Góða kvöldið
Það gengur mikið á þessa dagana. Nú eru 11 dagar í það að fyrsta uppfærslan komi fyrir almennings sjónir og það er ekki laust við að smá fiðringur geri vart við sig í magaræksninu (sem er nú orðinn margu illu vanur). Eftir að hafa fengið manneskju til að kíkja yfir sýninguna í gær þá var ég þungt hugsi. Ég fór niður í leikhús eftir miðnætti til þess að vinna við að reyna að laga ljósin og upphugsa hvernig ég gæti unnið með sviðsmyndina þannig að sem flest af utanaðkomandi hlutum myndi hverfa út. Þetta reyndist þrautin þyngir enda vinnudagurinn farinn að nálgast 18 stundir og var sá endalausi í röðinni. Ég sat sumsé þarna og starði útí myrkrið, eitthvað að fikta í ljósunum og reyna að gera eitthvað. En sama hvað ég strögglaði, ekkert batnaði og varð bara verra ef eitthvað. Ljósarás 1 inn og ohh, ljósarás bla inn og út og inn og út og argg....... Ég hélt áfram í örvæntingu drukknandi manns á sama tíma og ég fann hvernig yfir mig þyrmdi áhyggjum og vonleysi. Þetta væri bara allt ömurlegt og ekki væri möguleiki að ég gæti sýnt þetta nokkrum manni. Þetta var eins og að horfa í spegil og reyna að átta sig á því hvað gæti betur farið í eigin andliti. SViðsmyndin sat þarna og mér fannst sem að hún væri að hæðast að mér. Þú hefðir betur fengiðð einhvern til að gera þetta, sagði hún. Sérðu hvað lýsingin er ömurleg og þú ert bara að gera illt verra, hahaha... Ég sat og sat og alltaf magnaðist vonleysið þar til ég gafst upp, gafst upp og bað til forsjáarinnar að taka völdin og gera eitthvað í þessu.
Ég vaknaði svo í morgun klukkutíma of seint og það var beðið eftir mér niðrí leikhúsi. Forsjáin ekki til í tuskið. Við fórum að vinna allt of seint og allt útlit fyrir að hyldýpi undangenginnar nætur ætti sér stoð annars staðar en í hugarfylgsnum mínum. Þetta brokkaði svona einhvernveginn, ekkert of vel en samt ekki nógu illa til þess að ég næði í hauspokann, en allt í einu fór allt í gang og það gerðist. Síminn hringdi, ljósamaður til í tuskið. Matur hjá mömmu og pabba (lærissneiðar, namm, namm), tvö atvinnutilboð innum lúguna í símeyranu og svo ljósavinna í kjölfarið (sem við vorum að klára rétt áðan). Nú er sýningin aftur orðin æði og ég að hlakka til. Og svo efasta maður???
Það eina sem ég hef áhyggjur af núna er það að ég elska konuna mína en það reynist þrautin þyngri að finna tíma til að sýna það (enda er ástin víst ekki orð heldur athafnir). Þessvegna verður ekkert blogg um helgina. Ég ætla nebbnilega að taka mig saman í andlitinu og taka einn dag í frí og fara með hana að skoða jökla og sumarhúsast og spila scrabl og bara gera ekki neitt nema að elska og segja lélega brandara (sem enginn myndi hlægja að nema hún) og þetta sem gerir hana svona sérstaka og mig svona ástfanginn.
Góða nótt og megi forsjónin ykkar vera með ykkur.
Þorleifur
zorleif@hotmail.com
föstudagur, júlí 04, 2003
þriðjudagur, júlí 01, 2003
Góðan daginn.
Kraftaverkin gerast enn. Ég er kominn á lappir og tilbúinn í daginn og klukkan er ekki orðin 10? Hvað er þetta, er maður að missa glóruna. Hvað með allar yfirlýsingarnar um að þegar maður yrði eldri myndi maður aldrei fara snemma að sofa og sko aldrei vakna fyrir hádegi. Svo sit ég hér og er orðinn það vaknaður og ferskur að ég er kominn á ljósvakann! Þetta er skrítið líf svo ekki sé meira sagt. Og þetta á ekki aðeins við um þetta heldur virðist vera að flest sem ég tók mér fyrir og gerði að prinsippum þegar ég var aðeins yngri sé með tímanna rás að gufa upp og vera að engu. En ég barðist svo heitt fyrir þeim á sínum sínum tíma, ég dó næstum fyrir þau.
