shakespeare skildi margbreytileika manneskjurnnar og miðlaði því í verkum sínum. Þau eru aldrei um eitthvað eitt, þau eru alltaf um margt. Rómeó og júlía er ekki bara um ást. Þetta er verk sem inniheldur svo stóran heim.

Þarna takast á englar og djöflar innra með okkur, mercútíó sem er eins og brennandi stjarna sem ekkert fær stöðvað frá því að brenna út. Frú Kapúlet sem neyðir dóttur sína í gegnum sama hryllinginn og hún sjálf þurfti að lifa við (Saudi Arabía) en stendur svo með manninum sínum þegar hann beytir ofbeldi til þess að ná sínu fram, Herra Kapulet sem er allra manna vitlausastur og léttastur - þangað til dóttirin stendur í veginum - þá fer hnefinn á loft.

Rómeó sem er ástfanginn af sjálfum sér fremur en nokkru öðru, Júlíu (í liði með Antígónu sem kvenkyns anarkisti en þegar þau mætast og verða ástfanginn - á algerlega fölskum forsendum - þá er það engu að síður satt. Allt leikur að andstæðum

Að vera eða ekki vera. Að leika eða ekki leika. Að elska eða ekki elska. Þetta eru ekki spurningar um annað hvort eða, hann skrifað persónur sem innbyrgja andstæðurnar og sýna þær á leiksviðinu. Og í því felst snilld Shakespeares, og mikilvægi leikhússins. Því að leikhúsið er sá staður einn þar sem samþykkt ríkir um að lygin sé veruleiki. Og þess vegna kann hin mennska lygi, það er hvernig við erum samansett úr mörgum andstæðum brotum, birst okkur á sviðinu
sem heild.

Og ef ekkert annað, þá er það það sem Shakespeare kennir okkur, að í okkur búa þessar andstæður og það eru þær sem gera mannskepnuna jafn stórkostlega og raun ber vitni.

Bestu kv.

Þorleifur

Kvöldið endalausa í St Gallen

Allt er gott sem endar vel

Ennþá kvöld í St Gallen

----------

Fannst upplagt að skrifa

Rómeo og júlía - uppsetningardagbók

Eins gott að byrja strax að halda utan um ævistarfið. Það gerir það enginn fyrir mann.

...

Kvöld í St Gallen

----------

Vandamálið við að vera sonur frægra foreldra er að geta ekki:

a. gleymt því að maður er sonur þekkts fólks.
b. Að aðrir geta það ekki heldur.

------------

Ég er að leikstýra Rómeó og Júlíu. Verki sem ég hélt að fjallaði um eilífa ást en kemur svo á daginn að fjallar um engla og djöfla, heilagleika og hið óhelga, sannleik og lygi, ginningarleiki, sýnispil, grímuburð og djúpstæða sorg. Og innan þessa ramma rúmast svo einnig...eilíf ást.

Þetta er líklega það sem gerir Shakespeare svona sérstakan, svona magnaðann, svona einstakann, að hann skilur að manneskjur eru ekki eitt, þær eru margt. Og í sínum fantasíuheimum finnur hann þessari sýn sinni farveg. Eitthvað sem maður ætti að hafa í huga nú þegar maður er að fara að skrifa nýtt leikverk.

Meira um Shakespeare hér

----------

Keypti mér nýútkomna bókina um Tom waits. Langar að lesa ævisögu manns sem segir aldrei saman hlutinn tvisvar í viðtölum. Er búinn að lesa fyrstu 40 síðurnar. Höfundurinn er í alvöru að reyna að skilgreina Tom Waits án þess að tala við Tom Waits. Eins og að reyna að skilja kamelljón án þess að horfa á rándýrin sem éta það.

Hann dregur upp svipmynd af horfnum fjölskylduföður og áhrifum þess á ungan Tom. Rökstyður þetta með lagasmíðum mannsins.

Höfundurinn ætti að lesa Shakespeare.

Ætla samt að lesa áfram, ef ekki til annars en að lesa mig til um manninn Tom Waits sem mig langar ekki að þekkja.

---------------

Ég stunda líkamsrækt þessa dagana. Það er frábært. Frábærlega borgaralegt. Ég reyni reyndar að komast undan því með því að stunda þær prívat og gjaldfrjálst inn á hótelherbergi hjá mér.

En ætli það sé ekki mótsögn í sjálfu sér.

-------------

Ég hef einnig haft tíma til þess að leita að mínum innri manni. Samkvæmt síðustu athugun er hann ennþá týndur. Þeir sem hafa orðið ferða hans varir eru vinsamlegast beðnir um að senda vísbendingar um dvalarstað til mín á Radison Sas í St Gallen.

