Góðan daginn
Sit hér í sveitasælunni á Akureyri en hugurinn er einhvernveginn að miklu leyti sunnan heiða þar sem önnur sýningin á AMERICAN DIPLOAMCY er í kvöld. Það er svo erfitt að koma sýningum í gang og ég tek því öllu einhvernveginn persónulega í sambandi við sýninguna. Hún er einhvernveginn svo mikill hluti af mér, svona eins og óskilgetinn bastarður sem skilinn var eftir í Borgarleikhúsinu og þarf að redda sér. Veit ekki að bakvið hana standa fullt af fólki sem er tilbúið að leggja alveg slatta á sig til þess að hún vaxi og dafni, blómstri og lifi góðu lífi.
En sumsé, tímar endalausra spurninga hefur runnið upp í huga mér, tíminn þar sem ég efast um allt og allt. Tilganginn með leikhúsinu, með sýningunni, með mig sem listamann, með lífið og stefnuna sem ég hef tekið. Og það skrýtna er að þetta kemur yfir mig eftir hverja einustu sýningu sem ég geri en alltaf verð ég jafn undrandi þegar það hellist yfir mig. Það er eins og það sé tóm sem sýningin skilur eftir sig. Eins og það sem lagt var í hana hafi orðið eftir og ég sé í þeim prósess að safna í sálina að nýju.
Kannski þetta komi fyrir alla listamenn...
En þá er bara að fylla að nýju.
Þorleifur
fimmtudagur, mars 03, 2005
Góðan daginn
Sit hér í sveitasælunni á Akureyri en hugurinn er einhvernveginn að miklu leyti sunnan heiða þar sem önnur sýningin á AMERICAN DIPLOAMCY er í kvöld. Það er svo erfitt að koma sýningum í gang og ég tek því öllu einhvernveginn persónulega í sambandi við sýninguna. Hún er einhvernveginn svo mikill hluti af mér, svona eins og óskilgetinn bastarður sem skilinn var eftir í Borgarleikhúsinu og þarf að redda sér. Veit ekki að bakvið hana standa fullt af fólki sem er tilbúið að leggja alveg slatta á sig til þess að hún vaxi og dafni, blómstri og lifi góðu lífi.
En sumsé, tímar endalausra spurninga hefur runnið upp í huga mér, tíminn þar sem ég efast um allt og allt. Tilganginn með leikhúsinu, með sýningunni, með mig sem listamann, með lífið og stefnuna sem ég hef tekið. Og það skrýtna er að þetta kemur yfir mig eftir hverja einustu sýningu sem ég geri en alltaf verð ég jafn undrandi þegar það hellist yfir mig. Það er eins og það sé tóm sem sýningin skilur eftir sig. Eins og það sem lagt var í hana hafi orðið eftir og ég sé í þeim prósess að safna í sálina að nýju.
Kannski þetta komi fyrir alla listamenn...
En þá er bara að fylla að nýju.
Þorleifur
Sit hér í sveitasælunni á Akureyri en hugurinn er einhvernveginn að miklu leyti sunnan heiða þar sem önnur sýningin á AMERICAN DIPLOAMCY er í kvöld. Það er svo erfitt að koma sýningum í gang og ég tek því öllu einhvernveginn persónulega í sambandi við sýninguna. Hún er einhvernveginn svo mikill hluti af mér, svona eins og óskilgetinn bastarður sem skilinn var eftir í Borgarleikhúsinu og þarf að redda sér. Veit ekki að bakvið hana standa fullt af fólki sem er tilbúið að leggja alveg slatta á sig til þess að hún vaxi og dafni, blómstri og lifi góðu lífi.
En sumsé, tímar endalausra spurninga hefur runnið upp í huga mér, tíminn þar sem ég efast um allt og allt. Tilganginn með leikhúsinu, með sýningunni, með mig sem listamann, með lífið og stefnuna sem ég hef tekið. Og það skrýtna er að þetta kemur yfir mig eftir hverja einustu sýningu sem ég geri en alltaf verð ég jafn undrandi þegar það hellist yfir mig. Það er eins og það sé tóm sem sýningin skilur eftir sig. Eins og það sem lagt var í hana hafi orðið eftir og ég sé í þeim prósess að safna í sálina að nýju.
Kannski þetta komi fyrir alla listamenn...
En þá er bara að fylla að nýju.
Þorleifur
þriðjudagur, mars 01, 2005
Góða kvöldið
Langri þögn lýkur nú þó pistilinn sé í styttra lagi.
