Góða kvöldið

Það er rólegt á bloggnótum þessa dagana, enda er lífið þessa dagana afar fábrotið.

Skólinn er orðin rútína sem gengur all harkalega að manni (sem mætti halda fram að væri undirstaða rútínunnar, að gera mann ónæman fyrir lífinu). Ég er á sama tíma að læra nýtt tæknitungumál leikhússins hér og ég er að ströggla við að ná mun betri tökum á þýskunni.

Það er nefnilega langt í frá að ég sé tilbúinn í alvöru þýsku, frábrugðið frá því sem ég hélt þegar ég kom hingað. Ég hélt að ég væri fær í flestan sjó tungumálalega séð en þegar maður kemst á ákveðið stig í tungumálinu þá er eins og það opnist manni nýr heimur sem maður hafði ekki hugmynd um að væri þarna. Þetta er náttúrulega eins í hverju tungumáli en þessi málheimur er manni hulinn þar til ákveðinni kunnáttu er náð. Og þá hefst nýtt og spennandi ferðalag.

ég er með bókaða miða á 4 sýningar fram að jólum og býst við að sú 5 bætist við áður en langt um líður. Ég mun skrifa um þær sýningar þegar þar að kemur sem og skila af mér löngu lofuðum umfjöllunum um hinn úkraínska Zhaldek (sem hefur mér verið mjög hugleikinn síðan ég sá verkin hans), en tíminn er einhvernveginn alltaf hlaupinn frá manni þegar maður er loksins tilbúinn að setjast niður og skrifa eitthvað.

Þangað til bið ég vel að heilsa.

Þorleifur

Góðan daginn

Lífið hefur tekið yfir undanfarnar vikur.

Skólinn er allt að 12 tímar á dag, Meri er komin, Jósi mágur heimsótti, Solla systir heimsótti og ég er þess á milli að undirbúa undir vinnu komandi sumars.

Þetta verður spennandi vetur. Skólinn er sérlega teóretískur, svona eins og við var að búast, en það þýðir ekki að mann klæji ekki í fingurna að koma að vinnu. Þetta er fullmikið tal og of lítið vinn.

Reyndar vissi ég að svo væri og er fyllilega sannfærður um að þessi grundvallarþekking í handverki muni koma manni vel.

Hlakka bara til að komast af stað með það.

En skólinn er búinn að samþykkja að verkefnið sem eg muni vinna í sumar verði hluti af skólagöngunni þannig það ætti að vera spennandi, jafnvel maður taki sýninguna hingað út. En það er seinni tíma mál.

Sit í Hamborg á skólamóti leikstjórnarskóla, veturinn er kominn og lífið gengur sinn óvanalega vanagang.

Góðar stundir.

Þorleifur

Góða kvöldið

Ég afsaka þögnina en nú er veruleikinn hér hægt og rólega að taka yfir.

Skólinn verður meira og meira krefjandi og maður getur ekki setið á kaffihúsum allan daginn að skrifa á bloggsíður.

En ekki það, hér er algerlega frábært að vera. Skólinn er búinn að samþykkja að verkið sem ég er að fara að gera næsta sumar verði hluti af náminu mínu. Það þýðir að annaðhvort verð ég að fara með verkið til Þýskalands eða þá að kennari frá skólanum flýgur heim til Íslands og skoðar það þar.

Vissulega vildi ég heldur fljúga með verkið út en fyrst þarf að kynna sér veruleikann áður en hægt er að plana svoleiðis hluti.

Einnig er ég að vinna að lítilli uppsetningu sem ég ætla að vinna að meðfram skólanum næstu mánuði. Hugmyndin er að setja verkin upp annarsvegar um jól og svo saman í vor. Það ætti að vera spennandi, en ennþá á eftir að koma í ljós hvernig þetta verður.

En það lítur út fyrir að mér sé að ganga vel þarna í skólanum og fólk sækist eftir því að vinna með mér (sem hlýtur að teljast jákvætt).