Bankaleynd viðhöfð.

Góðar stundir

Gott kvöld

Afsakið þögnina en ég hef einfaldlega ekki haft eina tommu af tíma né krafti til þess að setja neitt niður, sem er náttúrulega synd enda eru þessir tímar þeir mögnuðustu í sögu lýðveldisins.

En kannski sá tími komi að maður finni þöfina - láti einfaldlega undan henni. hef hingað til fengið útrás með því að gera þetta:

http://www.youtube.com/watch?v=GH4NSsiyel4

Bestu kv.

Þorleifur

Þetta kvöld hef ég aðeins eitt að segja:

Ég hef kannski, líklega ekki, en kannski einhvertímann mögulega gert mistök. Það gera allir mistök,maður er nú einu sinni mannlegur.

en það var ég sem varaði alltaf við stöðunni í íslensku leikhúsi. Það var ég sem varaði og varaði og varaði og engin var að hlusta.

Ég gekk á fundi leikhússtjórans og sagði frá, fór á leikhúsráðsfund og sagði frá. Ég reyndi að vara við en það var bara ekki hlustað.

Og svo er ráðist á mig. Það var ég sem sendi gagnrýnendum nafnlaust bréf um illan stand íslensks leikhúss. Það kom frá mér. Vegna þess að fólkið, áhorfendurnir, sem engum lengur treysta - þeir koma til mín. Og ég ber málstað þeirra áfram. Fyrir þetta fólk er enginn nema ég.

Og Guð.



Og því segi ég bara - komið til mín.

Góða kvöldið

Davíð Oddson er klárlega ekki óhæfur. Hann ætti að vita manna best hvað þarf í embætti Seðlabankastjóra.

Hann samdi lögin um stöðuna og skipaði svo þann mann sem hann taldi bestan og þekkti öðrum fremur - sjálfan sig.

Hvernig er hægt að kasta brigður á slíkt?

Þorleifur

Góðan daginn

Ég hef undanfarna daga verið á skíðum á Akureyri. Og um það er aðeins eitt að segja, þetta er stórkostlegt.

Einhvernveginn verður lífið einfaldara.

og í beinu framhaldi...

Davíð Oddson er búinn að missa vitið. Og þjóðin ættinginn sem er neyddur til þess að annast sjúklinginn. Ríkisstjórnin sprakk Davíð að meinalausu, þjóðin fór á hausinn Davíð að meinalausu, blóðugar óeyrðir á götum úti Davíð að meinalausu. Og nú er að skapast friður og þá skapar Davíð ófriðinn. Honum er algerlega sama hvað er í gangi, hann skal bara ekki gefa sig - sama hvað það kostar.

Og burtséð frá því hvort honum finnist það sanngjarnt eða ekki, hvort það ER sanngjarnt eða ekki, þá er seta mannsins sem hreykti sér af því að vera arkítekt íslenska efnahgasundursins ekki líðandi á meðan þjóðin kvelst.

Og þætti honum vænt um þjóðina sem kaus hann til embætta myndi hann nú sjá sóma sinn í því að draga sig í hlé.

Einnig er gaman að sjá hvernig hrunið hafa af honum bandamennirnar. Enginn eftir nema Kjartan og Hannes. Allir hinir komnir í skjól. Það er af sem áður var. Og nú munu þeir læra að það þarf meira en tvo menn, úr nánasta vinahring, til þess að endurskrifa söguna.

Varnaðarorð Davíðs, sem Kjartan og Hannes taka upp sem sannleik, hafa engir staðfest nema hann sjálfur. Þegar Kjartan ræðast af Jóhönnu og kennir bréfaskriftir hennar við Davíð með óbeinum hætti við hreinsanir Nasismans, þá hljómar það hálf tómt þegar í sömu svipan er lesið mun harðorðaðra bréf frá Davíð til Sverris Hermannssonar.

Hannes skrifaði meiraðsegja Wall Street Journal til þess að verja Dabba sinn en sýnin á samfélagið undanfarin ár sem þar birtist var svo brengluð að jafnvel hinir þröngsýnustu gátu ekki skrifað undir hana.

Íslensk þjóð er búin að fá nóg af Davíð og klíkunni hans. Þeirra tími er liðinn. Og þrátt fyrir það að erfitt sé að horfast í augu við það þá mun það nú gerast hvort sem menn vilja eða ekki.

Ísland er ekki nógu stórt fyrir Davíð og þjóðina, annaðhvort verður að víkja.

Þorleifur