Síðan ég síðast kom hér inn orðum þá hefur margt vatn runnið til sjávar. Ég er búinn að koma á svið sýningunni AMERICAN DIPLOAMCY og er ég tilturulega sáttur við hvernig til tókst.
Ekki það að auðvitað er margt sem maður hefði viljað koma í verk sem ekki tókst, en þannig er það einu sinni að vinna við bág kjör, skamman tíma og auðvitað að hafa allt of mikið á minni könnu (hvenær ætla ég að læra?).
En sýningunni er vel tekið og það gleður mig. Maður er að vissu leyti að opna alveg ofan í kviku í þessari sýningu, þar sem bæði texti og leikstjórn var your truly, en reynslan sem ég safnaði að mér var ómetanleg.
Ég mun innan skamms analísera uppsetninguna, hvað tókst og hvað ekki. En í stuttu máli þá má segja að mér hafi tekist 75% af því sem ég ætlaði mér varðandi tilraunir með leikformið og uppsetninguna í heild.
Sumsé, á Akureyri situr tilturulega sátt og mjög stolt leikstjóradula!
Ég er sumsé kominn norður til þess að setja upp söngleikinn RÍGUR sem er samvinnuverkefni MA og VMA. Og þá er það rokkið
Í bænum er margt góðra manna, Gói, Aggi, Jón Páll og fleiri þannig að þetta gæti orðið mikil upplifun!
En ég bið að heilsa í bili, nú þarf ég að undirbúa púlnámskeið fyrir krakkana og sýna þeim hvernig verður unnið á þessum bænum!
Góðar stundir....
Þorleifur
Kaffi Karólína
Langri þögn lýkur nú þó pistilinn sé í styttra lagi.
Síðan ég síðast kom hér inn orðum þá hefur margt vatn runnið til sjávar. Ég er búinn að koma á svið sýningunni AMERICAN DIPLOAMCY og er ég tilturulega sáttur við hvernig til tókst.
Ekki það að auðvitað er margt sem maður hefði viljað koma í verk sem ekki tókst, en þannig er það einu sinni að vinna við bág kjör, skamman tíma og auðvitað að hafa allt of mikið á minni könnu (hvenær ætla ég að læra?).
En sýningunni er vel tekið og það gleður mig. Maður er að vissu leyti að opna alveg ofan í kviku í þessari sýningu, þar sem bæði texti og leikstjórn var your truly, en reynslan sem ég safnaði að mér var ómetanleg.
Ég mun innan skamms analísera uppsetninguna, hvað tókst og hvað ekki. En í stuttu máli þá má segja að mér hafi tekist 75% af því sem ég ætlaði mér varðandi tilraunir með leikformið og uppsetninguna í heild.
Sumsé, á Akureyri situr tilturulega sátt og mjög stolt leikstjóradula!
Ég er sumsé kominn norður til þess að setja upp söngleikinn RÍGUR sem er samvinnuverkefni MA og VMA. Og þá er það rokkið
Í bænum er margt góðra manna, Gói, Aggi, Jón Páll og fleiri þannig að þetta gæti orðið mikil upplifun!
En ég bið að heilsa í bili, nú þarf ég að undirbúa púlnámskeið fyrir krakkana og sýna þeim hvernig verður unnið á þessum bænum!
Góðar stundir....
Þorleifur
Kaffi Karólína
mánudagur, febrúar 07, 2005
Góða kvöldið
Nú er að verða gaman, læra mónólóg á þýsku og stúdera þýsk nútímaleikrit á sama tíma og mótunartími uppsetningarinna á American Diplpomacy er á fullu!
En það er víst þannig heimurinn minn að það er alltaf í ökla eða eyra!!!
Og þá er bara að njóta ferðalagsins og missa ekki sjónar á takmarkinu.
Bið að heilsa
Þorleifur
Nú er að verða gaman, læra mónólóg á þýsku og stúdera þýsk nútímaleikrit á sama tíma og mótunartími uppsetningarinna á American Diplpomacy er á fullu!
En það er víst þannig heimurinn minn að það er alltaf í ökla eða eyra!!!
Og þá er bara að njóta ferðalagsins og missa ekki sjónar á takmarkinu.
Bið að heilsa
Þorleifur
föstudagur, febrúar 04, 2005
Góða kvöldið
Þungi frumsýningarinnar er farinn að segja til sín. Dagestningin óumflýjanlega er kominn í sjónmál og falla því hér eftir öll vötn til Dýrafjarðar (eða sviptingu ríkisborgararéttar, eftir því hvernig er á málin litið).