Ég hef ekkert farið í leikhús á undanförnum tveimur vikum enda búið að vera meira en nóg að gera við það að vera í skólanum en ég ætla mér að reyna að koma leikhúsbombsunum aftur á innan skamms. REyndar er ég búinn að sjá flest allt sem hér getur talist spennandi en það er alltaf nóg af nýju stöffi. Næst er pólitísk leikhúshátíð sem ætti að verða spennandi.

Ég veit að ég skulda ennþá dóma um úkraínuleikstjórann og mun það koma þegar fram líða stundir. Kannski þegar ég sé næsta verk eftir hann...

Bestu kv.

Þorleifur

Góða kvöldið

Ég veit að ég var búinn að lofa því að skrifa leikdóm um verk úkraínska snillingsins Zhadeks um helgina en ég gat og get því miður ekki orðið við því vegna þess að Sólveig systir mín kom í heimsókn án fyrirboða.

Það hefur verið alveg stórkostlegt að hafa hana hérna hjá mér og ræða um fortíð, nútíð og framtíð.

Undirbúningur undir næsta verk lifandi Leikhúss er komið á fullan skrið og nú þegar er það ljóst að Orri Huginn, jói og Gói verða með. Eitthvað er ennþá óljóst um hverjar munu sinna kvennhliðum veruleikans í þessu verki en ýmislegt spennandi er þar á döfunni. Einnig er ekki loku skotið fyrir það á þessari stundu að verkið verði gert í einhverskonar samstarfi hér í Berlín en ég mun skíra frá slíku þegar það liggur fyrir.

En það liggur mikill undirbúningur framundan sem ég hlakka til að sinna meðfram námi.

Annars er ég ferlega glaður í náminu fyrir utan það að ég hata að vakna snemma á morgnana sem virðist fara hönd í hönd við það að binda sig skólavist. En ég býst við því að stundum verði maður að fórna þægindum sínum og venjum fyrir það sem maður vill gera.

Fátt hefst án pínkulítilla fórna!

Ég bið að heilsa í bili.

Þorleifur

Góða kvöldið

Þá er netið komið heim. Og það eftir langa og erfiða baráttu við hina margrómuðu þýsku búrókratíu.

En það er komið og ég get nú skrifað heima og þarf í raun aldrei aftur að fara út fyrir hússins dyr að nýju.

En ég hef verið slatta í leikhúsi og sérstaklega langar mig að tala um 3 sýningar eftir Úkraínska leikstjórann Zhaldek. Honum var gert að víkja frá sem leikhússtjóri í Úkraínu fyrir að neita að draga verk sitt Rómeo og Júlía Fragments til baka. En það var einmitt 3 og síðasta sýningin sem ég sá frá hans hendi.

Fyrst aðeins almennt um kappann. Hann vinnur mikið með hópinn. Það er lítið um að einstaklingar skeri sig út úr, til dæmis þá held ég að á einum tíma eða öðrum þá hafi allir karleikararnir 25 farið í rullu Rómeós. Eða ég held að það hafi verið rulla Rómeós, því hann var ekkert of upptekinn af því að segja söguna af Rómeó og Júlíu. Hann var meira í því að láta fólk éta skít og reykja dóp en meira um það seinna.

Ég mun skrifa ítarlega um verkin 3 á morgun því að í fyrramálið þá á ég að skila af mér ritgerð um Mávinn eftir Tjekov í fyrramálið...á þýsku.

Ég bið fyrir kveðju til Flateyrar. Hugur okkar allra leitar til þeirra á þessum erfiða degi.

Bið að heilsa

Þorleifur

Hallo

Tetta verdur stutt enda nenni eg ekki ad skrifa mikid a tesa leidinda internetkaffihusatölvu.

Eg mun um helgina byrta leikdom um 2 syningar eftir Ukrainska leikstjorann Shadak. Tetta er vaegast sagt storkostlegur listamadur, en tar sem 3 og sidasta syning hans, Romeo og Julia - Fragmenst verdur frumflutt a Sunnudaginn ta gaeti verid ad eg bidi md tad ad koma med leikdom tangad til ta.