Annars fer að líða að frumsýningu á fyrsta verkefni sumarsins hjá hinu lifandi leikhúsi. Verkið - Aðfarir að lífi hennar - er að taka á sig endanlega mynd og verður skemmtileg samsetning á hinni harmrænu uppbyggingu og afbeygingu leikhússins. Svona leikhúslistarlegt collage, enda langar mig að nota þetta sumar til þess að gera tilraunir og þróa mig sem listamaður á sama tíma og ég gef vonandi eitthvað af mér til fólksins sem ég er að vinna með. Sumsé 15. Júlí er frumsýnig 15.JÚLÍ!!!
Annars er laus staða óborgaðs aðstoðarmanns í hinu lifandi leikhúsi en mér sýnist að þess verði ekki lengi að bíða að ég fái slíkann. Enda er aðsóknin ógurleg.
Svo laggjum við okkur fram um að gera þetta að góðum degi og ég bið að heilsa
Þorleifur
Kraftaverkin gerast enn. Ég er kominn á lappir og tilbúinn í daginn og klukkan er ekki orðin 10? Hvað er þetta, er maður að missa glóruna. Hvað með allar yfirlýsingarnar um að þegar maður yrði eldri myndi maður aldrei fara snemma að sofa og sko aldrei vakna fyrir hádegi. Svo sit ég hér og er orðinn það vaknaður og ferskur að ég er kominn á ljósvakann! Þetta er skrítið líf svo ekki sé meira sagt. Og þetta á ekki aðeins við um þetta heldur virðist vera að flest sem ég tók mér fyrir og gerði að prinsippum þegar ég var aðeins yngri sé með tímanna rás að gufa upp og vera að engu. En ég barðist svo heitt fyrir þeim á sínum sínum tíma, ég dó næstum fyrir þau.
Annars fer að líða að frumsýningu á fyrsta verkefni sumarsins hjá hinu lifandi leikhúsi. Verkið - Aðfarir að lífi hennar - er að taka á sig endanlega mynd og verður skemmtileg samsetning á hinni harmrænu uppbyggingu og afbeygingu leikhússins. Svona leikhúslistarlegt collage, enda langar mig að nota þetta sumar til þess að gera tilraunir og þróa mig sem listamaður á sama tíma og ég gef vonandi eitthvað af mér til fólksins sem ég er að vinna með. Sumsé 15. Júlí er frumsýnig 15.JÚLÍ!!!
Annars er laus staða óborgaðs aðstoðarmanns í hinu lifandi leikhúsi en mér sýnist að þess verði ekki lengi að bíða að ég fái slíkann. Enda er aðsóknin ógurleg.
Svo laggjum við okkur fram um að gera þetta að góðum degi og ég bið að heilsa
Þorleifur
Góða kvöldið
Alveg er makalaust hvað gjafirnar geta verið stórar og maður blindur á þær. Ég get með sanni sagt að sjaldan eða aldrei hafi ég verið jafn sáttur við líf mitt og tilveru. Ekki það að stóratburðir hafi ekki dunið yfir, það hafa þeir svo sannarlega gert, en ég hef haft tækifæri til þess að læra af þeim, nýta mér þá og ganga í gegnum þá sem breyttur maður.
Fráfall systur minnar var vissulega mikið áfall, og kannski enn erfiðara var að sjá sorgina í augum þeirra sem eftir stóðu. Oft á tíðum stendur maður aðeins hjálpvana á hliðarlínunni, langar til þess að hlaupa til og hjálpa en veit að afraksturinn yrði enginn. Og í því felst einnig lexia. Maður getur ekki alltaf hjálpað beint en maður getur reynt að vera til staðar og tilbúinn ef á mann er kallað. En svo koma aðrir tímar þar sem maður getur skorist í leikinn og þá verður maður að hafa áræði og hjartahlýju til þess að geta gert það. Ekki í eigingjörnum tilgangi heldur hitt að maður er þar algerlega fyrir hinn aðilann.