Þetta er búin að vera átakavika í pródúktsjóninni. Ekki það að mikið hafi verið rifist heldur að nú þurfti að standa frammi fyrir stórum ákvörðunum og ekki lengur var hægt að velta möguleikunum fyrir sér heldur þurfti að hrökkva og stökkva. Áferð verksins þarf að fara að vera tilbúin til þess að hægt sé að vinna markvisst í því að undirbyggja strúktúrinn í uppsetningunni og aðlaga hann að þeirri sögn eða þróun sagnar sem á sér stað við uppsetninguna.
Og ég er nokkuð ánægður með það sem við höfum verið að gera. Ég held að fínn balance hafi náðst á milli kímni og alvöru, hugmyndafræði og leikhúss, milli sannleika og uppspuna.
Verkið er ekki aðeins pólitísk ádeila heldur er það líka ákveðin tilraun varðandi möguleika leikhússins.
REyndar veit ég ekki hvað ég er að tjá mig um þetta þar sem ferli leikstjórans við uppsetningu er afar flókinn og margt sem leitar á hugann. Það að halda stöðugt öllum atriðum uppsetiningar í höfðinu, að vinna með leikurunum bæði sem external auga og sem strúktúrískur leiðbeinandi ásamt því að flippa leikmynd, búningum, lýsingu, strúktúr verkins, samræmi, jafnvægi, uppbyggingar og samspil mismunandi elimenta leikhússins á sama tíma og passa þarf að hugurinn sé ferskur og vakandi er afar mikið starf. EKki misskylja, þetta er æðislegt og ég vildi ekkert frekar vera að gera en það er einnig mikil áreynsla.
Einnig er ég að verða sannfærður um að það sé ekki sniðugt að setja upp eigin verk, sérstaklega ekki svona snemma á ferlinum, en þegar staðan er þannig að enginn er að skrifa um þessi málefni þá verður maður bara að gera það sjálfur. Það er ekki hægt að vera að gagnrýna endalaust út í bæ um tilgangsleysi leikhússins og að því þurfi að breyta og á sama tíma vera að koma sér undan því að taka ábyrgð og reyna að breyta hlutunum!
Þannig að svona þarf þetta að vera í bili. Og auðvitað er það líka blessun. Að fylgja listaverki eftir frá fæðingu til opinberunar (betra en grafar)...
Annars er lífið yndislegt og ég hamingjusamur og kátur. Passa mig á því að hugsa söguna í samhengi (til þess að fyllast ekki vonleysi yfir stöðunni í dag) og njóta samskipta við fólkið í kringum mig. Og þá er allt í lagi.
Góða helgi.
Þorleifur
Kaffibrennslunni
Þungi frumsýningarinnar er farinn að segja til sín. Dagestningin óumflýjanlega er kominn í sjónmál og falla því hér eftir öll vötn til Dýrafjarðar (eða sviptingu ríkisborgararéttar, eftir því hvernig er á málin litið).
Þetta er búin að vera átakavika í pródúktsjóninni. Ekki það að mikið hafi verið rifist heldur að nú þurfti að standa frammi fyrir stórum ákvörðunum og ekki lengur var hægt að velta möguleikunum fyrir sér heldur þurfti að hrökkva og stökkva. Áferð verksins þarf að fara að vera tilbúin til þess að hægt sé að vinna markvisst í því að undirbyggja strúktúrinn í uppsetningunni og aðlaga hann að þeirri sögn eða þróun sagnar sem á sér stað við uppsetninguna.
Og ég er nokkuð ánægður með það sem við höfum verið að gera. Ég held að fínn balance hafi náðst á milli kímni og alvöru, hugmyndafræði og leikhúss, milli sannleika og uppspuna.
Verkið er ekki aðeins pólitísk ádeila heldur er það líka ákveðin tilraun varðandi möguleika leikhússins.
REyndar veit ég ekki hvað ég er að tjá mig um þetta þar sem ferli leikstjórans við uppsetningu er afar flókinn og margt sem leitar á hugann. Það að halda stöðugt öllum atriðum uppsetiningar í höfðinu, að vinna með leikurunum bæði sem external auga og sem strúktúrískur leiðbeinandi ásamt því að flippa leikmynd, búningum, lýsingu, strúktúr verkins, samræmi, jafnvægi, uppbyggingar og samspil mismunandi elimenta leikhússins á sama tíma og passa þarf að hugurinn sé ferskur og vakandi er afar mikið starf. EKki misskylja, þetta er æðislegt og ég vildi ekkert frekar vera að gera en það er einnig mikil áreynsla.
