Góða kvöldið
Þá er ég kominn aftur til Berlínar eftir langa og stranga dvöl í burtu héðan frá hámenningarborginni.
Það er langt mál að fara í gegnum það sem á daga mína hefur drifið undanfarna 3 mánuði eða svo síðan ég lét sjá mig hérna síðast, en ætli ég skuldi ekki smá upptalningu.
ég var heima á Íslandi snemmsumars að vinna forvinnu fyrir uppsetninguna á Eilífri hamingju (sem gæti svo heitið 8. syndin). Þetta var spennandi vinna og öðruvísi en ég hafði unnið fram að því. Við unnum út frá viðtölum sem leikararnir höfðu tekið við fólk í markaðsstétt og unnum útfrá því í afstilltum spunum. Þeir skiluðu okkur sterkum persónum og konfliktum, mögulegum situationum og söguþræði.
Þetta er sérstaklega gefandi aðferð sem ég ætla mér að skoða meira hér eftir og þróa áfram með Lifandi Leikhúsi.
EFtir það fór ég til Helsinki þar sem ég hófst handa við að setja upp Clockwork. Það reyndist vera ansi snúin þraut. Ég skrifaði verkið í allt of miklum flýti meðafram æfingum heima og kom til helsinki með ansi gott uppkast en langt í frá fullbúið verk.
Verkið var tilraun til pólitísks leikhúss þar sem ég var að vinna útfrá þeirri hugmynd að konfrontera áhorfendurna gegn eigin hræsni. Það er að stilla upp móral nútímamanneskjunnar gegn því að ofbeldið í samfélagi okkar er orðið svo samdauna hversdagslífinu að við greinum ekki í milli hvað er ofbeldi og hvað er ekki. Og svo stökkvum við til handa og fóta þegar ákveðið ofbeldi á sér stað svona eins og til þess að friða manneskjuna. Til dæmis er ákveðið ofbeldi inntegratað í ákveðnar íþróttir og þar er hvatt til ofbeldis, viðskiptatungumálið er líka factor sem spennandi er að skoða í þessu sambandi.
Frumherjakúltúrinn er fastbundinn hugmyndum um ákefð og að slá til. Kapítalsiminn gengur nú einu sinni út á hinn sterka að sigra hinn veika.
En nóg um það.
Frumsýningin gekk vel og mikið klappað og stappað. Viðbrögð ahorfenda sérlega góð þó svo að gagnrýnin hefði ekki verið mér að skapi. Hún var svo sem góð en ég er langþreyttur á bókmenntafræðingum að kópera uppúr wikipedia themur og reyna að útskýra hvernig unnið hafi verið með (í þessu tilfelli) upprunalega verkið í stað þess að velta fyrir sér og skoða hvernig tekið er á þessum themum og hvernig unnið er með leikhúsmiðilinn til þess að ná fram sem sterkustum áhrifum, hvernig leikstíll, leikmynd, notkun tónlistar og uppbygging dramatíkurinnar er notuð til þess að vinna með umfjöllunarefnið.
Það er í raun grunnvandamál í leikhús gagnrýni, heima sem í Finnlandi að ?gagnrýnin? er byggð á ómótaðri hugmynd um að gagnrýnandinn sé einn af áhorfendunum (sumsé ekki atvinnumaður heldur almenningur) og geti á þeim nótum talað um hvað honum finnist um hit tog þetta. Í stað þess að skoða listaverk út frá þeim forsendum sem presenteraðar eru á sviðinu og þær skoðaðar. Hann getur svo haft rökstutt mat á því hvort honum finnist efnistökin, aðferðin eða meðhöndlunin skila sér og getur þá í kjölfarið rökstutt þá skoðun sína. En það þarf að vera útfrá verkinu. Það þarf að byggjast á skilningi á vinnubrögðum þeirra sem að sýningunni standa.
Hvað hjálpar það nokkrum til dæmis (áhorfanda eða leikhúslistamanni) að lesa setningu ?góður að venju? eða ?tókst ekki til sem skildi? eða kórígrafían var góð??
Auðvitað byggir þetta svo á því handa hverjum gagnrýnin sé. Er hún handa leikhúsinu eða áhorfandanum? Ef það snýst að áhorfandanum þá þarf að velta fyrir sér hvað það er sem viðkomandi þarf að vita. Þarf hann að vita söguþráð eða er það eitthvað sem hann á að upplifa í leikhúsinu? Á að fjalla um innihald, og ef svo hvernig? Á að segja skoðun á einhverju sem lesandinn hefur ekki séð og hefur því engar forsendur til þess að skilja. Eða á þetta kannski að vera útskýring til þess að gefa honum innsýn í það hvort verkið sé til þess fallið að sjá það eða ekki? Og ef svo á hvaða forsendum?
Hér í Berlín er hugmyndin tvíbend. Gagnrýnandi er á sama tíma upplýsingaveita handa áhorfandanum og aðhaldsatvinnumaður til handa leikhúsinu. Verkið er skoðað út frá samfélagi sínu og umhverfi, sögusviði, leikstíl og reynt er að rýna í það hvers vegna þessi, ekki einhver önnur, aðferð var notuð til þess að koma þessari sýn á svið. Þannig er verkið metið á eigin verðleikum, út frá því sem sviðið skilar út til áhorfenda.
Auðvitað búa þýskir leikhúsgagnrýnendur að því að vera atvinnumenn í greininni og samkvæmt því er hægt að gera til þeirra meiri kröfur. Einnig hafa þeir meiri tíma til þess að skrifa heldur en gengur og gerist.
En nóg um það, ég er á leið út á flugvöll til þess að fljúga heim og vinna við skriftir með honum Andra Snæ (milli þess sem ég ætla að reyna að koma Þórhildi Þorleifsdóttur á þing fyrir Samfylkinguna).
Bestu kv.
Þorleifur
föstudagur, október 20, 2006
Góða kvöldið
Þá er ég kominn aftur til Berlínar eftir langa og stranga dvöl í burtu héðan frá hámenningarborginni.
Það er langt mál að fara í gegnum það sem á daga mína hefur drifið undanfarna 3 mánuði eða svo síðan ég lét sjá mig hérna síðast, en ætli ég skuldi ekki smá upptalningu.
ég var heima á Íslandi snemmsumars að vinna forvinnu fyrir uppsetninguna á Eilífri hamingju (sem gæti svo heitið 8. syndin). Þetta var spennandi vinna og öðruvísi en ég hafði unnið fram að því. Við unnum út frá viðtölum sem leikararnir höfðu tekið við fólk í markaðsstétt og unnum útfrá því í afstilltum spunum. Þeir skiluðu okkur sterkum persónum og konfliktum, mögulegum situationum og söguþræði.
Þetta er sérstaklega gefandi aðferð sem ég ætla mér að skoða meira hér eftir og þróa áfram með Lifandi Leikhúsi.
EFtir það fór ég til Helsinki þar sem ég hófst handa við að setja upp Clockwork. Það reyndist vera ansi snúin þraut. Ég skrifaði verkið í allt of miklum flýti meðafram æfingum heima og kom til helsinki með ansi gott uppkast en langt í frá fullbúið verk.
Verkið var tilraun til pólitísks leikhúss þar sem ég var að vinna útfrá þeirri hugmynd að konfrontera áhorfendurna gegn eigin hræsni. Það er að stilla upp móral nútímamanneskjunnar gegn því að ofbeldið í samfélagi okkar er orðið svo samdauna hversdagslífinu að við greinum ekki í milli hvað er ofbeldi og hvað er ekki. Og svo stökkvum við til handa og fóta þegar ákveðið ofbeldi á sér stað svona eins og til þess að friða manneskjuna. Til dæmis er ákveðið ofbeldi inntegratað í ákveðnar íþróttir og þar er hvatt til ofbeldis, viðskiptatungumálið er líka factor sem spennandi er að skoða í þessu sambandi.
Frumherjakúltúrinn er fastbundinn hugmyndum um ákefð og að slá til. Kapítalsiminn gengur nú einu sinni út á hinn sterka að sigra hinn veika.
En nóg um það.
Frumsýningin gekk vel og mikið klappað og stappað. Viðbrögð ahorfenda sérlega góð þó svo að gagnrýnin hefði ekki verið mér að skapi. Hún var svo sem góð en ég er langþreyttur á bókmenntafræðingum að kópera uppúr wikipedia themur og reyna að útskýra hvernig unnið hafi verið með (í þessu tilfelli) upprunalega verkið í stað þess að velta fyrir sér og skoða hvernig tekið er á þessum themum og hvernig unnið er með leikhúsmiðilinn til þess að ná fram sem sterkustum áhrifum, hvernig leikstíll, leikmynd, notkun tónlistar og uppbygging dramatíkurinnar er notuð til þess að vinna með umfjöllunarefnið.
Það er í raun grunnvandamál í leikhús gagnrýni, heima sem í Finnlandi að ?gagnrýnin? er byggð á ómótaðri hugmynd um að gagnrýnandinn sé einn af áhorfendunum (sumsé ekki atvinnumaður heldur almenningur) og geti á þeim nótum talað um hvað honum finnist um hit tog þetta. Í stað þess að skoða listaverk út frá þeim forsendum sem presenteraðar eru á sviðinu og þær skoðaðar. Hann getur svo haft rökstutt mat á því hvort honum finnist efnistökin, aðferðin eða meðhöndlunin skila sér og getur þá í kjölfarið rökstutt þá skoðun sína. En það þarf að vera útfrá verkinu. Það þarf að byggjast á skilningi á vinnubrögðum þeirra sem að sýningunni standa.
Hvað hjálpar það nokkrum til dæmis (áhorfanda eða leikhúslistamanni) að lesa setningu ?góður að venju? eða ?tókst ekki til sem skildi? eða kórígrafían var góð??
Auðvitað byggir þetta svo á því handa hverjum gagnrýnin sé. Er hún handa leikhúsinu eða áhorfandanum? Ef það snýst að áhorfandanum þá þarf að velta fyrir sér hvað það er sem viðkomandi þarf að vita. Þarf hann að vita söguþráð eða er það eitthvað sem hann á að upplifa í leikhúsinu? Á að fjalla um innihald, og ef svo hvernig? Á að segja skoðun á einhverju sem lesandinn hefur ekki séð og hefur því engar forsendur til þess að skilja. Eða á þetta kannski að vera útskýring til þess að gefa honum innsýn í það hvort verkið sé til þess fallið að sjá það eða ekki? Og ef svo á hvaða forsendum?