Annars er allt yndislegt. Eg er reyndar einn i bili, Meri er i Finnlandi ad safna orku undir atök vetrarins (og for tvi heim i finnska kuldan ur Berlinarsolinni!) en ekki tad ,eg hef nog ad gera.

Heimavinnan safnast saman og her er ekki verid ad slaka a.

En eg se tad ad timinn i tessum skola verdur mer ti´l mikils framdrattar tegar fra idur.

Bestu kv.

Thorleifur

Góðan daginn (svona til tilbreytingar)

Ég fór að venju í leikhúsið í gær þar sem ég sá einleik eftir bekkjarsystur mína Kathleen.

Verkið fjallaði um strák sem lifir lygalífi, býr í litlu herbergi og þorir ekki út. Ekki eru í raun gefnar upp forsendur þessa og framvindan er í raun frá einsemd til geðveiki.

Margt var ágætlega gert, leikurinn fínn og góðar hugmyndir inn á milli en engu að síur þá var þetta tilturulega statískt, dramatísk framvinda ekki nógu góð eða mikil og tónlistarnotkun oft alveg út úr kú. svona týpísk, nú eiga áhorfendur að finna fyrir samúð.

Til gamans má geta að hún notaði stefið úr hinni frábæru mynd Win Kong Wai (eða hvernig sem maður skrifar það) In the mood for Love. Þetta er sama stef og ég notaði á sínum tíma í uppsetningu minni á Kitchen eftir Vanessu Badham í ástralíu á sínum tíma!

Annars ætla ég nú að henda hér inn grein sem ég skrifaði um kveðjuræðu Davíðs Oddsonar sem birtist í morgun á pólitík.is

Kveðjuskál Herra Oddsonar

Það var ekki hægt að láta ræðu fráfarandi formanns Sjálfstæðisflokksins framhjá sér fara, svo fyrirferðamikil var hún. Þó svo að undirritaður sé staddur erlendis þá endurómaði fýlan sem af henni gaus alla leið hingað til Berlínar.

Ekki það, Herra Oddson hefur líklega fremur en flestir aðrir unnið sér það inn að meiga rífa kjaft á pólitískum dánardegi sínum. Hann hefur líka verið duglegur við það alla tíð síðan í Útvarpi Matthildi. Og inn á milli komu þær stundir að manni fannst hann eiga rétt á því að vera stóryrtur- og mynntur.

Sérstaklega minnist ég stórra yfirlýsinga hans þegar aðstoðarforsætisráðherra Taíwan kom hingað í heimsókn um árið. Herra Oddson básónaði það þá út um allan bæ að hann ?Léti ekki stórveldi úti í heimi segja sér fyrir verkum?. Þennan dag dáðist ég að Herra Oddsyni, enda honum hjartanlega sammála. Reyndar læddist að mér sá grunur að þetta væri einvörðungu illa dulbúin sjálfsauglýsing (sem í dag myndi teljast trademark) en ég ákvað að taka hann á orðinu.

Því má með sanni segja að mér hafi heldur betur brugðið í brún þegar tilkynnt var um það, eftir diplómatareisu til Kína stuttu eftir yfirlýsingu Herra Oddsonar (var kannski verið að biðjast afsökunnar?), að á leiðinni hingað væri forseti Kína, Slátrarinn frá Torgi hins Himneska Friðar, Jan Zieming. Og enn þyngra lagðist mér á hjarta að hundruðir manna skyldu vera fangelsaðir fyrir það eitt að berjast fyrir sjálfsögðum mannréttindum. Mér blöskraði svo að menn skyldu sitja undir því að slátrarinn skyldi við himneskt undirspil Atla Heimis Sveinssonar syngja My Way í kringlunni við lófaklapp forkólfa þjóðarinnar. ?Hans Way? var nefnilega að slátra fólki sem barðist fyrir mannréttindum heima fyrir. Ekki heyrði ég múkk frá Herra Oddsyni meðan á heimsókninni stóð, en kannski var hann svo upptekin á þeirri stundu að láta ?stórveldi út í heimi segja sér fyrir verkum?!