Einnig er ég að verða sannfærður um að það sé ekki sniðugt að setja upp eigin verk, sérstaklega ekki svona snemma á ferlinum, en þegar staðan er þannig að enginn er að skrifa um þessi málefni þá verður maður bara að gera það sjálfur. Það er ekki hægt að vera að gagnrýna endalaust út í bæ um tilgangsleysi leikhússins og að því þurfi að breyta og á sama tíma vera að koma sér undan því að taka ábyrgð og reyna að breyta hlutunum!
Þannig að svona þarf þetta að vera í bili. Og auðvitað er það líka blessun. Að fylgja listaverki eftir frá fæðingu til opinberunar (betra en grafar)...
Annars er lífið yndislegt og ég hamingjusamur og kátur. Passa mig á því að hugsa söguna í samhengi (til þess að fyllast ekki vonleysi yfir stöðunni í dag) og njóta samskipta við fólkið í kringum mig. Og þá er allt í lagi.
Góða helgi.
Þorleifur
Kaffibrennslunni
þriðjudagur, febrúar 01, 2005
sunnudagur, janúar 30, 2005
Góðann daginn
Ég sit á kaffihúsi öllum að óvöru og varð vitni að ótrúlegum samræðum, samræðum sem kannski endurspegla hvað er að gerast í samfélaginu og hversu alvarlegum hættum við stöndum frammi fyrir.
Á næsta borði sitja 3 ungmenni, rétt um tvítugt. Stúlka og tveir drengir.
Stúlkan var að tala um VR og strákarnir höfðu ekki hugmynd um hvað hún var að tala um. Hún reyndi að útskýra það en get það ekki, þau þekktu ekki orðið verkalýðsfélag!
Eftir að lagt var að skyldan að tilheyra félagsskap (sem virtist afar sakleysislegt) þá standa æ fleiri utan verkalýðsfélaga og tilheyra ekki neinum hópi. STanda ein/ir gegn fyrirtækjunum sem þau eru að vinna saman, og ljóst er að manneskja er veikari ein en í hópi, sérstaklega gegn stórum einingum.
Með þessa vanþekkingu á verkalýðsbaráttu að vopni þá horfir ekki vel fyrir þeirri kynslóð sem nú vex úr grasi, einstaklingskynslóðinni. Ekki tilheyra, vertu einstaklingur það er mottóið í dag. Og er það fullkomið fyrir fyrirtækin, því að þá er hægt að halda einstaklingnum einöngruðum.
Þetta er þróun sem við sjáum í Bandaríkjunum og þar hafa raunlaun hinna vinnandi stétta (allur almenningur að undanskilnum efstu 10%) fallið um yfir 20% á síðustu 25 árum. Það er ef maður hefur áhuga á sögunni...
En sagan skiptir greinilega ekki lengur máli og er það vel fyrir þá sem kunna að hagnast á því, og er það ekki það sem skiptir öllu máli??
Bestu kv.
Þorleifur
Prikin
Ég sit á kaffihúsi öllum að óvöru og varð vitni að ótrúlegum samræðum, samræðum sem kannski endurspegla hvað er að gerast í samfélaginu og hversu alvarlegum hættum við stöndum frammi fyrir.
Á næsta borði sitja 3 ungmenni, rétt um tvítugt. Stúlka og tveir drengir.
Stúlkan var að tala um VR og strákarnir höfðu ekki hugmynd um hvað hún var að tala um. Hún reyndi að útskýra það en get það ekki, þau þekktu ekki orðið verkalýðsfélag!
Eftir að lagt var að skyldan að tilheyra félagsskap (sem virtist afar sakleysislegt) þá standa æ fleiri utan verkalýðsfélaga og tilheyra ekki neinum hópi. STanda ein/ir gegn fyrirtækjunum sem þau eru að vinna saman, og ljóst er að manneskja er veikari ein en í hópi, sérstaklega gegn stórum einingum.
Með þessa vanþekkingu á verkalýðsbaráttu að vopni þá horfir ekki vel fyrir þeirri kynslóð sem nú vex úr grasi, einstaklingskynslóðinni. Ekki tilheyra, vertu einstaklingur það er mottóið í dag. Og er það fullkomið fyrir fyrirtækin, því að þá er hægt að halda einstaklingnum einöngruðum.