Hér í Berlín er hugmyndin tvíbend. Gagnrýnandi er á sama tíma upplýsingaveita handa áhorfandanum og aðhaldsatvinnumaður til handa leikhúsinu. Verkið er skoðað út frá samfélagi sínu og umhverfi, sögusviði, leikstíl og reynt er að rýna í það hvers vegna þessi, ekki einhver önnur, aðferð var notuð til þess að koma þessari sýn á svið. Þannig er verkið metið á eigin verðleikum, út frá því sem sviðið skilar út til áhorfenda.
Auðvitað búa þýskir leikhúsgagnrýnendur að því að vera atvinnumenn í greininni og samkvæmt því er hægt að gera til þeirra meiri kröfur. Einnig hafa þeir meiri tíma til þess að skrifa heldur en gengur og gerist.
En nóg um það, ég er á leið út á flugvöll til þess að fljúga heim og vinna við skriftir með honum Andra Snæ (milli þess sem ég ætla að reyna að koma Þórhildi Þorleifsdóttur á þing fyrir Samfylkinguna).
Bestu kv.
Þorleifur
Þá er ég kominn aftur til Berlínar eftir langa og stranga dvöl í burtu héðan frá hámenningarborginni.
Það er langt mál að fara í gegnum það sem á daga mína hefur drifið undanfarna 3 mánuði eða svo síðan ég lét sjá mig hérna síðast, en ætli ég skuldi ekki smá upptalningu.
ég var heima á Íslandi snemmsumars að vinna forvinnu fyrir uppsetninguna á Eilífri hamingju (sem gæti svo heitið 8. syndin). Þetta var spennandi vinna og öðruvísi en ég hafði unnið fram að því. Við unnum út frá viðtölum sem leikararnir höfðu tekið við fólk í markaðsstétt og unnum útfrá því í afstilltum spunum. Þeir skiluðu okkur sterkum persónum og konfliktum, mögulegum situationum og söguþræði.
Þetta er sérstaklega gefandi aðferð sem ég ætla mér að skoða meira hér eftir og þróa áfram með Lifandi Leikhúsi.
EFtir það fór ég til Helsinki þar sem ég hófst handa við að setja upp Clockwork. Það reyndist vera ansi snúin þraut. Ég skrifaði verkið í allt of miklum flýti meðafram æfingum heima og kom til helsinki með ansi gott uppkast en langt í frá fullbúið verk.
Verkið var tilraun til pólitísks leikhúss þar sem ég var að vinna útfrá þeirri hugmynd að konfrontera áhorfendurna gegn eigin hræsni. Það er að stilla upp móral nútímamanneskjunnar gegn því að ofbeldið í samfélagi okkar er orðið svo samdauna hversdagslífinu að við greinum ekki í milli hvað er ofbeldi og hvað er ekki. Og svo stökkvum við til handa og fóta þegar ákveðið ofbeldi á sér stað svona eins og til þess að friða manneskjuna. Til dæmis er ákveðið ofbeldi inntegratað í ákveðnar íþróttir og þar er hvatt til ofbeldis, viðskiptatungumálið er líka factor sem spennandi er að skoða í þessu sambandi.
Frumherjakúltúrinn er fastbundinn hugmyndum um ákefð og að slá til. Kapítalsiminn gengur nú einu sinni út á hinn sterka að sigra hinn veika.
En nóg um það.
Frumsýningin gekk vel og mikið klappað og stappað. Viðbrögð ahorfenda sérlega góð þó svo að gagnrýnin hefði ekki verið mér að skapi. Hún var svo sem góð en ég er langþreyttur á bókmenntafræðingum að kópera uppúr wikipedia themur og reyna að útskýra hvernig unnið hafi verið með (í þessu tilfelli) upprunalega verkið í stað þess að velta fyrir sér og skoða hvernig tekið er á þessum themum og hvernig unnið er með leikhúsmiðilinn til þess að ná fram sem sterkustum áhrifum, hvernig leikstíll, leikmynd, notkun tónlistar og uppbygging dramatíkurinnar er notuð til þess að vinna með umfjöllunarefnið.
Það er í raun grunnvandamál í leikhús gagnrýni, heima sem í Finnlandi að ?gagnrýnin? er byggð á ómótaðri hugmynd um að gagnrýnandinn sé einn af áhorfendunum (sumsé ekki atvinnumaður heldur almenningur) og geti á þeim nótum talað um hvað honum finnist um hit tog þetta. Í stað þess að skoða listaverk út frá þeim forsendum sem presenteraðar eru á sviðinu og þær skoðaðar. Hann getur svo haft rökstutt mat á því hvort honum finnist efnistökin, aðferðin eða meðhöndlunin skila sér og getur þá í kjölfarið rökstutt þá skoðun sína. En það þarf að vera útfrá verkinu. Það þarf að byggjast á skilningi á vinnubrögðum þeirra sem að sýningunni standa.
Hvað hjálpar það nokkrum til dæmis (áhorfanda eða leikhúslistamanni) að lesa setningu ?góður að venju? eða ?tókst ekki til sem skildi? eða kórígrafían var góð??
Auðvitað byggir þetta svo á því handa hverjum gagnrýnin sé. Er hún handa leikhúsinu eða áhorfandanum? Ef það snýst að áhorfandanum þá þarf að velta fyrir sér hvað það er sem viðkomandi þarf að vita. Þarf hann að vita söguþráð eða er það eitthvað sem hann á að upplifa í leikhúsinu? Á að fjalla um innihald, og ef svo hvernig? Á að segja skoðun á einhverju sem lesandinn hefur ekki séð og hefur því engar forsendur til þess að skilja. Eða á þetta kannski að vera útskýring til þess að gefa honum innsýn í það hvort verkið sé til þess fallið að sjá það eða ekki? Og ef svo á hvaða forsendum?
Hér í Berlín er hugmyndin tvíbend. Gagnrýnandi er á sama tíma upplýsingaveita handa áhorfandanum og aðhaldsatvinnumaður til handa leikhúsinu. Verkið er skoðað út frá samfélagi sínu og umhverfi, sögusviði, leikstíl og reynt er að rýna í það hvers vegna þessi, ekki einhver önnur, aðferð var notuð til þess að koma þessari sýn á svið. Þannig er verkið metið á eigin verðleikum, út frá því sem sviðið skilar út til áhorfenda.
Auðvitað búa þýskir leikhúsgagnrýnendur að því að vera atvinnumenn í greininni og samkvæmt því er hægt að gera til þeirra meiri kröfur. Einnig hafa þeir meiri tíma til þess að skrifa heldur en gengur og gerist.
En nóg um það, ég er á leið út á flugvöll til þess að fljúga heim og vinna við skriftir með honum Andra Snæ (milli þess sem ég ætla að reyna að koma Þórhildi Þorleifsdóttur á þing fyrir Samfylkinguna).
Bestu kv.
Þorleifur
fimmtudagur, júlí 27, 2006
miðvikudagur, júlí 26, 2006
Góðan daginn
ég er að hugsa um að byrja aftur vegna þess að ég er farinn að fá spurningar utan úr heimi hvort að ég hafi látið lífið, og geri ég ráð fyrir því að fyrirspurnir þessar stafi af ólífrænni þögn minni á þessum síðum.
En ástæðnan er bæði skýr og skiljanleg, ég er búinn að vera á haus lengur en ég man eftir mér. Og hef ég þá frekar verið í beinu sambandi (með tilheyrandi kostnaði) við þá sem áhuga hafa haft á slíku.
En sumsé, nú geri ég tilraun að nýju að hefja skrif.
Og fyrst er þá í fréttum að ég er að vinna að nýrri uppsetningu á leikverki fyrir hið lifandi leikhús (lafandi leikhús eru þau ritvillumistök sem oftast koma upp...)
Sem stendur er um að ræða 3 vikna spunasession (já þorleifur er að vinna að spunasýningu) þar sem við söfnum efnisvið um sýninguna sem verður svo unnin í samstafi míns og Andra Snæs þar til æfingar hefjast að nýju um jólin komandi.
Ég mun skrifa aðeins um sýninguna í næsta bloggi.
hins vegar er ég að skrifa verkið sem ég set upp í Ágúst í Helsinki, verkið sem ber nafnið Clockwork Dreams, er byggt á verkinu Clockwork Orange (sulplise!) eftir Burgess.
Ég ákvað að skrifa nýtt verk þegar mér varð ljóst að vart væri hægt að vinna með verkið sem krafist er af umboðsskrifstofu Burgess (eða ættingjanna).
Það er ekki lítið mál að skrifa verk, hvað þá ef maður er að setja upp annað verk á sama tíma en ljóst er að verða að 8 tíma svefn per nótt hjálpar til.
Þetta verk verður svo efni þarnæsta bloggs.
En nú er ég búinn að ðfá nóg af tölvunni í bili og bið því að heilsa á sama tíma og ég lýsi yfir lífrænu á síðu þessari.
Þorleifur
ég er að hugsa um að byrja aftur vegna þess að ég er farinn að fá spurningar utan úr heimi hvort að ég hafi látið lífið, og geri ég ráð fyrir því að fyrirspurnir þessar stafi af ólífrænni þögn minni á þessum síðum.
En ástæðnan er bæði skýr og skiljanleg, ég er búinn að vera á haus lengur en ég man eftir mér. Og hef ég þá frekar verið í beinu sambandi (með tilheyrandi kostnaði) við þá sem áhuga hafa haft á slíku.
En sumsé, nú geri ég tilraun að nýju að hefja skrif.
Og fyrst er þá í fréttum að ég er að vinna að nýrri uppsetningu á leikverki fyrir hið lifandi leikhús (lafandi leikhús eru þau ritvillumistök sem oftast koma upp...)