Og dæmin gæti ég tekið endalaus. Vinir og frændur í hæstarétt, níðingskapur og stríð við öryrkja, fordóma og dónaskap við þá sem í sárri neyð stóðu í velmegunarsamfélaginu við hlið Mæðrastyrksnefndar, lokun á opinberum stofnunum sem ekki hlýddu fyrirmælum (eða ef ekki var um opinberar stofnanir að ræða þá er niðurskurður líka sterkur leikur), og loks persónulegt og opinbert hatur á formanni Samfylkingarinnar, Ingibjörgu Sólrúnu Gísladóttur.

(Maður hefur nú stundum á tilfinningunni að Herra Oddson hefði ekkert á móti því ef kínverska leyniþjónustan hefði tekið hana með heim til að spyrja saklausra spurninga um bull eins og lýðræði, feminisma og aðgreiningu valds og viðskipta.)

En látum það liggja milli hluta í bili. Snúum okkar aftur að kveðjuskálinn sem hann flutti yfir sjálfum sér í erfidrykkjunni.

Herra Oddson eyddi stórum hluta ræðunnar í það að svífyrða Samfylkinguna og þá sérstaklega formann hennar, áðurnefnda Ingibjörgu. Það er svo sem ekkert skrýtið að formaður stjórnmálaflokks sé ekki sammála formanni annars, til þess er nú einu sinni flokkaræðið en fyrr má nú rota en dauðrota.

Sérstaklega í ljósi þess að formaðurinn, Herra Oddson, hefur nú um langa tíð ríkt yfir þeim stjórnmálaflokki sem hvað mest hefur varið og stutt íslensk stórfyrirtæki í gegnum tíðina.

Ekki þarf að leita langt aftur til þess að sjá hvernig Sjálfstæðisflokkurinn hélt (með dyggum stuðningi Framsóknar) hlífðarskildi yfir Olíufélögunum með þau hjón Kristinn og Sólveigu fremst í flokki. Hafi maður aðeins meira rými í minninu þá er ekki frá því að heitið Kolkrabbinn komi upp í hugann. Ég man nú ekki betur en þar hafi ?innmúraðir? eða jafnvel ?frímúraðir? Sjálfstæðismenn setið við alla katla. Og allt með dyggum stuðningi hins vel múraða Morgunblaðs. Að ónefndum hulduriddara flokksins, Kjartani nokkrum Gunnarssyni, sem fast heldur um taumana á leynifundum og smyslar yfir allar sprungur sem í fylkingunni birtast.

Að ógleymdi máli málanna, Baugsmálinu. Herra Oddson virðist ekki geta komist yfir það að honum hafi mistekist að knésetja pörupiltana sem neituðu að spila eftir kóngsins reglum. Það sem Herra Oddson sér ef til vill ekki er að það var hans eigin hefndarþorsti sem knésetti fjölmiðlamálið, ekki ósamræmi milli vilja hans og þjóðarinnar. Ég þori meiraðsegja að fullyrða að meirihluti þjóðarinnar vildi þá og vill enn að lög séu sett á eignarhald í fjölmiðlum. En frumvarpið má þá ekki vera sérsniðið að hagsmunum Sjálfstæðisflokksins. Einnig myndi ég ráðleggja mönnum frá því að rökstyðja málið með því að veifa ákveðnum blöðum í ræðustól Alþingis, það vill oft vera fráhrindandi og minna heldur á einræði en lýðræði, á ritskoðun en eðlilegar leikreglur í frjálsu landi.