Það er oft þannig að þegar æfiu er gerð upp þá er horft á stóru atburðina en mín reynsla sínir að þegar uppi stendur þá eru það hinir hlutirnir, þessir smáu, sem skipta máli. Bros á réttum tíma, hendi sem læðist á öxlina og klappar eða tekur undir og hjálpar að bera byrðina. Smám saman opnast augu manns fyrir því að maður breytir ekki heiminum öllum í einu, heldur með því hvernig maður hegðar sér í sínu nánasta umhverfi á daglegum basis. Og því er ég oft blindur, því ég ætla að breyta öllu en gleymi fólkinu sem stendur fast upp við líkama minn og sál og ég sé ekki því þau standa of nálægt.
En fyrir þessu hafa augu mín opnast og fyrir það er ég þakklátur.
Góða nótt
Alveg er makalaust hvað gjafirnar geta verið stórar og maður blindur á þær. Ég get með sanni sagt að sjaldan eða aldrei hafi ég verið jafn sáttur við líf mitt og tilveru. Ekki það að stóratburðir hafi ekki dunið yfir, það hafa þeir svo sannarlega gert, en ég hef haft tækifæri til þess að læra af þeim, nýta mér þá og ganga í gegnum þá sem breyttur maður.
Fráfall systur minnar var vissulega mikið áfall, og kannski enn erfiðara var að sjá sorgina í augum þeirra sem eftir stóðu. Oft á tíðum stendur maður aðeins hjálpvana á hliðarlínunni, langar til þess að hlaupa til og hjálpa en veit að afraksturinn yrði enginn. Og í því felst einnig lexia. Maður getur ekki alltaf hjálpað beint en maður getur reynt að vera til staðar og tilbúinn ef á mann er kallað. En svo koma aðrir tímar þar sem maður getur skorist í leikinn og þá verður maður að hafa áræði og hjartahlýju til þess að geta gert það. Ekki í eigingjörnum tilgangi heldur hitt að maður er þar algerlega fyrir hinn aðilann.
Það er oft þannig að þegar æfiu er gerð upp þá er horft á stóru atburðina en mín reynsla sínir að þegar uppi stendur þá eru það hinir hlutirnir, þessir smáu, sem skipta máli. Bros á réttum tíma, hendi sem læðist á öxlina og klappar eða tekur undir og hjálpar að bera byrðina. Smám saman opnast augu manns fyrir því að maður breytir ekki heiminum öllum í einu, heldur með því hvernig maður hegðar sér í sínu nánasta umhverfi á daglegum basis. Og því er ég oft blindur, því ég ætla að breyta öllu en gleymi fólkinu sem stendur fast upp við líkama minn og sál og ég sé ekki því þau standa of nálægt.
En fyrir þessu hafa augu mín opnast og fyrir það er ég þakklátur.
Góða nótt
sunnudagur, júní 29, 2003
Góða kvöldið
Stutt verður það og laggott. Mér var bara hugsað til þess í dag, mitt í öllum hamaganginum, hvað mannkynið er fallegt. Það gerir oftar en ekki sitt besta til þess að fela það, reyna að villa manni sín eða kjósa í mikilvæg slæm dæmi um slíkt en þegar maður sest niður, hendir til hliðar einstökum atburðum og gjörðum og leggur allt á vogarskálarnar þá blasir sannleikurinn við manni. Þetta er bara asskoti fínn staður fullur af asskoti fínu fólki. Og sitji maður svekktur við, eins og oft gerist þá er það ekki úr vegi að þetta rufjist upp fyrir manni.
en svo getur maður líka bara snúið við baki, valið svörtu sauðina og haldið áfram að marsera.
Góða nótt
Þorleifur
Stutt verður það og laggott. Mér var bara hugsað til þess í dag, mitt í öllum hamaganginum, hvað mannkynið er fallegt. Það gerir oftar en ekki sitt besta til þess að fela það, reyna að villa manni sín eða kjósa í mikilvæg slæm dæmi um slíkt en þegar maður sest niður, hendir til hliðar einstökum atburðum og gjörðum og leggur allt á vogarskálarnar þá blasir sannleikurinn við manni. Þetta er bara asskoti fínn staður fullur af asskoti fínu fólki. Og sitji maður svekktur við, eins og oft gerist þá er það ekki úr vegi að þetta rufjist upp fyrir manni.
en svo getur maður líka bara snúið við baki, valið svörtu sauðina og haldið áfram að marsera.