Sem stendur er um að ræða 3 vikna spunasession (já þorleifur er að vinna að spunasýningu) þar sem við söfnum efnisvið um sýninguna sem verður svo unnin í samstafi míns og Andra Snæs þar til æfingar hefjast að nýju um jólin komandi.
Ég mun skrifa aðeins um sýninguna í næsta bloggi.
hins vegar er ég að skrifa verkið sem ég set upp í Ágúst í Helsinki, verkið sem ber nafnið Clockwork Dreams, er byggt á verkinu Clockwork Orange (sulplise!) eftir Burgess.
Ég ákvað að skrifa nýtt verk þegar mér varð ljóst að vart væri hægt að vinna með verkið sem krafist er af umboðsskrifstofu Burgess (eða ættingjanna).
Það er ekki lítið mál að skrifa verk, hvað þá ef maður er að setja upp annað verk á sama tíma en ljóst er að verða að 8 tíma svefn per nótt hjálpar til.
Þetta verk verður svo efni þarnæsta bloggs.
En nú er ég búinn að ðfá nóg af tölvunni í bili og bið því að heilsa á sama tíma og ég lýsi yfir lífrænu á síðu þessari.
Þorleifur
fimmtudagur, janúar 12, 2006
Smá viðbót.
Ég vil hvetja fólk til þess að segja upp áskrift sinni af þessu dagblaði, hafi það gert þau mistök að gerast áskrifendur.
Einnig að fólk lesi það ekki þar sem það liggi, að veitingastaððir kaupi það ekki og fólk sýni vilja sinn í verki með því að leiða þessa skömm hjá sér.
Sýni að Íslensk þjóð láti ekki svona mannorðsmorð yfir sig ganga, að hún samþykki ekki að einstaka meðlimir samfélagsins komist ekki upp með það að telja sig yfir samfélagið hafna.
Það hefur ekki tíðkast í nútíma lýðræðissamfélögum að menn taki réttvísina upp á sína arma, vissulega mega menn berjast fyrir réttlæti á heimilum sínum og nánasta umhverfi, en sömu viðmið eiga ekki við þegar maður talar fyrir alþjóð. Það er óréttlætanlegt að sniðganga þá hefð, sem er grundvöllur réttarsafélagsins, að menn sé saklausir þangað til sakir sannast.
Þessir menn á DV telja sig og monta af því að satt megi ekki kjurrt liggja. Að þeir hafi rétt þolenda að leiðarljósi en hvað er þá með ættingja og vini þeirra sem falla í bardaga þeirra fyrir "sannleikanum". Eru þeir þá ekki fórnarlömb þessara sannleikspostula? Hverjir vernda rétt þeirra þolenda, þolenda DV?
Ég átti um tíma í löngum bréfaskriftum við annan ritstjóra DV, Mikael Torfason, og komst þar að því að hann er hinn mesti hugsuður. Spennandi penni með hugsjón og sýn.
Ég trúi því vart að hann láti völd þau sem hann nú hefur sem ritstjóri svo stíga sér til höfuðs að hann skammist sín ekki fyrir þessa gjörð sína, og sýni þþað í verki með því að ganga út af skrifstofum blaðsins með opinberri afsökunarbeiðni.
Jónasi getur engin bjargað, svo heilagur er hann í eigin huga. Hann verður að glíma sjálfur við sína sál og samvisku!
Meira vil ég vart segja, svo ógeðfellt finnst mér þetta.
Og ég tek undir...
Hingað og ekki lengra!
Þorleifur
Ég vil hvetja fólk til þess að segja upp áskrift sinni af þessu dagblaði, hafi það gert þau mistök að gerast áskrifendur.
Einnig að fólk lesi það ekki þar sem það liggi, að veitingastaððir kaupi það ekki og fólk sýni vilja sinn í verki með því að leiða þessa skömm hjá sér.
Sýni að Íslensk þjóð láti ekki svona mannorðsmorð yfir sig ganga, að hún samþykki ekki að einstaka meðlimir samfélagsins komist ekki upp með það að telja sig yfir samfélagið hafna.
Það hefur ekki tíðkast í nútíma lýðræðissamfélögum að menn taki réttvísina upp á sína arma, vissulega mega menn berjast fyrir réttlæti á heimilum sínum og nánasta umhverfi, en sömu viðmið eiga ekki við þegar maður talar fyrir alþjóð. Það er óréttlætanlegt að sniðganga þá hefð, sem er grundvöllur réttarsafélagsins, að menn sé saklausir þangað til sakir sannast.
Þessir menn á DV telja sig og monta af því að satt megi ekki kjurrt liggja. Að þeir hafi rétt þolenda að leiðarljósi en hvað er þá með ættingja og vini þeirra sem falla í bardaga þeirra fyrir "sannleikanum". Eru þeir þá ekki fórnarlömb þessara sannleikspostula? Hverjir vernda rétt þeirra þolenda, þolenda DV?
Ég átti um tíma í löngum bréfaskriftum við annan ritstjóra DV, Mikael Torfason, og komst þar að því að hann er hinn mesti hugsuður. Spennandi penni með hugsjón og sýn.
Ég trúi því vart að hann láti völd þau sem hann nú hefur sem ritstjóri svo stíga sér til höfuðs að hann skammist sín ekki fyrir þessa gjörð sína, og sýni þþað í verki með því að ganga út af skrifstofum blaðsins með opinberri afsökunarbeiðni.
Jónasi getur engin bjargað, svo heilagur er hann í eigin huga. Hann verður að glíma sjálfur við sína sál og samvisku!
Meira vil ég vart segja, svo ógeðfellt finnst mér þetta.
Og ég tek undir...
Hingað og ekki lengra!
Þorleifur
miðvikudagur, janúar 11, 2006
Godan daginn
Tetta verdur örstutt.
DV telur sig vera i einhverjum leidangri. Teir sitja i hasaeti sinu og deama mann og annan.
Tetta finnst teim rettlaetanlegt vegna tess ad teir eru ad berjast gegn hverju...
Sidspillingu?
Morölsku hruni Islensu tjodarinnar?
Ef sagan hefur kennt okkur eitthvad ta eru valdamiklir menn i heilögum tilgangi allra manna haettulegastir.
Eg fyrirlit tad sem teri gerdu i gaer og tel ekki ad fyrir tvi se onokkur einasta rettlaeting. Ritstjorakvabb a ekkert i utför fornarlambs skinhelgi teirra sem komu honum tangad.
AD lokum vitna eg i Kato og enda a:
Ad lokum legg eg til ad DV verdi lagt nidur.
Thorleifur Berlin
Tetta verdur örstutt.
DV telur sig vera i einhverjum leidangri. Teir sitja i hasaeti sinu og deama mann og annan.
Tetta finnst teim rettlaetanlegt vegna tess ad teir eru ad berjast gegn hverju...
Sidspillingu?
Morölsku hruni Islensu tjodarinnar?
Ef sagan hefur kennt okkur eitthvad ta eru valdamiklir menn i heilögum tilgangi allra manna haettulegastir.
Eg fyrirlit tad sem teri gerdu i gaer og tel ekki ad fyrir tvi se onokkur einasta rettlaeting. Ritstjorakvabb a ekkert i utför fornarlambs skinhelgi teirra sem komu honum tangad.
AD lokum vitna eg i Kato og enda a:
Ad lokum legg eg til ad DV verdi lagt nidur.
Thorleifur Berlin
miðvikudagur, desember 28, 2005
Góðan daginn og gleðilegar hátíðar.
Nú er svei mér búið að éta og drekka, labba um í snæviþöktum skógum og liggja á meltinu með góða bók í hönd.
En þar sem internettengingin upp í sveit sveik mig þá er um að gera að ég bæti það upp nú og fjalli um restina af sýningunum sem ég sá undanfarið í Berlín.
Enda lítið annað að gera þessa dagana en að lesa um fjarlægt leikhús og leyfa huganum að reika.
Jæja, sýinginarnar sem eftir eru:
1. Endastöðin Ameríka (Sporvagnin girnd) í leikstjórn Frank Castorf (A. Þýskaland)
2. Shopping and Fucking í leikstjórn Thomas Ostermeier (W. Þýskaland)
3. Measure for Mesure í Leikstjórn Simon McBurnley (Bretland)
Endastöðin Ameríka er eins og svo mörg af verkum Castorfs hans eigin útgáfa af hinu klassíska verki Sporvagnin girnd.
Eins og mátti sjá í Borgarleikhúsinu um árið þá ákvað Castorf að fara þá leið að láta fígúrurnar vera White Trash fólk í Ameríku. Alkóhólisma, atvinnuleysi, ömurð og niðurlæging er blákaldur raunveruleiki þess fólks sem okkur er gefinn kostur á að kynnast þessa kvöldstund.
Og Castorf (sem í kjölfar þessarar sýningar sagði tímabundið skilið við leikhúslegt handverk, enda búinn að sýna fram á að þar væri meistari á ferð) leikur sér hér að því að sýna þetta fólk í sem sterkustum anstæðum við þá ímynd sem maður býst við þegar leikritið hefst. Mikið er keyrt áfram af húmor, absúrd situationum, og löngum meistaralegum byggðum senum.
Sviðið er lítil íbúð þar sem einn vegginn vantar (þannig á þessum tímapunkti er Castorf ennþá að vinna með nokkurs konar fjórða vegg, sem hann afneitar líka í seinni verkum sínum), eina rýmið sem við sjáum ekki er klósettið en þess í stað þá er þar búið að koma fyrir videóvél og við fáum að fylgjast með því sem fram fer í gegnum lítið sjónvarp sem stendur við hlið klósetthurðarinnar. Þessi fídus er skemmtilega notaður þar sem til að byrja með er okkur "sagt" að þetta sé ósýnilegur gluggi fyrir áhorfendur einvörðungu en svo allt í einu í miðju stykki fara leikendur að nota þetta til þess að fylgjast með hvoru öðru inni á klósetti (þangað sem allir flýja þegar tilfinningar þeirra bera þá ofurliði).