Þverpólitísk nefnd hefur sett saman skýrslu þar sem málefnalegur grundvöllur náðist um hvers konar lög þurfi að setja við eignarhaldi á fjölmiðlum. Það var gert í stað þess að kosið væri um málið eins og stjórnarskráin segir til um. Herra Oddsyni var það fyrirgefið, það skildu allir að engin vill yfirgefa stjórnmálin með tapaða þjóðaratkvæðagreiðslu á bakinu eftir langt og gifturíkt starf. En engin ástæða er fyrir því að vera eitthvað að heiftúðast út í það núna, svona sem kveðjuskilaboð til eftirmannsins. Það borgar sig nefnilega ekki að skipa mönnum fyrir úr gröfinni.

Já Herra Oddson, illa fer það mönnum að kasta steinum úr glerhúsum.

Það er stundum sagt að ekki eigi að leyfa mönnum að skíta út sína eigin arflegð, sjaldan hefur það átt betur við en akkúrat núna.

Bið að heilsa í bili

Thorleifur

Góða kvöldið

Þá held ég áfram með leikhúsgagnrýni héðan frá höfuðvígi leiklistarinnar í Berlín

Sumsé, á dagskránni í dag eru uppsetningar á 3 verkum.

Fyrst en alls ekki fremst er uppsetning á hinu fræga verki Göthes, Faust. Þetta er seinni hluti verksins sem sjaldan hefur verið settur upp vegna gífurlegs flókleika og óspilanleika.

Sýninguna var að finna í Þjóðleikhúsi Þýskalands, Deutsches Theater í uppsetningu Michaels Thalheimer (sem frægastur er fyrir það á Íslandi að eiga höfundaréttinn á uppsetningu Stefáns Baldurssonar á Veislunni. Ég hitti reyndar Thalheimer sem spurði mig spjörunum úr um uppsetninguna og var mjög hneykslaður á því að ekki hafi verið haft samband við hann ef kópíu af sviðsmyndinni, videónotkuninni og rýmisnotkuninni átti að fara á svið í Þjóðleikhúsi Íslendinga. Þetta er náttúrulega skömm sem ekki svo glatt gleymist í hinum mjög svo litla leikhúsheimi hér. Það hafa fleiri minnst á þetta við mig hér!) En allaveganna...

Thalheimer vinnur með það sem hann vill kalla minimalisma. Oftar en ekki eru samtöl hröð og tilfinningalaust, sviðsmynd einföld (yfirleitt hvít) og props ekki að finna. Það hefur hentað mörgum af þeim verkum sem hann hefur sett upp, sérstaklega var ég hrifinn af uppsetningu hans á 3 systrum og Emeliu Galotti. En minimalismi á sér grensu og yfir þá grensu hefur Thalheimer nú stigið. Þessi uppsetning verður að teljast til leiðinlegustu uppsetninga sem ég hef á ævi minni séð (og eru þær nokkrar). Faust stóð inn í svörtum kassa sem var umþaðbil 2x2x2 alveg fram á síðustu stundu. Leikararnir löbbuðu svo inn í slow mo, stilltu sér upp, horfðu fram og fóru með textann sinn. Þetta var eins og upplestur án þess að hafa vald á pásutakkanum! REyndar eru margir hér úti stórhrifnir af þessu (og segja að engin annar hefði getað sett þetta upp, enda hefur það ekki farið upp í DT síðan 1912 í uppsetningu Max Reinhart) og segja að lestur hans á vevrkinu hafi verið stórkostlegur. Þetta get ég illa lagt dóm á þar sem ég sklidi afar lítið á bundna háþýskumálinu en ég hef illan grun um að þarna sé hámenningarsnobb af verstu gerð að finna. Sumsé, ÖMURLEGT!

