Ég er rokinn út á land.

Bauðst að koma á meðferðarstofnun alkóhólsjúklinga og flytja smá hugvakningu. 

Þar sem ég tel mig vera hér á landi til þess að rannsaka fylliríið sem þjóðin er búin að vera á undanfarið fannst mér þetta upplagt.

Ef maður er of lengi á fylleríi, virðir allar viðvaranir að vettugi, ert í fullkominni afneitun á ástandið, ferð ekki eftir læknisráði og drekkur allt frá þér hegina áður en þú leggst inn á vog, þá átu við vandamál að stríða.

Og eftirköstin eru erfið...

Heimsókn á meðferðarheimili er því líkleg besti staðurinn til mikro kosmós rannsókna sem hægt er að finna.

Svo er líka svo gaman að fólki sem búið er að gefast upp í auðmýkt fyrir ástandinu og hefur snúið af fyrri vegi og stefnir nú á að byggja upp í stað þess að halda sig í gamla minstrinu.

Þ

já, og by the way

Björgvin segir: "eigum peninga til þess að borga ICE SAVE"og vitnar í Björgólf eldri. Þetta lét bankamálaráðherran í alvöru út úr sér. Og svo eru menn að velta fyrir sér af hverju hann eigi að víkja sæti.

Rétt eins og þegar jón Ásgeir skrifar í blaðinu að eignir hans hafi numið 1200 milljörðum um mitt ár hafa enga þýðingu (markaðir hafa hrunið síðan þá) hefur yfirlýsing Björgólfs í Kastljósi gærkvöldsins enga þýðingu. 

Hvað menn áttu fyrir bankahrunið, hvert verðmæti hlutanna var fyrir hrunið hefur enga merkingu í dag. Það kaupir engin fyrirtæki í dag á markaðsvirði af þeirri einföldu ástæðu að þess þarf ekki. Og það borgar engin meira en hann þarf. 

Svo er nú hitt að menn eru byrjaðir að búa til  pakka sem þeir selja út úr bönkunum, aðallega vinum sínum og félögum. Aldrei hafa aðstæður í íslensku stjórnkerfi boðið upp á meiri spillingu.

Eru eftirlitsstofnanirnar sem flutu sofandi að feigðarósi, með okkur innbirðis, vaknaðar?

Þ

Ég sagðist ætla að þegja.

En er það hægt.

Svona einvhernveginn standa málin fyrir mér:

- 53.363 Íslendingar hafa skrifað undir skjarinn.is og er tilgangurinn þar að draga RÚV af auglýsingamarkaði. Þetta kemur í kjölfar uppsagna allra starfsmanna fyrirtækisins og í stað þess að leggjast í kör þá snúa þeir taflinu við og efna til stærstu undirskriftarsöfnunar í Íslandssögunni. Flott framtak og eftirtektarverður baráttuhugur.

- 4.420 hafa skrifað undir kjosa.is sem snýst um það að knýja stjórnvöld til kosninga. Þegar þetta er skrifað hafa stjórnvöld ekki svarað því hvort boðað verði til kosninga að öðru leyti en því að forsætisráðherra segir að það sé ekki á dagskrá.

Niðurstaðan er sú að rúmlega 10 sinnum fleiri eru tilbúin að leggja nafn sitt við að halda auglýsingarsjónvarpsstöð gangandi en að krefjast þess að hið lýðræðislega gangverk virði vilja fólksins.

Og við erum undrandi á því að það sé komin kreppa?

Þorleifur

 

Þetta er mögnuð stund.

Obama er forseti.

Og í fyrsta skipti í langan tíma getur maður hugsað til þessa mikla en skrítna, ljóta en heillandi ríkis með hlýhug og eftirvæntingu.

Það eru nýjir tímar framundan.

Og ég tel að þeir timar hafi hafist þegar John Mccain flutti ræðuna þar sem han gaf kosningarnar. Þetta er ein sú magnaðasta sem ég hef séð.

Innan um fólk sem langaði ekkert annað en að púa á Obama flutti hann göfuga ræðu þar sem hann bað Bandarísku þjóðina að sameinast og standa sem einn maður bakvið forsetann í gegnum þá erfiðu tíma sem framundan eru.

Hann sagðist hafa reynt sitt best en fólkið hafi valið það sem það taldi að væri réttast og því vali myndi hann hlýða.

Maður hugsar nú til annara leiðtoga sem maður myndi óska að sýndu af sér svona stórmennsku.

En sumsé, get farið glaður að sofa í kvöld og hlakkað til morgundagsins, enda nýjir tímar að renna upp.