Annað sem gefur þessari sýningu slíkan gæðastimpil er hvernig farið er með sambandið við áhorfendur. Eins og ég hef lýst hér að ofan þá hefst þetta í raun eins og "well made play". Fjórði veggurinn stendur sterkur og klár og við sitjum handan hans viss í þeirra trú að við séum örugg fyrir því sem á sviðinu á sér stað. En ekki líður á löngu þar til Castorf stenst ekki mátið og fer að fíflast í okkur. Hlutum er hent út í áhorfendarýmið, mónólógarnir fara stöðugt meira og meira fram "in our face" og loks er verkið leikið meira og minna til okkar (þegar það hentar sýningunni).
Loks lyftist sviðið að framan og við hættum að sjá það, á meðan leikararnir berjast við að vega salt á sviðskörinni og leika til okkar.
Að mörgu leyti lætur Castorf söguna liggja nokkuð nærri upprunalega textanum þó svo hann hafi endurskrifað textann sjálfan. Mikið er af kvótum í samtímann og þó svo að persónurnar séu ennþá pólskir innflytjendur í Bandaríkjunum (sem eru í aðra röndina stolt af uppruna sínum og skynja að Ameríski draumurinn var greinilega ætlaður öðrum en á hinn bóginn hafa ekkert annað að fara og dreyma einvörðungu um að snúa heim) en Castorf er óhræddur við að skjóta inn tilvísunum í þýskan samtíma. Staðarnöfn, atburðir og annað í textanum virðast manni svo að textinn sé endurunninn í hvert skipti sem verkið er tekið upp að nýju. Hvort svo er veit ég ekki, en sé svo ekki þá sínir það einungis hversu vítækur hugsuður Castorf er.
Tónlistarnotkun í verkinu er einnig snilldarleg. Meira og minna öll tónlist er flutt live á sviðinu og situr þá einn leikarinn (það virðist að þýskir leikarar kunni meira og minna allir á hljóðfæri) og spilar til skiptis á fiðlu, gítar og kontrabassa. á einum stað mætir svo allt castið og spilar sem hljómsveit á hápunkti verksins þegar Blanche brotnar saman. Þetta var frábær stund!
Ég get ekki yfirgefið umfjöllun um verkið án þess að minnast á andartak sem í raun er ekki hluti af verkinu en sýnir vel fram á hvers konar leikhús Volksbühne er og hvað er hægt í leikhúsi.
Einn helsti leikari Volksbühne, Henry Hübchen í hlutverki Mitch, stendur þá og hlýðir á grátbólginn mónólóg Blanche. Á því andartaki fær einn áhorfendanna hóstakast og linnir ekki látunum fyrr en Blanche er hætt að gráta og starir á viðkomandi áhorfenda. Hann skammast sín og reynir að bæla niður hóstann. Við þetta fær leikkonan sem leikur Blanche hláturskast og getur ekki haldið rullu sinni og mónólóg gangandi. Henry Hübchen horfir á og sér að mótleikkona sín er dottin út, við það snýr hann sér út í áhorfendasal og segir "láttu þér batna" (gesundheit á þýsku) og snýr sér aftur að blanche (sem nú er að ná sér) og heldur áfram að leika. Á þessu andartaki greip salurinn andan á lofti enda var leikhúsgaldurinn brotinn í andartak og á sviðinu stóðu allt í einu leikarar, ekki persónur.
Þetta sæji ég í anda í Þjóðleikhúsinu!!! HAHAHA
Þetta er orðið að venju, allt of langt og því verður að bíða aðeins lengur með umfjöllun um shopping and fucking og Measure for Measure. En ég lofa að það verður innan skamms.
Áramótakv frá Helsinki.
Ykkar
Þorleifur
Nú er svei mér búið að éta og drekka, labba um í snæviþöktum skógum og liggja á meltinu með góða bók í hönd.
En þar sem internettengingin upp í sveit sveik mig þá er um að gera að ég bæti það upp nú og fjalli um restina af sýningunum sem ég sá undanfarið í Berlín.
Enda lítið annað að gera þessa dagana en að lesa um fjarlægt leikhús og leyfa huganum að reika.
Jæja, sýinginarnar sem eftir eru:
1. Endastöðin Ameríka (Sporvagnin girnd) í leikstjórn Frank Castorf (A. Þýskaland)
2. Shopping and Fucking í leikstjórn Thomas Ostermeier (W. Þýskaland)
3. Measure for Mesure í Leikstjórn Simon McBurnley (Bretland)
Endastöðin Ameríka er eins og svo mörg af verkum Castorfs hans eigin útgáfa af hinu klassíska verki Sporvagnin girnd.
Eins og mátti sjá í Borgarleikhúsinu um árið þá ákvað Castorf að fara þá leið að láta fígúrurnar vera White Trash fólk í Ameríku. Alkóhólisma, atvinnuleysi, ömurð og niðurlæging er blákaldur raunveruleiki þess fólks sem okkur er gefinn kostur á að kynnast þessa kvöldstund.
Og Castorf (sem í kjölfar þessarar sýningar sagði tímabundið skilið við leikhúslegt handverk, enda búinn að sýna fram á að þar væri meistari á ferð) leikur sér hér að því að sýna þetta fólk í sem sterkustum anstæðum við þá ímynd sem maður býst við þegar leikritið hefst. Mikið er keyrt áfram af húmor, absúrd situationum, og löngum meistaralegum byggðum senum.
Sviðið er lítil íbúð þar sem einn vegginn vantar (þannig á þessum tímapunkti er Castorf ennþá að vinna með nokkurs konar fjórða vegg, sem hann afneitar líka í seinni verkum sínum), eina rýmið sem við sjáum ekki er klósettið en þess í stað þá er þar búið að koma fyrir videóvél og við fáum að fylgjast með því sem fram fer í gegnum lítið sjónvarp sem stendur við hlið klósetthurðarinnar. Þessi fídus er skemmtilega notaður þar sem til að byrja með er okkur "sagt" að þetta sé ósýnilegur gluggi fyrir áhorfendur einvörðungu en svo allt í einu í miðju stykki fara leikendur að nota þetta til þess að fylgjast með hvoru öðru inni á klósetti (þangað sem allir flýja þegar tilfinningar þeirra bera þá ofurliði).
Annað sem gefur þessari sýningu slíkan gæðastimpil er hvernig farið er með sambandið við áhorfendur. Eins og ég hef lýst hér að ofan þá hefst þetta í raun eins og "well made play". Fjórði veggurinn stendur sterkur og klár og við sitjum handan hans viss í þeirra trú að við séum örugg fyrir því sem á sviðinu á sér stað. En ekki líður á löngu þar til Castorf stenst ekki mátið og fer að fíflast í okkur. Hlutum er hent út í áhorfendarýmið, mónólógarnir fara stöðugt meira og meira fram "in our face" og loks er verkið leikið meira og minna til okkar (þegar það hentar sýningunni).
Loks lyftist sviðið að framan og við hættum að sjá það, á meðan leikararnir berjast við að vega salt á sviðskörinni og leika til okkar.
Að mörgu leyti lætur Castorf söguna liggja nokkuð nærri upprunalega textanum þó svo hann hafi endurskrifað textann sjálfan. Mikið er af kvótum í samtímann og þó svo að persónurnar séu ennþá pólskir innflytjendur í Bandaríkjunum (sem eru í aðra röndina stolt af uppruna sínum og skynja að Ameríski draumurinn var greinilega ætlaður öðrum en á hinn bóginn hafa ekkert annað að fara og dreyma einvörðungu um að snúa heim) en Castorf er óhræddur við að skjóta inn tilvísunum í þýskan samtíma. Staðarnöfn, atburðir og annað í textanum virðast manni svo að textinn sé endurunninn í hvert skipti sem verkið er tekið upp að nýju. Hvort svo er veit ég ekki, en sé svo ekki þá sínir það einungis hversu vítækur hugsuður Castorf er.
Tónlistarnotkun í verkinu er einnig snilldarleg. Meira og minna öll tónlist er flutt live á sviðinu og situr þá einn leikarinn (það virðist að þýskir leikarar kunni meira og minna allir á hljóðfæri) og spilar til skiptis á fiðlu, gítar og kontrabassa. á einum stað mætir svo allt castið og spilar sem hljómsveit á hápunkti verksins þegar Blanche brotnar saman. Þetta var frábær stund!
Ég get ekki yfirgefið umfjöllun um verkið án þess að minnast á andartak sem í raun er ekki hluti af verkinu en sýnir vel fram á hvers konar leikhús Volksbühne er og hvað er hægt í leikhúsi.
Einn helsti leikari Volksbühne, Henry Hübchen í hlutverki Mitch, stendur þá og hlýðir á grátbólginn mónólóg Blanche. Á því andartaki fær einn áhorfendanna hóstakast og linnir ekki látunum fyrr en Blanche er hætt að gráta og starir á viðkomandi áhorfenda. Hann skammast sín og reynir að bæla niður hóstann. Við þetta fær leikkonan sem leikur Blanche hláturskast og getur ekki haldið rullu sinni og mónólóg gangandi. Henry Hübchen horfir á og sér að mótleikkona sín er dottin út, við það snýr hann sér út í áhorfendasal og segir "láttu þér batna" (gesundheit á þýsku) og snýr sér aftur að blanche (sem nú er að ná sér) og heldur áfram að leika. Á þessu andartaki greip salurinn andan á lofti enda var leikhúsgaldurinn brotinn í andartak og á sviðinu stóðu allt í einu leikarar, ekki persónur.
Þetta sæji ég í anda í Þjóðleikhúsinu!!! HAHAHA
Þetta er orðið að venju, allt of langt og því verður að bíða aðeins lengur með umfjöllun um shopping and fucking og Measure for Measure. En ég lofa að það verður innan skamms.
Áramótakv frá Helsinki.
Ykkar
Þorleifur
laugardagur, desember 17, 2005
Góða kvöldið
Þá er loks komið að því sem ég er búinn að vera að skjóta á fresti lengi lengi, að gera upp þær leiksýningar sem ég hef séð hér á undanförnum tveimur mánuðum.
Eins og gefur að skilja þá mun ég eyða mismunandi mörgum orðum í hverja þeirra, fer allt eftir því hversu mikið mér finnst viðkomandi sýning hafa fram að færa sem mögulega gæti vakið áhuga þess sem ekki sat með mér í leikhúsinu það kvöld.