Þetta er þróun sem við sjáum í Bandaríkjunum og þar hafa raunlaun hinna vinnandi stétta (allur almenningur að undanskilnum efstu 10%) fallið um yfir 20% á síðustu 25 árum. Það er ef maður hefur áhuga á sögunni...
En sagan skiptir greinilega ekki lengur máli og er það vel fyrir þá sem kunna að hagnast á því, og er það ekki það sem skiptir öllu máli??
Bestu kv.
Þorleifur
Prikin
laugardagur, janúar 29, 2005
Góða kvöldið
Það er eitt, og hér ætla ég að vaða út í djúpu laugina, sem vantar algerlega inn í umræðuna í íslensku leikhúsi.
Það er umræðuna um muninn á "markaðs" og "listræna" leikhúsinu (ef einhver er með betri tillögur að íslenskum nöfnum sem ná utan um þessar skilgreiningar þá væru þær vel þegnar).
Það er missklingingur að þarna sé verið að tala um betra eða verra leikhús, það er langt í frá. Munurinn liggur í tilgangi sýningarinnar eða uppákomunnar.
Er tilgangurinn fjárhagslegs eða listræns eðlis? Það er í raun skilgreiningarmunurinn á milli þessara tveggja kima leikhússins. Auðvitað getur þetta oft farið saman og því stendur eftir spurningin um hvernig eigi að skilja á milli þessara tveggja.
Við höfum séð hér á undanförnum árum uppsetningar sem eru ekkert að reyna að fela að hugmyndin að baki þeirra er að græða peninga. Þarna er ég helst að vísa til uppsetninga 3 Sagas þeirra Árna, Bjarna og Kristjáns Ra. Þeir fá stjörnur sem öllu jöfnu standa utan leikhússins í sýningar sínar með það fyrir augum að auka vinsældr sýninganna. Þeir setja sýningarnar í þannig umbúðir og markaðssetja þær með þeim hætti að ekki fer á milli mála hver tilgangurinn er. Og er það ekki bara vel? Er ekki gott að hér séu menn sem hafa áttað sig á því að leikhúsið er markaðsvara sem getur boðið upp á miklar tekjur? Önnur "þjónusta" sem þeir bjóða upp á er að við hin getum horft til þeirra sem skilgreiningaraðila þegar kemur að tilgangi markaðsleikhúsverka.
Hinum megin skalans er hægt að skoða sýningar eins og Öxina og Jörðina sem hafa það að tilgangi að endurspelga menningararfleið þjóðarinnar. Sú sýning er ekki sett um með þeim formerkjum að græða eigi þjóðleikhúsinu gífurlega peninga, það sama má segja um Héra Hérason (ég þori ekki að minnast á Hýbíli vindanna vegna fjölskyldutengsla, sem virðist fara óskaplega fyrir brjóstið á sumum) í Borgarleikhúsinu og Svik frá LA, Sögn og LR að ógleymdri frábærri sýningu Stúdentaleikhússins sem virðist hafa það að meginmarkmiði að sjökkera okkur nóg til þess að hugsa um spillingu á íslandi. Þetta eru sýningar, innlendar og erlendar, sem hugsaðar eru til þess að hafa eitthvað innlegg í umræðuna, endurspegla menningararfleið eða ástand hinnar íslensku þjóðar eða hins vestræna menningarheims.
En eru þær "listrænt" leikhús? já, segi ég. Og skilgreiningin helgast af tilgangi uppsetningarinnar. Þær hafa það ekki að meginmarkmiði að græða peninga (þó svo það gæti vel gerst).
ég tel að það sé kominn tími á að þessi umræða fari í gang. Það er íslensku leikhúsi mikilvægt að vita hvað það er að gera í hvert skipti. Og í kjölfarið má pæla í því hvort að stóru húsin eigi að vera að setja upp "markaðsleikhús" til þess að ná peningum í kassann.
Auðvitað hlýtur þessi umræða að enda í umræðunni um fjársteymi ríkisins til lista. Hvort að nóg sé gert og fyrst leikhúsin sem hljóta styrkina nota þá til markaðsuppsetninga hvort ekki sé þá umræðugrundvöllur til að svipta eða skerða við þau styrkina.
Þá umræðu er ekki hægt að slíta frá umræðunni um markaðs og listræna leikhúsið. Því að í grunninn erum við að tala um fjármagn til liststarfsemi, munur felst bara í því hvaðan fjármagnið kemur, og í hvaða tilgangi því er veitt.