Í gær sá ég svo uppsetningu á Fedru eftir RAcine í nýrri útsetningu Ungversks leikskálds (sem ég man ekki hvað heitir). Leikstjórinn, Artud Schilling hefur vakið töluverða athygli hér undanfarin ár og sýnist mér á öllu að hann eigi það fyllilega skylið. Sviðið var að mestu tóm ef undan eru skilin 3 blómabeð, sófi og lík á borði. Blómabeðunum var brátt komið fyrir kattarnef í einhverri skemmtilegasta nauðgunarsena sem ég hef séð. Blómapottunum var nauðgað og á horfði kvennakórinn (um það snérist myndlíkingin). En það var eitthvert alvöruleysi í sýningunni. Fedra var full af harmi allan tíman en Hippolítus vafraði um í gulu nærbuxum og í allt öðrum leikstíl. Og í raun var hver og einn karakter útfærður með sinn eigin leikstíl. Þetta er afar áhugaverð tilraun en þá getur það gerst, eins og var í þetta skipti, að fókus sýninginarinnar verður óskýr og frekar áhugaverur að horfa á en að upplifa. Pínkulítið svona leikhús fyrir leikhúsfólk. Mikið af góðum hugmyndum og spennandi vinna að mörgu leyti og ég vil gjarnan sjá meira frá þessum leikstjóra. Sérstaklega þótti mér skemmtilegt að þau skildu stöðugt vera að keyra um "líkið" af rotnandi Thesusi og þannig varð ástríðan og ástríðuleysið sem hrjáir þau einhvernveginn áþreyfanlegt, minna spennadi var þegar Thessus vaknar og syndur í aríustíl alla sínu rullu. Einnig er ég á því að útsetningin sé ekki nógu góð. Sérstaklega ekki ef hugsað er út í útgáfu Söru Kane, en það er kannski ekki sanngjarnt að bera verkin saman.
Þetta afskiptaleysi sem ég varð vitni að á sviðinu í gær er svolítið gegnumgangandi þema hér og þarf sérstaklega góða meðhöndlun og þá einkunn rétt verk til þess að ganga upp. Því miður tókst það ekki alveg í þetta skipti.

Í kvöld sá ég svo Tartuffe í DT. Ég var ekki par hrifinn. Reyndar finnst mér verkið alveg ferlega leiðinlegt og sé ekki alveg tilganginn í því að setja það á svið í sini upprunalegu mynd. Sérstaklega fer í taugarnar á mér Duex ex machina-n sem lokar verkinu. Ég skil vel að Moliere hafi þurft að enda verkið á lofdýrð til kóngsins (þegar furstinn er búinn að láta gabba sig út í að gefa ofsatrúarsvikaranum Tartuffe allt sem hann á kemur sendimaður konungs og handtekur Tartuffe því að hann sér, í óendanlegri visku sinni, að hann er lygari og svikari), sérstaklega þar sem hann var búinn að troða inn í verkið landráðamanni sem virðist framan af hafa svoldið til síns máls. En í dag hljómar þetta eins og lofgjörð til valdsins sem hefur allt aðra merksingi í dag. Leikstjórinn, Robert Schuster, er aðalkennarinn minn sem hefur getið sér gott orð fyrir sérstaklega djarfar sýningar. Því var það sorglegt að upplifa svona ódjartf verk frá hans hendi. SViðið var hvítur kross þar sem allt var leikið á án leikmuna (ég veit, þetta er að verða þreytt). Persónurnar voru í kómískum útgáfum af barokkklæðnaði og stílfærðar mjög. Allar nema Tartuffe sem var sá eini sem ekki var í háhæluðum skóm og var sérlega náttúrulískur í öllum leik. En eins og oft er þegar stílfærðar persónur eiga í hlut þá lifðu þær ekki lengi og áður en varði þá var manni farið að leiðast, vildi fá að sjá hvað lá að baki eða allaveganna einhverja persónuþróun (sem virðist vera bannorð hér í Berlín). En allt kom fyrir ekki, þetta var fallega fluttur texti með einstaka uppbroti þar sem leikhúsið fékk að njóta sín en hefðu þurft að vera bæði fleiri og sterkari og þá sérstaklega kómískari til þess að halda manni við efnið út í gegnum sýninguna. Það koma í huga mér tvær mögulegar útfærslur á hugsun leikstjórans. Fyrst að hann hafi viljað gera traditional útgáfu og hafi svo verið tókst vel upp. Hin er að hann hafi viljað kommenta á verkið sjálft og persónurnar innan uppsetningastílsins og hafi það verið ætlunarverkið þá mistóks það þar sem skýrleikinn til slíks leik var ekki að finna (flatbotna skór Tartuffe duga ekki til).