Sýningarnar sem ég ætla að fjalla um eru:
1. Dagur í lífi Ivan Denisovich í leikstjórn Zholdeks(Úkraína)
2. Mánuður úti á landsbyggðinni í leikstjórn Zholdeks (Úkraína)
3. Rómeó og Júlía - fragments í leikstjórn Zholdeks (Úkraína)
4. Boðorðin 10 í leikstjórn Christof Marthaler (Sviss)
5. Endastöðin Ameríka (Sporvagnin girnd) í leikstjórn Frank Castorf (A. Þýskaland)
6. Shopping and Fucking í leikstjórn Thomas Ostermeier (W. Þýskaland)
7. Measure for Mesure í Leikstjórn Simon McBurnley (Bretland)
Dagur í lífi Ivan Denisovich í leikstjórn Zholdeks.
Áhorfendur eru leiddir inn í salinn baksviðs. Þeir eru leiddir fram hjá öskrandi hundum haldið aftur af hvítklæddum varðmönnum. Hundarnir kjamma og gelta og strengja keðjurnar sem halda þeim til hins ítrasta. Eftir þessa heldur óhuggulegu upplifun (sem ég verð að segja að ég naut töluvert) þá vissi maður ekki hvernig maður ætti að taka sviðinu sem við blasti. Þar sem maður sat á hörðum kolli til móts við rimlaslengar lengur meðfram sviðinu, þá var manni ekki ljóst hver væri fanginn, leikendur eða áhorfendur. Loks þegar allir voru sestir (og úkraínski diplomatinn var búinn að öskra á mig að færa mig þar sem konan hans þurfti að setjast) þá ruddust inn á sviðið u.þ.b. 20 karlkyns leikarar og fóru að henda litlum kössum inn á sviðið svo þeir skullu í rimlarana sem vörðu okkur sakleysingjana. Hent var á sviðið með órúlega áhrifamiklum hætti einum 300 kössum. lætin og brútalitetið sem þetta kallaði fram í hugum áhorfenda dró okkur svo sannarlega inn í heim gúlgasis sem þessi saga gerist í.
Í kjölfarið komu inn 20 kunur og tóku til við það að raða kössunum upp í vegg sem aðskildi þær frá mönnunum og voru þær reknar áfram af sama hvítklædda fólkinu sem áður hafði haldið aftur af hundunum.
Verkið var allt leikið í hópum, en einstaklingssögurnar spruttu upp úr massanum af og til til þess að gefa okkur innsýn í þann heim sem þetta fólk býr við. Leikstjórinn fer afar frjálslega með textan enda er tilgangur hans miklu heldur að færa ástandið sem ríkir í gúlaginu (já eða í fangelsum nútímans) á svið heldur en að segja okkur sögu eins manns.
Ofbeldi og skelfing eru líklega orðin sem best lýsa fyrri hluta verksins. Maður er hlekkjaður í rimlana fremst á sviðinu og reynir að hafa samskipti eins og api, konum er nauðgað og fangarnir eru pyntaðir af hvítstökkunum. Eins og minntist á þá skýtur upp af og til sögum einstaklinga, eða frekar andartökum í lífi þeirra, þegar þeir reyna að tengjast hvorum öðrum (eða hvoru öðru), menn sem reyna að gera eitthvað saman en eru ófærir um það í heimi haturs og tortryggni, kona og maður sem elskast en þegar á reynir þá er valinu milli þess að opna sig annarri manneskju og hætta þar með því að mannveran sem lokuð er inni og niðurlægð alla daga fái að brjótast út eða hins, að halda veggjunum uppi og svara tilfinnignum með ofbeldi. Og ofbeldið verður alltaf ofan á. Manneskjurnar eru sviptar því sem gerir þær mannlegar. (hefði vesturlandabúi sett þessa sýningu upp þá mætti líklega reikna með því að búningar fanganna hefðu verið appelsínugulir en ætli austantjaldsleikstjórinn hafi ekki nærtækari dæmi til þess að vinna með).
Í síðari hluta sýningarinnar er farið í gegnum sömu "sögu" en nú út frá draumum persónanna á sviðinu. Þarna kemur í ljós af hverju Zholdek er kallaður síðasti leikhús súrealistinn. Varla er mögulegt að fara í gegnum það hvað fyrir augu ber, hvernig getur sá sem ekki sat í leikhúsinu skilið drauminn sem þar var leikinn. Hvernig á maður að útskýra það að kona hafi sets í áhorfendasalinn með míkrófón og leikið öll hljóð eins og um teiknimynd hafi verið að ræða en á sama tíma þá hafi þetta gengið fullkomlega upp. Hvernig hlaðborð var sett upp og egg borin á borð. Hægt og rólega þá voru borin á sviðið egg (sem táknmynd frjóleikans geri ég ráð fyrir) sem fólkið við borðið tók að éta. Hægt og hægt færðist kapp í leikinn og að lokum þá þá lá fólkið á borðin uog tróð í sig sem mest það mátti. Það er ekki friður í draumum fyrir skelfingu mannlegrar niðurlægingar. En lokamyndinni get ég lýst, þar sem Ivan Denisovich (sem er í raun eini leikarinn sem maður tók eftir sem einstaklingi, og átti eftir að gera í öllum sýningunum Zholdeks, en ég held að það stafi frekar af því að þarna er á ferð stórkostlegur leikari. Slíka áru hef ég varla á sviði séð) lagðist á borð og hópurinn tók að bera inn steina. Hægt og rólega þá huldu þau lík hans. Ivan Denosivich lá dáinn og grafinn á sviðinu, bæði í raunveruleika sem draumi.
Hópsenurnar eru með því magnaðra sem ég hef á sviði séð, og auðvitað liggur þarna undir sérlega sterk ádeila á samfélagsbyggingarkerfið sem samfélagið í Úkraínu bjó við fyrir appelsínugulu byltinguna (en meira um hana síðar). Það er sérstakt og segir mikið um kraft leikhússins hversu mikið er í raun hægt að ná til manns, hversu sterkar myndir geta verið til þess að tala til okkar og hvernig skortur á eiginlegri sögu getur skipt litlu máli þegar hugsunin sem að baki stendur er nógu skýr.
2. Mánuður úti á landsbyggðinni eftir Tjúrganíev í leikstjórn Zholdeks.
Þetta var þriggja kvölda maraþon. Á öðru kvöldinu vissi ég ekki hverju ég ætti von á eftir ósköpin kvöldinu áður. En þ´vi miður verður að segjast að hér tókst Zholdek ekki jafn vel upp. Sýningin, sem var 4 tímar, var að mestu leiðinleg. Ástæðan liggur í því sem ég sagði hér á undan, skotur á sögu gerir ekkert til í leikhúsi þegar að baki liggur skýr hugsun. En þegar þennan skýrleika skortir þá verður leikhúsið fljótt leiðinlegt. Og svo var á þessu kvöldi.
Stílbragðið var allt annað. Ennþá var hópurinn til staðar en nú byggði Zholdek allt upp á myndum. Svart með tónlist, ljós upp, mynd stendur á sviði í allt að 40 sek og svo dofna ljósin aftur á meðan verið er að stilla upp næstu mynd. Svona gekk þetta meira og minna í 4 tíma. Reyndar komu inn á milli stuttar senur en þær gerðu lítið til þess að bæta í söguna eða útskýra það sem fram fór á sviðinu.
Vissulega verður að taka fram að þetta er mögnuð tilraun og það voru andartök inn á milli þar sem maður fór með inn í fantaíuna, þar sem maður skildi hvað var átt við þegar hann er kallaður síðasti súrealistinn en allt of oft beið maður bara eftir því að eitthvað óvænt gerðist eða kannski bara að eitthvað yfir höfuð gerðist.
Þjóðernistaugarnar spenntust af og til því Björk og Sigur Rós komu oft fyrir og í flest skipti þá vaknaði áhugi minn á því sem var að gerast á sviðinu en ég veit ekki hvort það tengist þeim hugarmyndum sem þessi tónlist kallar fram í huga minn eða hvort að þessi tónlist hafi líka innspererað Zholdek.
Og þá að þriðju og kannski merkilegustu sýningu Zholdeks.
3. Rómeó og Júlía - Fragments.
Best að taka það fram starx í upphafi að þessi sýning hafði um það bil ekkert að gera með Rómeó og Júlíu. Einnig verður að segja forsögu sýningarinnar áður en maður fjallaar um sýninguna sjálfa.
Forsagan er sú að Zholdek var leikhússtjóri Shevchenko-Theater in Charkiw í Úkraínu. Þegar spurðist út hvað hann var að gera með Rómeó og júlíu komu þangað valdhafans menn til þess að sjá hvað væri á ferðinni. EFtir að hafa kynnt sér málið þá var Zholdak gert það ljóst að ef þessi sýning yrði frumsýnd þá yrði hann ekki aðeins rekin heldur yrði séð til þess að hann gæti ekki starfað í Úkraínu.
Það sama kvöld pakkaði Zholdak niður í ferðatöskurnar og fór úr landi, og lýsti því yfir að hann myndi aldrei snúa aftur.
Volksbühne í Berlín tók hann upp á sína arma og þar frumsýndi hann Rómeó og Júlía - Fragments. Undirritaður var viðstaddur frumsýninuna og mun svo lengi sem hann lifir ekki sjá eftir því.
Sýningin hefst mikið til eins og Mánuður á landsbyggðinni, myndir sem birtast og hverfa. En allt í einu fara að birtast sjónvörp sem sýna myndir úr Appelsínugulu byltingunni (sem er brot á höfundarrétti því að núverandi forseti Úkraínu hefur látið einkaleyfisstofu úkraínu úthluta sér einkaleyfum á þeim appelsínugula "varningi" sem einkenndi byltinguna. Fjölskylda hans lifir nú í velllystingum og olli það mikilli reiði í Úkraínu nýverið þegar sonur hans sást keyra um á 160.000 evra BMW, en það er önnur saga). Hægt og rólega fara myndir af Bush að birtast og man fer að gruna að hér sé verið að fara illa með stórskáldið breska.