Auðvitað er þetta stór umræða sem ekki hægt að flokka allt niður í frumeindir en staðreyndir er sú að hér er að skapast aðstæður sem eru fjárhagslegri framtíð leikhússins (listanna og jafnvel velferðakerfisins í heild) er stefnt í hættu og þá verður umræðan að hafa farið fram því að leikhúsið er ekki undanskilið þegar að kemur að mótun umræðunnar. Statur kvó er ekki til og það verða alltaf fylkingar sem munu berjast. Og hafi engin umræða farið fram þá er hætt við því að leikhúsfólk verði skilið eftir og geti ekki haft áhrif á framtíðar stefnumótun fjárhagslegarar og samfélagslegra stöðu leikhússins.
Bestu kveðjur og gelðilega helgi.
Ölstofunni
Þorleifur Arnarsson
Það er eitt, og hér ætla ég að vaða út í djúpu laugina, sem vantar algerlega inn í umræðuna í íslensku leikhúsi.
Það er umræðuna um muninn á "markaðs" og "listræna" leikhúsinu (ef einhver er með betri tillögur að íslenskum nöfnum sem ná utan um þessar skilgreiningar þá væru þær vel þegnar).
Það er missklingingur að þarna sé verið að tala um betra eða verra leikhús, það er langt í frá. Munurinn liggur í tilgangi sýningarinnar eða uppákomunnar.
Er tilgangurinn fjárhagslegs eða listræns eðlis? Það er í raun skilgreiningarmunurinn á milli þessara tveggja kima leikhússins. Auðvitað getur þetta oft farið saman og því stendur eftir spurningin um hvernig eigi að skilja á milli þessara tveggja.
Við höfum séð hér á undanförnum árum uppsetningar sem eru ekkert að reyna að fela að hugmyndin að baki þeirra er að græða peninga. Þarna er ég helst að vísa til uppsetninga 3 Sagas þeirra Árna, Bjarna og Kristjáns Ra. Þeir fá stjörnur sem öllu jöfnu standa utan leikhússins í sýningar sínar með það fyrir augum að auka vinsældr sýninganna. Þeir setja sýningarnar í þannig umbúðir og markaðssetja þær með þeim hætti að ekki fer á milli mála hver tilgangurinn er. Og er það ekki bara vel? Er ekki gott að hér séu menn sem hafa áttað sig á því að leikhúsið er markaðsvara sem getur boðið upp á miklar tekjur? Önnur "þjónusta" sem þeir bjóða upp á er að við hin getum horft til þeirra sem skilgreiningaraðila þegar kemur að tilgangi markaðsleikhúsverka.
Hinum megin skalans er hægt að skoða sýningar eins og Öxina og Jörðina sem hafa það að tilgangi að endurspelga menningararfleið þjóðarinnar. Sú sýning er ekki sett um með þeim formerkjum að græða eigi þjóðleikhúsinu gífurlega peninga, það sama má segja um Héra Hérason (ég þori ekki að minnast á Hýbíli vindanna vegna fjölskyldutengsla, sem virðist fara óskaplega fyrir brjóstið á sumum) í Borgarleikhúsinu og Svik frá LA, Sögn og LR að ógleymdri frábærri sýningu Stúdentaleikhússins sem virðist hafa það að meginmarkmiði að sjökkera okkur nóg til þess að hugsa um spillingu á íslandi. Þetta eru sýningar, innlendar og erlendar, sem hugsaðar eru til þess að hafa eitthvað innlegg í umræðuna, endurspegla menningararfleið eða ástand hinnar íslensku þjóðar eða hins vestræna menningarheims.
En eru þær "listrænt" leikhús? já, segi ég. Og skilgreiningin helgast af tilgangi uppsetningarinnar. Þær hafa það ekki að meginmarkmiði að græða peninga (þó svo það gæti vel gerst).
ég tel að það sé kominn tími á að þessi umræða fari í gang. Það er íslensku leikhúsi mikilvægt að vita hvað það er að gera í hvert skipti. Og í kjölfarið má pæla í því hvort að stóru húsin eigi að vera að setja upp "markaðsleikhús" til þess að ná peningum í kassann.
Auðvitað hlýtur þessi umræða að enda í umræðunni um fjársteymi ríkisins til lista. Hvort að nóg sé gert og fyrst leikhúsin sem hljóta styrkina nota þá til markaðsuppsetninga hvort ekki sé þá umræðugrundvöllur til að svipta eða skerða við þau styrkina.