En þetta er að verða ansi langt. ég er að fara í leikhús á morgun (Vojchek), Laugardaginn (einleikur eftir skólasystir mína), Sunnudaginn (Prater Saga 3), mánudaginn (Gestasýning frá Úkraníu), Miðvikudaginn (sami gestahópur með verk eftir Tjúganíev) og loks á Laugardaginn á Rómeó og júlíu frá sama leikhóp. Þannig það er nóg að sjá og ég reporta á það þegar þar að kemur.

Annars er ennþá 20 stiga hiti hérna á daginn, skólinn lítur æ betur út og þetta er allt saman alveg ferlega gott og skemmtilegt!

Bestu kv.

Þorleifur

Góða kvöldið

ÉG var að koma úr leikhúsinu af sýningu Ungverska leikhópsins Kreatör á verkinu Fedru í nýrri gerð ungs Ungversks leikskálds.

En ég lofaði að tala um það sem ég hef rekið inn hausinn hingað til.

Fyrst:

Ég sá sýningu í Volksbuehne. Sýningin var sögulegt verk frá Brasilíu, um uppreisnina í kjölfar þess að nýlendustefnan leið undir lok. ég get ekki sagt að ég hafi skilið mikið, þar sem sýningin var á portúgölsku (með þýskum undirtitlum) en það get ég sagt að þegar búið var að draga mig upp á svið þar sem ég dansaði og dó loks var ég á því að þetta væri með því skemmtilegra sem ég hafði séð (eða réttara sagt tekið þátt í). Búið var að rífa öll sætin út úr leikhúsinu og byggja ramp sem náði frá leiksviðsbaki upp undir rjáfur. Pallar röðuðu sér eftir veggjunum og áhorfendur sátu á hörðum trébekkjum (í alla 6 tímana!).
En aftur að mér dauðum á sviðinu. Ég leit út undan mér og sá þar sem maður stóð upp á palli, haldandi á skammbyssu og að rúnka sér. Hann skauta svo úr byssunni á því mómenti sem hann brundaði yfir pallbrúnina og yfir þann sem fyrir skotinu varð.
Og þetta var bara byrjunin. Mér fór hægt og hægt að hætta að lítast á blikuna. Við fylgdumst með innrás hersins í lítið þorp. Þegar þorpið náði að hrekja honum þá kom næsti og svo næsti og svo næsti og svo næsti. Og alltaf var það sama sem hrakti hernum frá, naktar konur. ég var ekki viss um að ég væri í leikhúsi lengur þegar hermennirnar (í 4 skipti) skriðu yfir sviðið og inn í klofið á konum sem lágu á gólfinu og sleiktu. Allir nema einn, hann var með myndavél sem hann tók með sér og voru sköp konunnar allt í einu heljarstór á skjánum og svo fór hann að sleikja. Í lokin voru allir naktir, lítill drengur var skotinn og leikstjórinn hélt langa ræðu og lét klappa lengi lengi fyrir sér.
Ef þið eigið í erfiðleikum með að skilja þetta þá vitið þið hvernig mér leið á sýningunni!

Önnur:

Glæður og Refsing eftir meistara Kastorf. Kastorf er einn sætrsti leikstjóri Þýskalands og hefur verið leikhússtjóri í Volksbuehne í meira en 13 ár. Í þetta skipti réðast hann á Dostójevskí ( í fjórða sinn). Sýningin var 5 tímar og hafði þá verið stytt um einn og hálfan tíma. Í raun þarf ég að skrifa alveg sér pistil um vinnaðferðir þesa manns sem vægast sagt eru stórmerkilegar en í þetta skipti verður smá umfjöllun um verkið að duga.