Inn marsera menn og þramma í einum taktföstum hóp um sviðið í 20 - 30 mínútur. Í kjölfarið koma konur og gera slíkt hið sama. Loks er rúllað inn tveimur klóstettum og við það brotna hóparnir upp og taka til við það að gera stykki sín. Óskapleg gleði ríkir og kúka allir og pissa af mesta móð. Þegar klósettin eru full er léttara yfir öllum og víkur þá sögunni til heimabæjar hans. Við blasir fyllirí og eymd. ungar stúlkur, í hálf kynferðislegum klæðnaði, ganga vergangi um sviðið. Loks flýja þær fyllibytturnar fram á sviðið og taka upp jónu. Þær fara að reykja, ljósin skipta um lit (út fara hvítir litir, inn koma í fyrsta skipti í sýningunni blár, rauður). Því meira sem þær reykja því meiri verður litadýrðin þangað til þær sjá eitthvað í fjarska. Vonin er yfirgnæfandi, þær sjá, þær sjá, þær sjá...Ameríku. Með dópinu sjá þær vonina vakna í Ameríku.
Inn koma allir sem áður höfðu marserað og gert stykki sín. Í för með þeim eru 2 forlát fiskabúr full af brúnni drullu. Maður sér ekki betur en þar sé kominn úrgangurinn sem sleppt var í kátínu í senunni á undan. Fólkið teygir sig ofan í byrjar að borða eigin saur í voninni og fegurðinni í henni Ameríkunni. Það maka sig öll upp úr drullunni og því meira sem þau borða og maka því hamingjusamari eru þau. Loks stilla þau sér, brún að lit, upp við vegg og mynda kristna freskjumynd, hlé!
Og hananú!!!
Eins og ég skildi þetta:
Sósíalisminn gerði alla að einum, frjáls einstaklingsvilji var ekki til umræðu. Allir marsera í hóp, einn tveir, einn tveir, einn tveir! En léttir er handan við hornið og þegar færi gefst losa allir um alla drulluna sem búið var að troða í það allan þennan tíma. Loks eru þau frjáls. En ömurlegur veruleikinn er ennþá til staðar, spilling og fyllirí. En vonin er handan við hornið, maður þarf bara að vera örlítið skakkur til þess að sjá það. Og loks er vonin komin, og allir fá að vera með. Og með gleði borðar fólkið aftur sömu djöfuls drulluna, en nú bara í nýjum búningi. Frjáls vilji kemur til baka en er tekinn á brott, og það besta er, maðurinn sjálfur tekur ekki eftir því!
Ég sat sem rotaður eftir þessa sýningu, þvílíkt og annað eins.
4. Boðorðin 10 í leikstjórn Christof Marthaler
sá sem ekki hefur séð sýningu eftir Marthaler er þeim mun fátækari. Leikhúsið hans eru engu öðru líkt og galdurinn sem hann nær að kalla fram dregur mann inn og maður flýtur með honum hvert svo sem hann er að fara í það og það skiptið.
Frægasta sýning hans (og líklega í Þýskalandi síðan Brecht var og hét) er Murx der Europear. Murx ihn, Murx ihn, Murx ihn. Ein nationalistisches Abend im Volksbühne. Fyrir þá sem geta ómögulega rifjað upp menntaskóla þýskuna þá þíðir þetta í afar lauslegri þýðingu. Evrópubúinn Murx. Murxum'ann, Murxu'ann, Murxum'ann. Þjóðerniskennt kvöld á fólkssviðinu.
sú sýning var hans úttekt á þjóðarandanum í kjölfar endursameiningu Þýskalands 1990. Þessi sýning, boðorðin 10 er tilraun til þess að gera slíkt hið sama aðeins tíu árum síðar. En svo virðist sem einhver hafi gleymt að segja Marthaler það, því hann ákvað að láta þetta gerast í kirkju. Jú, vissulega talar hann þarna (eða syngur öllu heldur) um hitt og þetta, frjálsan vilja, trú manna á eitthvað æðra, vonbrigðin þegar trúin bregst (væntanlega í víðtækari skilningi) og hversu illa fólki tekst svona almennt að vera saman. En þar sem sögusviðið er Napólí og öll tónlistin er ítölsk þá verð ég að segja eins og er að ég átti í oggulitlum örðuleikum með að sjá tenginuna við þýskaland samtímans, umfram það að á sviðinu stóðu mannverur og fjallað var um mannleg samskipti (sem í sumu norðurevrópuríkujum telst oft vera nógur grunnur í leiksýningu, mannleg samskipti, en svo er ekki hér í Þýskalandi. Hér verður maður að vita af hverju maður er að gera það sem maður er að gera og geta svo sýnt það á sviðinu).
Tónlistin var ferleg skemmtilega flutt eins og er hans von og vísa, frábærir leikarar inn á milli og mikið af frábærum hugmyndum. En það vantaði heildarmyndina, það vantaði andan sem ég hef yfirleitt alltaf fundið hjá Marthaler (það er þegar hann er ekki að reyna að setja upp leikverk, þá hefur maður alltaf á tilfinnigunni að hann vilji bara fá að gera sitt og þessi déskotans atriði og þessi texti sé bara fyrir honum.)
Fremstur í flokki leikaranna var einn besti leikari Þýskalands, Martin Wudke. Það er með ólíkindum hvað þessi maður er stórkostlegur. Hann er hrein nærvera, ögrandi, húmorískur, spennandi. Maður veit aldrei hvað kemur næst frá honum, maður veit varla hvernig maður á að lýsa honum, slík eru flinkheitin. Eftirminnilegasta atriði sýningarinnar var þegar hann dróst fram á sviðið (annar fóturinn dó hjá honum og því dró hann sig einhvernveginn fram á sviðskörina). Þegar hann er þangað kominn áttar hann sig á því að hann hefur gleymt hljóðfærinu og horfir örvæntingarfullur í kringum sig. Loks brýst fram umhyggjan hjá einhverjum mótleikaranum og færir honum sellóboga. Wudke stendur þarna með sellóbogann í hönd og er augljóslega í vandræðum. Það er þangað til hann glennir upp ginið og spilar á tennurnar á sér! Algerlega stórkostlegt!
En eins og ég sagið þá hef ég séð mun betra frá Marthaler og hlakka bara til þess að sjá næst.
Að lokum má geta þess að konan mín, Meri, hún lýsti því yfir eftir sýninguna að þetta væri besta sýning sem hún hafði séð og vildi helst fara strax aftur. Ætli ég sé að verða of kröfuharður???
Ég ætlaði að skrifa umfjöllun um allar 7 sýningarnar en eins og sést á þessum pistli hingað til þá á ég bæði erfitt með að hemja mig og svo er bara frá svo mörgu að segja.
Þess vegna ætla ég að skipta þessu upp í tvö holl og ég býst við að seinni skammturinn komi 22 des næstkomandi þegar ég er kominn í skjól hjá tengdó í finnska skóginum.
Enda býst ég við því að þú eigir að vera að vinna eða gera eitthvað ganglegt ;-)
Bið að heilsa og vonandi fer jólageðveikin ekki með ykkur. Muni að kapítalisminn þarf á ykkur og jólunum að halda.
Bestu kv.
Þorleifur
Þá er loks komið að því sem ég er búinn að vera að skjóta á fresti lengi lengi, að gera upp þær leiksýningar sem ég hef séð hér á undanförnum tveimur mánuðum.
Eins og gefur að skilja þá mun ég eyða mismunandi mörgum orðum í hverja þeirra, fer allt eftir því hversu mikið mér finnst viðkomandi sýning hafa fram að færa sem mögulega gæti vakið áhuga þess sem ekki sat með mér í leikhúsinu það kvöld.
Sýningarnar sem ég ætla að fjalla um eru:
1. Dagur í lífi Ivan Denisovich í leikstjórn Zholdeks(Úkraína)
2. Mánuður úti á landsbyggðinni í leikstjórn Zholdeks (Úkraína)
3. Rómeó og Júlía - fragments í leikstjórn Zholdeks (Úkraína)
4. Boðorðin 10 í leikstjórn Christof Marthaler (Sviss)
5. Endastöðin Ameríka (Sporvagnin girnd) í leikstjórn Frank Castorf (A. Þýskaland)
6. Shopping and Fucking í leikstjórn Thomas Ostermeier (W. Þýskaland)
7. Measure for Mesure í Leikstjórn Simon McBurnley (Bretland)
Dagur í lífi Ivan Denisovich í leikstjórn Zholdeks.
Áhorfendur eru leiddir inn í salinn baksviðs. Þeir eru leiddir fram hjá öskrandi hundum haldið aftur af hvítklæddum varðmönnum. Hundarnir kjamma og gelta og strengja keðjurnar sem halda þeim til hins ítrasta. Eftir þessa heldur óhuggulegu upplifun (sem ég verð að segja að ég naut töluvert) þá vissi maður ekki hvernig maður ætti að taka sviðinu sem við blasti. Þar sem maður sat á hörðum kolli til móts við rimlaslengar lengur meðfram sviðinu, þá var manni ekki ljóst hver væri fanginn, leikendur eða áhorfendur. Loks þegar allir voru sestir (og úkraínski diplomatinn var búinn að öskra á mig að færa mig þar sem konan hans þurfti að setjast) þá ruddust inn á sviðið u.þ.b. 20 karlkyns leikarar og fóru að henda litlum kössum inn á sviðið svo þeir skullu í rimlarana sem vörðu okkur sakleysingjana. Hent var á sviðið með órúlega áhrifamiklum hætti einum 300 kössum. lætin og brútalitetið sem þetta kallaði fram í hugum áhorfenda dró okkur svo sannarlega inn í heim gúlgasis sem þessi saga gerist í.
Í kjölfarið komu inn 20 kunur og tóku til við það að raða kössunum upp í vegg sem aðskildi þær frá mönnunum og voru þær reknar áfram af sama hvítklædda fólkinu sem áður hafði haldið aftur af hundunum.