Þá umræðu er ekki hægt að slíta frá umræðunni um markaðs og listræna leikhúsið. Því að í grunninn erum við að tala um fjármagn til liststarfsemi, munur felst bara í því hvaðan fjármagnið kemur, og í hvaða tilgangi því er veitt.
Auðvitað er þetta stór umræða sem ekki hægt að flokka allt niður í frumeindir en staðreyndir er sú að hér er að skapast aðstæður sem eru fjárhagslegri framtíð leikhússins (listanna og jafnvel velferðakerfisins í heild) er stefnt í hættu og þá verður umræðan að hafa farið fram því að leikhúsið er ekki undanskilið þegar að kemur að mótun umræðunnar. Statur kvó er ekki til og það verða alltaf fylkingar sem munu berjast. Og hafi engin umræða farið fram þá er hætt við því að leikhúsfólk verði skilið eftir og geti ekki haft áhrif á framtíðar stefnumótun fjárhagslegarar og samfélagslegra stöðu leikhússins.
Bestu kveðjur og gelðilega helgi.
Ölstofunni
Þorleifur Arnarsson
miðvikudagur, janúar 26, 2005
Góða kvöldið
Stutt og laggott!
Æfingar eru á fullu á AMERICAN DIPLOMACY. Verkið er allt að komast í skorður og ég hef afar mikla trú því að þetta verði boðlegt og vel það.
Við byrjum daginn á því að ræða fréttir undanfarinna daga og oftar en ekki læðast setningar og setningar úr current fréttum inn, og er jafn gaman í hvert skipti. Verki ðer einhvernveginn meira lifandi fyrir vikið og ennþá skemmtilegra að vinna það.
Hjálmar er hreinlega að fara á kostum enda er hlutverkið næstum því sérsniðið að honum. Og ekki eru aðrir leikarar að gera síðri hluti. Þannig allt í allt, gleði og gaman.
Verð að hlaupa, nóg að gera.
Bið að heilsa
Þorleifur
Stutt og laggott!
Æfingar eru á fullu á AMERICAN DIPLOMACY. Verkið er allt að komast í skorður og ég hef afar mikla trú því að þetta verði boðlegt og vel það.
Við byrjum daginn á því að ræða fréttir undanfarinna daga og oftar en ekki læðast setningar og setningar úr current fréttum inn, og er jafn gaman í hvert skipti. Verki ðer einhvernveginn meira lifandi fyrir vikið og ennþá skemmtilegra að vinna það.
Hjálmar er hreinlega að fara á kostum enda er hlutverkið næstum því sérsniðið að honum. Og ekki eru aðrir leikarar að gera síðri hluti. Þannig allt í allt, gleði og gaman.
Verð að hlaupa, nóg að gera.
Bið að heilsa
Þorleifur
laugardagur, janúar 22, 2005
Góða kvöldið
Var að koma af fundi samfylkingarinnar um alþjóðamál með séráherslu á öryggismál.
Þetta var afar góður fundur (allir 4 tímarnir) og ég er margs fróðari.
Fyrirlesararnir voru 4.
Birna Þórarinsdóttir, framkvæmdastjóri UNIFEM, fjallaði að mestu um nýtt hugtak í alþjóðamálum (og þá sérstaklega kvenna) sem kallast personal security. Hugtakið byggir á því að öryggi borgara skipti jafn miklu og í sumum tilfellum meira máli en öryggi ríkja. ÉG ætla að kynna mér það betur áður en ég fer að tala mikði um það opinberlega.
Magnús Þorkell, lektor í USA og sérfræðingur í mið austurlöndum, talaði um stöðuna í miðausturlöndum og lýsti ástandinu sem hrikalegu. Sérstaklega hjó ég eftir þegar hann minnti á mikilvægi orðræðunnar í þesu sambandi. Að langvinn umræða um Íraka sem hryðjuverkaþjóð og illmenni gerðu það afar erfitt fyrir þá að tala á eigin forsendum. Sýn vestræna samfélagsins á þá væri svo lituð að þeir ættu sér ekki viðureisnar von í orðræðunni. Og þar getum við í netheimum lagt okkar á vogarskálarnar.
Valur Ingimundarson talaði um ósjálfstæði íslenskrar utanríkismálastefnu. Það að við höfum frá inngöngunni í NATO fylgt hugmyndum stórveldisins í vestri eftir blint og hefðum því engin áhrif. Sérstaklega nú þegar ísland býr ekki lengur við hernaðarlegu eða landfræðilegu mikilvægi. Þetta ýtir bara undir vöntunin á skýrri utanríkisáætlun!