Góða nótt
Þorleifur
föstudagur, júní 27, 2003
Góða kvöldið
Þar sem ég er kominn aftur þá get eg ekki haldið aftur af mér og dempt mér út í umræðuna.
ég var búinn að skrifa langan pistil sem hvarf þegar ég ýtti á einhvern takka og mig langar að fara að gráta, en þess í stað ætla ég að skrifa annan og ef ég fer yfir strikið þá sýnið mér vins. umburðarlyndi.
Umfjöllunarefnið er hinn svokallaði heimbókmenntalisti. heimsbókmenntalistinn svokallaði. Hann er slíkt rusl að ég varð að gera eitthvað þó ég eigi löngu að vera farinn í rúmið.
Sumsé:
ULYSSES James Joyce: Arg... ÞVílíkt endemis rugl. ég hef sagt það áður og geri það hér með aftur. ÞAÐ HEFUR ALDREI NEINN LESIÐ ÞESSA BÓK. Það er bara míta og snobbhundarnir sem segjast hafa gert það, gera það einvörðungu til þess að missa ekki "face" fyrir hinum spírunum (Ástráður inklúderaður).
Það er næsta glæpsamlegt að gefa svona rusl út. Að troða uppá blásaklaust fólk sem hafði haft eitthvað mun betra að gera við peninginn sinn en að kaupa þennan skeinipappír fullan af einhverju hugarflæði fyllibyttu í París. Að minnsta kosti hafði Bukovskí það af að vera skemmtilegur á stundum.
Joyce, þú þarft að átta þig á því að engum finnst þú skemmtilegur nema Beckett og hann er dauður! Púff
Næstur:
Gatsby. Þessa bók hef ég ekki lesið af þeirri ástæðu einni að konan mín elska hana og er alltaf að ota henni að mér. Ég les hana svo ekki og pirra hana óendanlega með því (hún les bækurnar sem ég mæli með, hehehe).
A PORTRAIT OF THE ARTIST AS A YOUNG MAN James Joyce:
SNOBB! Hvað er þetta? EF mig langaði að lesa um öræfaheiti í Englandi þá myndi ég ekki gera það. Hvað þá ef þau eru dulbúin í formi skáldsögu eftir manninn sem skeit Ulysses á blað. REyndu kannski heldur fótboltaklúbbana buddí!
Lolita: Hvernig getur það verið leiðinlegt að lesa um gamlann perra sem er að ríða barni.
Brave New World: Litli bróðir 1984 sem er af einhverjum undarlegum ástæðum neðar á lista. Annars er gaman að minnast á það að heimurinn er að verða eins og léleg útgáfa að samblandi þessarra tveggja bóka.
næstu þekki ekki
Catch 22: Eftir bls 176 upplifi ég eftirfarandi: Ok, I got it ! (svo legg ég bókinni og finn cathchið ekki aftur og fer í bókina aðð nýju að leita, gefst upp á bls 176 þegar ég er búinn að ná því og...þið vitið)
Annars er þessi listi slíkt húmbúkk að ég nenni varla að eyða tíma mínum í hann. Þetta lítur út eins og óskalisti Salamon Rushdy (sem er leiðinlegasti núlifandi rithöfundurinn). Hvaða fornaldardýrkun er þetta? Þarna er ekki nokkur bók sem flokkast undir eitthvað sem einhver undir fimmtugu kannast við. Ekki furða að það geti verið mannskemmandi að læra bókmenntafræði.
Svo ekki sé minnst á þröngsýnina. hvar eru Rússarnir, Frakkarnir (nema andlegi dvergurinn hann joyce sé talinn til fransmanna), Íslendingurinn, S-Ameríkumennirnir, konurnar o.s.f. Sveiattan!
Hérna kem ég með eigin lista, lista sem eitthvað sens er í:
1. LOTR - bara verð enda er hún svo falleg, spennandi, skemmtileg og á svo vel við í dag.
2. Meistarinn og Margaríta - Búlgakov. Fegurðin, glettnin og viskan á sér varla hliðstæðu í sögunni. Nær að sameina skemmtun og alvöru sem engin önnur bók.
3. Karamasov bræðurnir - Dostójevskí. Guð og maður, stúdía með fullt af skemmtilegum senum og hótfyndni. Þetta er sannkallað meistaraverk.
4. Girlfriend in a Coma - Coupland. Einhver besta analógía á nútímanum sem fyrir finnst. Ekkert sérlega skemmtileg en alveg brjálæðislega innsæissöm.