Frá upphafi er Rosja alveg snar ruglaður. Hann er vafrandi um sviðið ælandi og öskrandi. Hendir hlutum og ég veit ekki hvað. Á þessum tímapunkti var ég að velta því fyrir mér hvernig ætti seinna að sýna kvalir hans og pínu, maðurinn væri greinilega geðsjúkur og því væri morðið sem framundan var sér skýringar í sinnissýki, ekki heimspekilegum pælingum og stórmennskubrjálæði, uppgjöri vð sál og Guð eins og í bókinni. En einvhernveginn tókst Kastorf ( sem er ekkert allt of mikið að velta Aristótelesi fyrir sér þegar kemur að uppbyggingu) að lægja öldurnar innra með honum þannig að þegar hann fermur morðið þá taka við miklar vangaveltur og áferð verksins breytist öll.
Kastorf vinnur ætíð mikið með videó, fólk fer inn og út úr húsum og þegar það er inni þá er það tekið upp og sýnt í beinni á stórum skermum. Í þetta skipti var leikmyndin 3 hæða hús og áfastur gámur. Vinkona mín frá Ungverjalandi sagði mér að hún þekkti þetta hús, svona væru gömlu kommahúsin heima. Rosja var ætíð á sviðinu (eða á videó) og þegar paranojan var að taka yfirhöndina þá braust hann inn í gáminn og stóð upptökustjórana að verki. Snilldarlegt move. Allt í einu var formið orðið að geranda í verkinu. Hann lét svo drepa þá til þess að losna við njósnarana.
Kastorf er ekki annt um upprunalega texta og hvað þá síður að það skiljist sem leikararnir eru að segja. En það skipti einhvernveginn ekki máli, maður skildi á einhverju plani alltaf það sem fram fór og þær tilfinningar sem glímt var við.
Reyndar fór manni að leiðast þegar videóið fór að taka yfirhöndina, í síðari hlutanum þá held ég að 80% af tímanum ( sem var rúmir 2 tímar) þá hafi videó verið í gangi en sviðið tómt. Og þegar leikararnir er ekki á svæðinu þá dettur út einhver tenging sem er nauðsynleg. En þá getur maður bara lagt sig eða farið á barinn.
Einnig þá datt verkið alltaf niður af og til þegar leikararnir tóku sig til, drógu fram stóla, settust óupplýstir á sviðskörina og duttu niður í langar samræður um tilgang lífsins og tilvistarkreppu persónanna.

En engu aðsíður þá var þetta frábær leikhúsupplifun. Maðurinn er meistari, á því er engin vafi, það þarf bara að læra að meta hann og njóta þess að fljóta með þegar hann fer í gang.

Það er verið að henda mér út og batteríið er búið svo ég verð að biðja að heilsa í bili.

Klára von bráðar.

Bestu kv.

Þorleifur

Góða kvöldið

Aldrei hættir maður að læra.

Talvan mín ákvað fyrir skemmstu að slökkva á sér og kvað upp um það að talvan hefði látið lífið.

Ég fékk náttúrulega kast og hringdi heim.

Elskulegheitin sem mér voru sýnd hjá EJS voru til fyrirmyndar. Ég fékk sendan nýjan skjá um hæl með fyrirmælum um að setja hann bara sjálfur í lappann minn.

nú, það hélt ég nú.

Beið svo og beið og loks kom skjárinn. Þorleifur settist þá niður, skrúfaði allt apparatið í sundur og kom nýjum skjá fyrir. Talvan mín er komin í lag og það var ÉG SEM GERÐI ÞAÐ!!!

Í öðrum fréttum (og ekki sov mikilvægum) þá er Merkel orðinn kanslari þýskalands. Frábært, þá getur frjálshyggjan farið að taka sér bólfestu. Reyndar í samstarfi við Sósíal Demókrata þannig að ekki er öll von úti enn en það verður spennandi að fylgjast með því hvernig fer hér.

Á morgun ætla ég að birta leikdóma um tvær sýningar sem ég hef séð hér nýlega, Faust II eftir Thalheimer og Glæp og Refsingu hjá Kastorf í Volskbuehne.

Þangað til bið ég að heilsa

Þorleifur