Því ef Bush gaf okkur eitthvað þá var það langlundargeð. Hann kenndi okkur að það er sama hversu hrikalegir hlutirnar eru, hversu lélegir stjórnmálamennirnar, hversu dimmt útlitið er þá mun sólin alltaf rísa að nýju.

Góðar stundir

Þorleifur

Hin ærandi þögn

Ég hef þagað þunnu hljóði í gegnum hamfarirnar sem nú ganga yfir.

Fyrir þetta hef ég fengið skammir í hattinn í samtölum, bréfum og jafnvel á bloggsíðum vina minna.

En ástæðan er einföld. Maður veit ekki hvað maður á að segja og þegar svo er ástatt þá er betra að þegja (eitthvað mér var ráðlagt ungum en hef ekki tekið upp fyrr en núna)

Samfélagið er líka sneysifullt af skoðunum. Misgáfulegum. Varla er við það bætandi.

En þegar tíminn er réttur mun ég láta í mér heyra, en það verður ekki á þessum vettvangi.

Ég átti að vera í heimsreisu. Það get ég ekki. Ég er Íslendingur. ég er á leiðinni heim.

Þorleifur

Kvöldið

Vinur minn í Sviss var að senda mér skilaboð. Hann las Sjálfstætt fólk í sumar fyrir mína tilstilli.

Hann spurði, eftir að hafa horft á fréttir undanfarinna daga, hvort íslenska þjóðin læsi sína eigin klassíkera?

Góðar stundir

Þorleifur

Góða kvöldið

Kominn til Berlínar og get ekki anað segt en ég sé farinn að sakna Íslands nú þegar.

Þetta er búið að vera stórkostlegt sumar og ég hef það svo mörgum að þakka.

Elsku krökkunum sem ég vann Vini með og þá sérstaklega honum Símoni sem kallaði mig heim og gaf mér þar með tilgang með því að koma. Vinnan var gefandi, braut niður fordóma, opnaði mér nýjar víddir sem leikstjóri og þar að auki stórkostleg leikferð. Djúpavík gleymst aldrei!

Ekki síður vinum mínum í hádegisdeild Hvíta Hússins. Anna og Sigurjón, Hreizi og Dagur, Sigrún og Brynja, Pétur og Jósi að ógleymdum mönnunum sem kenndu mér svo margt - Ingólfur og Einar Björgvin.

yndislegt að geta eitt smá tíma með Sólveigu og Jósa og pjökkunum tveimur. Vikan sem ég átti þá var mér ómetanleg. Mömmu og pabba, og ekki síst Oddu sys!

ZikZak kom inn í líf mitt fyrir tilstilli örlaganna og þar urðu Grímur, Ottó og hún Hlín yndislega á vegi mínum.

Starri vinur minn hóf ferðalag sem gaman var að fylgjast með.

Gummi kom sterkur inn í lokin.

Stefán birtist að nýju.

Andri Snær opnaði mér nýjar dyr að venju.

Andri hvarf í kreppunni en rétt eins og Þórlindur þá virðist það vera svo að ég sjái þá frekar utan lands en innan, en það þýðir ekki að þeir standi hjarta mínu ekki nærri.

Ætli móment sumarsins hafi þó ekki verið afmælið mitt, fiskisúpan stóð þá rjúkandi á borðinu eftir 30 tíma undirbúning og ég horfi yfir vinahópinn en gat ekki stamað upp orði öðru en því hversu glaður ég er að eiga svona marga og góða vini. Það eru þeir sem gefa lífinu gildi.

Loks er það hún Anna og Flóki litli snillingur. Töfrar sumarsins urðu í návist hennar. Hún veit ekki hversu mikið hún gaf mér, hversu mikla ró hún veitti mér, hversu mikið hún byggði mig upp og hversu mikinn styrk og kærleik ég fann í návist hennar. Henni þakka ég í lok sumars tíma uppgötvanna og gleði.

Ráðstefnan var svo frábær endir á frábæru sumri. Ég fékk að heimsækja gamla tíma fyrir tilstilli vina minn Sollu og Ella og fyrir það verð ég þeim lengi þakklátur. Mikið lærði ég um sjálfan mig með því að heimsækja liðna tíma í núinu.

Fyrir alla hina sem ég hitti bið ég fyrir kveðju, þið eruð hluti af keðju hins líðandi tíma ævinnar og ég hlakka til þess að sjá ykkur öll aftur sem fyrst.

Bestu kv.

Þorleifur

Góða kvöldið

Ég get ekki orða bundist...

Þegar maður skoðar "mest lesið" listann hjá visir.is þá snúast allir linkarnir að einum undanskildum um nauðganir og misþyrmingar á börnum. Sá eini sem ekki gerir það er video af því þegar einhver hillbillý í BReiðholti tekur upp dráp á mink sem hrökklaðist undan honum inn í sjopu og var þar að manni sýnist barinn til dauða upp við búðarborð.