Thorvald Stoltenberg er fyrrum utanríkisráðherra Noregs. Hann var sáttasemjari SÞ í júgóslavíu og núverandi höfuð rauða krossins í Noregi. Hann talaði um mikilvægi alþjóðastofnana og að með áframhaldandi þróun í átt sameiningar á alþjóðavettvangi þá væri lagður hornsteinn friðsamlegra samskipta þjóða. Hann var afar hlynntur EU og fannst að Ísland ætti að ganga inn eins fljótt og auðið er.
Þetta var afar gaman og ég mun efalaust leyfa því sem þarna fór í gengum hugann læðast í einu eða öðru formi inn í AMerican Diplomacy. Málin sem þarna voru rædd eru akkúrat malin sem ég er að tala um í verkinu og því var gaman að sjá að það sem maður er að gera í listgrein sinni eigi sér samhljóm í pólitík samtímans.
Annars ganga æfingar afar vel og ég er ekki frá því að þetta sé að taka á sig leiklistarlega mynd. Þetta verður áfram fyndið, hart og skerandi og ég hlakka til að sjá hvert skútan vill fara og hvaða áhrif maður geti haft á stefnuna. Finna jafnvægi milli þess að stýra og vindanna sem um fleygið þjóta.
Góðar Stundir
Kaffibrennslunni
Þorleifur Örn Arnarsson
Var að koma af fundi samfylkingarinnar um alþjóðamál með séráherslu á öryggismál.
Þetta var afar góður fundur (allir 4 tímarnir) og ég er margs fróðari.
Fyrirlesararnir voru 4.
Birna Þórarinsdóttir, framkvæmdastjóri UNIFEM, fjallaði að mestu um nýtt hugtak í alþjóðamálum (og þá sérstaklega kvenna) sem kallast personal security. Hugtakið byggir á því að öryggi borgara skipti jafn miklu og í sumum tilfellum meira máli en öryggi ríkja. ÉG ætla að kynna mér það betur áður en ég fer að tala mikði um það opinberlega.
Magnús Þorkell, lektor í USA og sérfræðingur í mið austurlöndum, talaði um stöðuna í miðausturlöndum og lýsti ástandinu sem hrikalegu. Sérstaklega hjó ég eftir þegar hann minnti á mikilvægi orðræðunnar í þesu sambandi. Að langvinn umræða um Íraka sem hryðjuverkaþjóð og illmenni gerðu það afar erfitt fyrir þá að tala á eigin forsendum. Sýn vestræna samfélagsins á þá væri svo lituð að þeir ættu sér ekki viðureisnar von í orðræðunni. Og þar getum við í netheimum lagt okkar á vogarskálarnar.
Valur Ingimundarson talaði um ósjálfstæði íslenskrar utanríkismálastefnu. Það að við höfum frá inngöngunni í NATO fylgt hugmyndum stórveldisins í vestri eftir blint og hefðum því engin áhrif. Sérstaklega nú þegar ísland býr ekki lengur við hernaðarlegu eða landfræðilegu mikilvægi. Þetta ýtir bara undir vöntunin á skýrri utanríkisáætlun!
Thorvald Stoltenberg er fyrrum utanríkisráðherra Noregs. Hann var sáttasemjari SÞ í júgóslavíu og núverandi höfuð rauða krossins í Noregi. Hann talaði um mikilvægi alþjóðastofnana og að með áframhaldandi þróun í átt sameiningar á alþjóðavettvangi þá væri lagður hornsteinn friðsamlegra samskipta þjóða. Hann var afar hlynntur EU og fannst að Ísland ætti að ganga inn eins fljótt og auðið er.
Þetta var afar gaman og ég mun efalaust leyfa því sem þarna fór í gengum hugann læðast í einu eða öðru formi inn í AMerican Diplomacy. Málin sem þarna voru rædd eru akkúrat malin sem ég er að tala um í verkinu og því var gaman að sjá að það sem maður er að gera í listgrein sinni eigi sér samhljóm í pólitík samtímans.
Annars ganga æfingar afar vel og ég er ekki frá því að þetta sé að taka á sig leiklistarlega mynd. Þetta verður áfram fyndið, hart og skerandi og ég hlakka til að sjá hvert skútan vill fara og hvaða áhrif maður geti haft á stefnuna. Finna jafnvægi milli þess að stýra og vindanna sem um fleygið þjóta.
Góðar Stundir
Kaffibrennslunni
Þorleifur Örn Arnarsson
Gerast áskrifandi að:
Færslur (Atom)