Verkið var allt leikið í hópum, en einstaklingssögurnar spruttu upp úr massanum af og til til þess að gefa okkur innsýn í þann heim sem þetta fólk býr við. Leikstjórinn fer afar frjálslega með textan enda er tilgangur hans miklu heldur að færa ástandið sem ríkir í gúlaginu (já eða í fangelsum nútímans) á svið heldur en að segja okkur sögu eins manns.
Ofbeldi og skelfing eru líklega orðin sem best lýsa fyrri hluta verksins. Maður er hlekkjaður í rimlana fremst á sviðinu og reynir að hafa samskipti eins og api, konum er nauðgað og fangarnir eru pyntaðir af hvítstökkunum. Eins og minntist á þá skýtur upp af og til sögum einstaklinga, eða frekar andartökum í lífi þeirra, þegar þeir reyna að tengjast hvorum öðrum (eða hvoru öðru), menn sem reyna að gera eitthvað saman en eru ófærir um það í heimi haturs og tortryggni, kona og maður sem elskast en þegar á reynir þá er valinu milli þess að opna sig annarri manneskju og hætta þar með því að mannveran sem lokuð er inni og niðurlægð alla daga fái að brjótast út eða hins, að halda veggjunum uppi og svara tilfinnignum með ofbeldi. Og ofbeldið verður alltaf ofan á. Manneskjurnar eru sviptar því sem gerir þær mannlegar. (hefði vesturlandabúi sett þessa sýningu upp þá mætti líklega reikna með því að búningar fanganna hefðu verið appelsínugulir en ætli austantjaldsleikstjórinn hafi ekki nærtækari dæmi til þess að vinna með).
Í síðari hluta sýningarinnar er farið í gegnum sömu "sögu" en nú út frá draumum persónanna á sviðinu. Þarna kemur í ljós af hverju Zholdek er kallaður síðasti leikhús súrealistinn. Varla er mögulegt að fara í gegnum það hvað fyrir augu ber, hvernig getur sá sem ekki sat í leikhúsinu skilið drauminn sem þar var leikinn. Hvernig á maður að útskýra það að kona hafi sets í áhorfendasalinn með míkrófón og leikið öll hljóð eins og um teiknimynd hafi verið að ræða en á sama tíma þá hafi þetta gengið fullkomlega upp. Hvernig hlaðborð var sett upp og egg borin á borð. Hægt og rólega þá voru borin á sviðið egg (sem táknmynd frjóleikans geri ég ráð fyrir) sem fólkið við borðið tók að éta. Hægt og hægt færðist kapp í leikinn og að lokum þá þá lá fólkið á borðin uog tróð í sig sem mest það mátti. Það er ekki friður í draumum fyrir skelfingu mannlegrar niðurlægingar. En lokamyndinni get ég lýst, þar sem Ivan Denisovich (sem er í raun eini leikarinn sem maður tók eftir sem einstaklingi, og átti eftir að gera í öllum sýningunum Zholdeks, en ég held að það stafi frekar af því að þarna er á ferð stórkostlegur leikari. Slíka áru hef ég varla á sviði séð) lagðist á borð og hópurinn tók að bera inn steina. Hægt og rólega þá huldu þau lík hans. Ivan Denosivich lá dáinn og grafinn á sviðinu, bæði í raunveruleika sem draumi.
Hópsenurnar eru með því magnaðra sem ég hef á sviði séð, og auðvitað liggur þarna undir sérlega sterk ádeila á samfélagsbyggingarkerfið sem samfélagið í Úkraínu bjó við fyrir appelsínugulu byltinguna (en meira um hana síðar). Það er sérstakt og segir mikið um kraft leikhússins hversu mikið er í raun hægt að ná til manns, hversu sterkar myndir geta verið til þess að tala til okkar og hvernig skortur á eiginlegri sögu getur skipt litlu máli þegar hugsunin sem að baki stendur er nógu skýr.
2. Mánuður úti á landsbyggðinni eftir Tjúrganíev í leikstjórn Zholdeks.
Þetta var þriggja kvölda maraþon. Á öðru kvöldinu vissi ég ekki hverju ég ætti von á eftir ósköpin kvöldinu áður. En þ´vi miður verður að segjast að hér tókst Zholdek ekki jafn vel upp. Sýningin, sem var 4 tímar, var að mestu leiðinleg. Ástæðan liggur í því sem ég sagði hér á undan, skotur á sögu gerir ekkert til í leikhúsi þegar að baki liggur skýr hugsun. En þegar þennan skýrleika skortir þá verður leikhúsið fljótt leiðinlegt. Og svo var á þessu kvöldi.
Stílbragðið var allt annað. Ennþá var hópurinn til staðar en nú byggði Zholdek allt upp á myndum. Svart með tónlist, ljós upp, mynd stendur á sviði í allt að 40 sek og svo dofna ljósin aftur á meðan verið er að stilla upp næstu mynd. Svona gekk þetta meira og minna í 4 tíma. Reyndar komu inn á milli stuttar senur en þær gerðu lítið til þess að bæta í söguna eða útskýra það sem fram fór á sviðinu.
Vissulega verður að taka fram að þetta er mögnuð tilraun og það voru andartök inn á milli þar sem maður fór með inn í fantaíuna, þar sem maður skildi hvað var átt við þegar hann er kallaður síðasti súrealistinn en allt of oft beið maður bara eftir því að eitthvað óvænt gerðist eða kannski bara að eitthvað yfir höfuð gerðist.
Þjóðernistaugarnar spenntust af og til því Björk og Sigur Rós komu oft fyrir og í flest skipti þá vaknaði áhugi minn á því sem var að gerast á sviðinu en ég veit ekki hvort það tengist þeim hugarmyndum sem þessi tónlist kallar fram í huga minn eða hvort að þessi tónlist hafi líka innspererað Zholdek.
Og þá að þriðju og kannski merkilegustu sýningu Zholdeks.
3. Rómeó og Júlía - Fragments.
Best að taka það fram starx í upphafi að þessi sýning hafði um það bil ekkert að gera með Rómeó og Júlíu. Einnig verður að segja forsögu sýningarinnar áður en maður fjallaar um sýninguna sjálfa.
Forsagan er sú að Zholdek var leikhússtjóri Shevchenko-Theater in Charkiw í Úkraínu. Þegar spurðist út hvað hann var að gera með Rómeó og júlíu komu þangað valdhafans menn til þess að sjá hvað væri á ferðinni. EFtir að hafa kynnt sér málið þá var Zholdak gert það ljóst að ef þessi sýning yrði frumsýnd þá yrði hann ekki aðeins rekin heldur yrði séð til þess að hann gæti ekki starfað í Úkraínu.
Það sama kvöld pakkaði Zholdak niður í ferðatöskurnar og fór úr landi, og lýsti því yfir að hann myndi aldrei snúa aftur.
Volksbühne í Berlín tók hann upp á sína arma og þar frumsýndi hann Rómeó og Júlía - Fragments. Undirritaður var viðstaddur frumsýninuna og mun svo lengi sem hann lifir ekki sjá eftir því.
Sýningin hefst mikið til eins og Mánuður á landsbyggðinni, myndir sem birtast og hverfa. En allt í einu fara að birtast sjónvörp sem sýna myndir úr Appelsínugulu byltingunni (sem er brot á höfundarrétti því að núverandi forseti Úkraínu hefur látið einkaleyfisstofu úkraínu úthluta sér einkaleyfum á þeim appelsínugula "varningi" sem einkenndi byltinguna. Fjölskylda hans lifir nú í velllystingum og olli það mikilli reiði í Úkraínu nýverið þegar sonur hans sást keyra um á 160.000 evra BMW, en það er önnur saga). Hægt og rólega fara myndir af Bush að birtast og man fer að gruna að hér sé verið að fara illa með stórskáldið breska.
Inn marsera menn og þramma í einum taktföstum hóp um sviðið í 20 - 30 mínútur. Í kjölfarið koma konur og gera slíkt hið sama. Loks er rúllað inn tveimur klóstettum og við það brotna hóparnir upp og taka til við það að gera stykki sín. Óskapleg gleði ríkir og kúka allir og pissa af mesta móð. Þegar klósettin eru full er léttara yfir öllum og víkur þá sögunni til heimabæjar hans. Við blasir fyllirí og eymd. ungar stúlkur, í hálf kynferðislegum klæðnaði, ganga vergangi um sviðið. Loks flýja þær fyllibytturnar fram á sviðið og taka upp jónu. Þær fara að reykja, ljósin skipta um lit (út fara hvítir litir, inn koma í fyrsta skipti í sýningunni blár, rauður). Því meira sem þær reykja því meiri verður litadýrðin þangað til þær sjá eitthvað í fjarska. Vonin er yfirgnæfandi, þær sjá, þær sjá, þær sjá...Ameríku. Með dópinu sjá þær vonina vakna í Ameríku.
Inn koma allir sem áður höfðu marserað og gert stykki sín. Í för með þeim eru 2 forlát fiskabúr full af brúnni drullu. Maður sér ekki betur en þar sé kominn úrgangurinn sem sleppt var í kátínu í senunni á undan. Fólkið teygir sig ofan í byrjar að borða eigin saur í voninni og fegurðinni í henni Ameríkunni. Það maka sig öll upp úr drullunni og því meira sem þau borða og maka því hamingjusamari eru þau. Loks stilla þau sér, brún að lit, upp við vegg og mynda kristna freskjumynd, hlé!
Og hananú!!!
Eins og ég skildi þetta:
Sósíalisminn gerði alla að einum, frjáls einstaklingsvilji var ekki til umræðu. Allir marsera í hóp, einn tveir, einn tveir, einn tveir! En léttir er handan við hornið og þegar færi gefst losa allir um alla drulluna sem búið var að troða í það allan þennan tíma. Loks eru þau frjáls. En ömurlegur veruleikinn er ennþá til staðar, spilling og fyllirí. En vonin er handan við hornið, maður þarf bara að vera örlítið skakkur til þess að sjá það. Og loks er vonin komin, og allir fá að vera með. Og með gleði borðar fólkið aftur sömu djöfuls drulluna, en nú bara í nýjum búningi. Frjáls vilji kemur til baka en er tekinn á brott, og það besta er, maðurinn sjálfur tekur ekki eftir því!
Ég sat sem rotaður eftir þessa sýningu, þvílíkt og annað eins.