Síðasta fréttin á vísi og sú nýjasta fjallar um einhvern breskan barnanýðing og er líklega það hryllilegasta sem ég hef lesið á ævinni. Lýsingarnar á því hvað þessi maður gerði börnum, aðallega litlum stúlkum, fengu svo á mig að ég veit varla mitt rjúkandi ráð.

Og það er eins og það sé holskefla af þessum fréttum. Eftir Frizl þá hafa dottið inn fréttir frá Póllandi, Finnlandi og Svíþjóð með svipuðum innilokunarsögum, Eyrarbakki er svo nýjasta dæmið hér heima og svo dælast inn fréttir af þvílíku á visi undanfarið.

Er þetta það að blaðamenn þar hafa allt í einu svona aukinn áhuga á þessu, eða eru erlendir fjölmiðlar og kannski lögreglan að taka betur á þessum málum í kjölfarið á Austurríkisfréttunum?

Hvernig svo sem það er, er þarna ljóstustu mynd af mannlegu samfélagi að finna og ekki get ég dæmt um hvort að þetta hafi verið svona fyrr á öldum en þetta virðist vera landlægt í nútímasamfélaginu.

Og þetta eru undantekningalaust karlmenn að fá útrás fyrir hvatir sínar á þeim sem minnst meiga sín.

Ekki veit ég hvað hægt er að gera í þessu en þratt fyrir frjálshyggjuleg sjónarmið mín þá fer maður að velta fyrir sér gerræðislegum lausnum á þessu, því að svona viðbjóða ætti ekki nokkurt barn að þurfa að þola.

Reiðilestri líkur

Þorleifur

Hallo halló

Ég var að frumsýna sem hefur hingað til (og mun líklega hér eftir) þýða þögn í bloggheimum.

Í kvöld er frummarinn í RVK og því má búast við því að maður fari að skrifa eitthvað þegar manni dettur eitthvað um eitthvað í hug.

Hlakka til...

Þorleifur

Frá Grundarfirðinum

Ég hef alltaf verið haldinn fordómum út í grundarfjörð. Veit ekki af hverju, kannski er það nafnið, kannski þessi óhuggulega vondi matur sem ég át hér að kvöldlagi um árið, kannski inngróinn plebbismi þess sem alinn er upp á mölinni í 101 eða kannski bara hreinir fordómar.

Hvað sem því líður þá hef ég neyðst til þess að endurskoða þessa afstöðu mína. Ég er sumsé staddur á Grundarfirði og hef sjaldan átt betri daga.

Ef einhver hefði sagt mér að ég myndi eyða fyrstu dögum nýss áratugar í lífi mínu hér í þessu pleisi þá hefði ég umsvifalaust afskrifað viðkomandi sem sjúkling en ætli það sé ekki ég sem er sjúkilingurinn...

Í mér hefur blundað fjallagarpur mikill um ómuna tíð. Blundað svo sterkt reyndar að hans hefur vart orðið var, svona nema rétt í morgunsárið þegar ég lít um um gluggan á kompunni í 101 og sé falleg fjöllin í fjarska.

En hann var vakinn með látum hér í fyrradag þegar lagt var á helgrindur í rigningu og þoku. Ég gekk með vinkonu minni upp á þetta mikilúðuga fjall og þvílíkt ævintýraland sem finna má í háum hlíðum fjallsins.

Eltum fossarunu upp (enda þokan svo stíf að skyggnið var sama sem ekkert) og við hvern foss sem birtist úr móðunni tókum við andköf. Fossarnir runnu niður hlíðarnar í ótrúlegri sinfóníu græns, rauðs og guls mosa. Steinarnir tóku á sig svart sigg sem gerði á dularfyllri og stungu þeir í augun mitt í þessum litakonsert og minntu okkur á að þeirra er tíminn - við erum hér bara í heimsókn.

Miðja leið upp stóð svo stór klettur uppúr jafnsléttunni. Ekki var nokkur leið að sjá hvaðan þessi klettur hefði getað komist þangað, of langt var í hlíðina en passaði hann þó ekki í umhverfi sitt.

Ég ákvað að þarna stæðum við við fjallshjarta. Einu ummerkin sem eftir væru af fjalli sem þar hefði staðið. Tíminn, vindurinn og vatnið hefðu sorfið fjallið niður og eftir stæði ekkert nema þessi klettur, tímaklettur, eilífðarklettur.

Ég faðmaði tímaklettinn í nokkrun tíma og hlustaði eftir enduróm aldanna.

Ég sver það að ég heyrði það.

Þorleifur