4. Boðorðin 10 í leikstjórn Christof Marthaler
sá sem ekki hefur séð sýningu eftir Marthaler er þeim mun fátækari. Leikhúsið hans eru engu öðru líkt og galdurinn sem hann nær að kalla fram dregur mann inn og maður flýtur með honum hvert svo sem hann er að fara í það og það skiptið.
Frægasta sýning hans (og líklega í Þýskalandi síðan Brecht var og hét) er Murx der Europear. Murx ihn, Murx ihn, Murx ihn. Ein nationalistisches Abend im Volksbühne. Fyrir þá sem geta ómögulega rifjað upp menntaskóla þýskuna þá þíðir þetta í afar lauslegri þýðingu. Evrópubúinn Murx. Murxum'ann, Murxu'ann, Murxum'ann. Þjóðerniskennt kvöld á fólkssviðinu.
sú sýning var hans úttekt á þjóðarandanum í kjölfar endursameiningu Þýskalands 1990. Þessi sýning, boðorðin 10 er tilraun til þess að gera slíkt hið sama aðeins tíu árum síðar. En svo virðist sem einhver hafi gleymt að segja Marthaler það, því hann ákvað að láta þetta gerast í kirkju. Jú, vissulega talar hann þarna (eða syngur öllu heldur) um hitt og þetta, frjálsan vilja, trú manna á eitthvað æðra, vonbrigðin þegar trúin bregst (væntanlega í víðtækari skilningi) og hversu illa fólki tekst svona almennt að vera saman. En þar sem sögusviðið er Napólí og öll tónlistin er ítölsk þá verð ég að segja eins og er að ég átti í oggulitlum örðuleikum með að sjá tenginuna við þýskaland samtímans, umfram það að á sviðinu stóðu mannverur og fjallað var um mannleg samskipti (sem í sumu norðurevrópuríkujum telst oft vera nógur grunnur í leiksýningu, mannleg samskipti, en svo er ekki hér í Þýskalandi. Hér verður maður að vita af hverju maður er að gera það sem maður er að gera og geta svo sýnt það á sviðinu).
Tónlistin var ferleg skemmtilega flutt eins og er hans von og vísa, frábærir leikarar inn á milli og mikið af frábærum hugmyndum. En það vantaði heildarmyndina, það vantaði andan sem ég hef yfirleitt alltaf fundið hjá Marthaler (það er þegar hann er ekki að reyna að setja upp leikverk, þá hefur maður alltaf á tilfinnigunni að hann vilji bara fá að gera sitt og þessi déskotans atriði og þessi texti sé bara fyrir honum.)
Fremstur í flokki leikaranna var einn besti leikari Þýskalands, Martin Wudke. Það er með ólíkindum hvað þessi maður er stórkostlegur. Hann er hrein nærvera, ögrandi, húmorískur, spennandi. Maður veit aldrei hvað kemur næst frá honum, maður veit varla hvernig maður á að lýsa honum, slík eru flinkheitin. Eftirminnilegasta atriði sýningarinnar var þegar hann dróst fram á sviðið (annar fóturinn dó hjá honum og því dró hann sig einhvernveginn fram á sviðskörina). Þegar hann er þangað kominn áttar hann sig á því að hann hefur gleymt hljóðfærinu og horfir örvæntingarfullur í kringum sig. Loks brýst fram umhyggjan hjá einhverjum mótleikaranum og færir honum sellóboga. Wudke stendur þarna með sellóbogann í hönd og er augljóslega í vandræðum. Það er þangað til hann glennir upp ginið og spilar á tennurnar á sér! Algerlega stórkostlegt!
En eins og ég sagið þá hef ég séð mun betra frá Marthaler og hlakka bara til þess að sjá næst.
Að lokum má geta þess að konan mín, Meri, hún lýsti því yfir eftir sýninguna að þetta væri besta sýning sem hún hafði séð og vildi helst fara strax aftur. Ætli ég sé að verða of kröfuharður???
Ég ætlaði að skrifa umfjöllun um allar 7 sýningarnar en eins og sést á þessum pistli hingað til þá á ég bæði erfitt með að hemja mig og svo er bara frá svo mörgu að segja.
Þess vegna ætla ég að skipta þessu upp í tvö holl og ég býst við að seinni skammturinn komi 22 des næstkomandi þegar ég er kominn í skjól hjá tengdó í finnska skóginum.
Enda býst ég við því að þú eigir að vera að vinna eða gera eitthvað ganglegt ;-)
Bið að heilsa og vonandi fer jólageðveikin ekki með ykkur. Muni að kapítalisminn þarf á ykkur og jólunum að halda.
Bestu kv.
Þorleifur
þriðjudagur, desember 13, 2005
Góða kvöldið
Þagnir þagnir þagnir þagnir.
Alltaf þegar ég kemst á flug hérna þá er því fylgt eftir með langri og markvissri þögn. Þetta tengist því náttúrulega að konan mín kemur og þá er annað að gera á síðkvöldum, og svo er hitt að skólinn sem ég stunda hérna er ekkert grín. Ég get svarið það að ég er alltaf í skólanum.
Maður hélt að maður væri vaxinn upp úr þessu, að skólaganga sem tekur allan daginn væri að baki en think again, þessi er frá morgni til miðnættis.
En síðan ég skrifaði síðast er ég líklega búinn að sjá 2 bestu sýningar sem ég hef séð. Shopping and Fucking í uppfærslu Ostermeier og svo frægustu uppsetningu Kastorfs í Volksbühne, Endstation amerika.
Ég mun skrifa um bæði verkin sem og annað sem á daga mína hefur drifið innan skamms, þegar ég er kominn í rólegheitin í Finnlandi. Það er uppúr næsta mánudag eða svo.
Þangað til biðað ég að heilsa úr veðurblíðunni hér í Berlín.
Þorleifur
Þagnir þagnir þagnir þagnir.
Alltaf þegar ég kemst á flug hérna þá er því fylgt eftir með langri og markvissri þögn. Þetta tengist því náttúrulega að konan mín kemur og þá er annað að gera á síðkvöldum, og svo er hitt að skólinn sem ég stunda hérna er ekkert grín. Ég get svarið það að ég er alltaf í skólanum.
Maður hélt að maður væri vaxinn upp úr þessu, að skólaganga sem tekur allan daginn væri að baki en think again, þessi er frá morgni til miðnættis.
En síðan ég skrifaði síðast er ég líklega búinn að sjá 2 bestu sýningar sem ég hef séð. Shopping and Fucking í uppfærslu Ostermeier og svo frægustu uppsetningu Kastorfs í Volksbühne, Endstation amerika.
Ég mun skrifa um bæði verkin sem og annað sem á daga mína hefur drifið innan skamms, þegar ég er kominn í rólegheitin í Finnlandi. Það er uppúr næsta mánudag eða svo.
Þangað til biðað ég að heilsa úr veðurblíðunni hér í Berlín.
Þorleifur
sunnudagur, nóvember 27, 2005
Góða kvöldið
Það er rólegt á bloggnótum þessa dagana, enda er lífið þessa dagana afar fábrotið.
Skólinn er orðin rútína sem gengur all harkalega að manni (sem mætti halda fram að væri undirstaða rútínunnar, að gera mann ónæman fyrir lífinu). Ég er á sama tíma að læra nýtt tæknitungumál leikhússins hér og ég er að ströggla við að ná mun betri tökum á þýskunni.
Það er nefnilega langt í frá að ég sé tilbúinn í alvöru þýsku, frábrugðið frá því sem ég hélt þegar ég kom hingað. Ég hélt að ég væri fær í flestan sjó tungumálalega séð en þegar maður kemst á ákveðið stig í tungumálinu þá er eins og það opnist manni nýr heimur sem maður hafði ekki hugmynd um að væri þarna. Þetta er náttúrulega eins í hverju tungumáli en þessi málheimur er manni hulinn þar til ákveðinni kunnáttu er náð. Og þá hefst nýtt og spennandi ferðalag.
ég er með bókaða miða á 4 sýningar fram að jólum og býst við að sú 5 bætist við áður en langt um líður. Ég mun skrifa um þær sýningar þegar þar að kemur sem og skila af mér löngu lofuðum umfjöllunum um hinn úkraínska Zhaldek (sem hefur mér verið mjög hugleikinn síðan ég sá verkin hans), en tíminn er einhvernveginn alltaf hlaupinn frá manni þegar maður er loksins tilbúinn að setjast niður og skrifa eitthvað.
Þangað til bið ég vel að heilsa.
Þorleifur
Það er rólegt á bloggnótum þessa dagana, enda er lífið þessa dagana afar fábrotið.
Skólinn er orðin rútína sem gengur all harkalega að manni (sem mætti halda fram að væri undirstaða rútínunnar, að gera mann ónæman fyrir lífinu). Ég er á sama tíma að læra nýtt tæknitungumál leikhússins hér og ég er að ströggla við að ná mun betri tökum á þýskunni.
Það er nefnilega langt í frá að ég sé tilbúinn í alvöru þýsku, frábrugðið frá því sem ég hélt þegar ég kom hingað. Ég hélt að ég væri fær í flestan sjó tungumálalega séð en þegar maður kemst á ákveðið stig í tungumálinu þá er eins og það opnist manni nýr heimur sem maður hafði ekki hugmynd um að væri þarna. Þetta er náttúrulega eins í hverju tungumáli en þessi málheimur er manni hulinn þar til ákveðinni kunnáttu er náð. Og þá hefst nýtt og spennandi ferðalag.
ég er með bókaða miða á 4 sýningar fram að jólum og býst við að sú 5 bætist við áður en langt um líður. Ég mun skrifa um þær sýningar þegar þar að kemur sem og skila af mér löngu lofuðum umfjöllunum um hinn úkraínska Zhaldek (sem hefur mér verið mjög hugleikinn síðan ég sá verkin hans), en tíminn er einhvernveginn alltaf hlaupinn frá manni þegar maður er loksins tilbúinn að setjast niður og skrifa eitthvað.
Þangað til bið ég vel að heilsa.
Þorleifur
Gerast áskrifandi að:
Færslur (Atom)