5. American Gods/Sandman - Gaiman. Fyrir bestu meðhöndlun á mythologíu sem ég hef fyrirfundið. Þetta eru einu alvöru epísku bókmenntirnar sem skrifaðar hafa verið í 20 ár.
6. Sjálfstætt fólk - kallinn. Fyrir að segja okkur hvernig við erum í raun og veru þó við viljum ekki trúa því sjálf.
7. Íslenska stjórnarskráin - höfundur óþekk(t)ur. Fyrir að vera algjörlega ómerkt plagg.
8. 1984 - Orwell. Fyrir að vera sönn
9. Stubit white man - moore. Fyrir að biðja Kofi annan að senda friðargæslulið að fara til Whashington DC. og koma valdaræningjanum frá.
10. Wild Sheep Chase - Murakami. Bók á mörkum hons veraldlega sem leiðir mann áfram af slíkri snilld að maður situr gáttaður eftir og reynir að lesa aftur. OG fyrir frábærar einræður.
11. The great kanadian bathroom book. Fyrir að taka öll meistaraverk sögunnar saman og birta tveggja blaðsíðna úrdrátt úr þeim - Og gera mér það kleift að skrifa þennan pistil
Þar sem ég er kominn aftur þá get eg ekki haldið aftur af mér og dempt mér út í umræðuna.
ég var búinn að skrifa langan pistil sem hvarf þegar ég ýtti á einhvern takka og mig langar að fara að gráta, en þess í stað ætla ég að skrifa annan og ef ég fer yfir strikið þá sýnið mér vins. umburðarlyndi.
Umfjöllunarefnið er hinn svokallaði heimbókmenntalisti. heimsbókmenntalistinn svokallaði. Hann er slíkt rusl að ég varð að gera eitthvað þó ég eigi löngu að vera farinn í rúmið.
Sumsé:
ULYSSES James Joyce: Arg... ÞVílíkt endemis rugl. ég hef sagt það áður og geri það hér með aftur. ÞAÐ HEFUR ALDREI NEINN LESIÐ ÞESSA BÓK. Það er bara míta og snobbhundarnir sem segjast hafa gert það, gera það einvörðungu til þess að missa ekki "face" fyrir hinum spírunum (Ástráður inklúderaður).
Það er næsta glæpsamlegt að gefa svona rusl út. Að troða uppá blásaklaust fólk sem hafði haft eitthvað mun betra að gera við peninginn sinn en að kaupa þennan skeinipappír fullan af einhverju hugarflæði fyllibyttu í París. Að minnsta kosti hafði Bukovskí það af að vera skemmtilegur á stundum.
Joyce, þú þarft að átta þig á því að engum finnst þú skemmtilegur nema Beckett og hann er dauður! Púff
Næstur:
Gatsby. Þessa bók hef ég ekki lesið af þeirri ástæðu einni að konan mín elska hana og er alltaf að ota henni að mér. Ég les hana svo ekki og pirra hana óendanlega með því (hún les bækurnar sem ég mæli með, hehehe).
A PORTRAIT OF THE ARTIST AS A YOUNG MAN James Joyce:
SNOBB! Hvað er þetta? EF mig langaði að lesa um öræfaheiti í Englandi þá myndi ég ekki gera það. Hvað þá ef þau eru dulbúin í formi skáldsögu eftir manninn sem skeit Ulysses á blað. REyndu kannski heldur fótboltaklúbbana buddí!
Lolita: Hvernig getur það verið leiðinlegt að lesa um gamlann perra sem er að ríða barni.
Brave New World: Litli bróðir 1984 sem er af einhverjum undarlegum ástæðum neðar á lista. Annars er gaman að minnast á það að heimurinn er að verða eins og léleg útgáfa að samblandi þessarra tveggja bóka.
næstu þekki ekki
Catch 22: Eftir bls 176 upplifi ég eftirfarandi: Ok, I got it ! (svo legg ég bókinni og finn cathchið ekki aftur og fer í bókina aðð nýju að leita, gefst upp á bls 176 þegar ég er búinn að ná því og...þið vitið)
Annars er þessi listi slíkt húmbúkk að ég nenni varla að eyða tíma mínum í hann. Þetta lítur út eins og óskalisti Salamon Rushdy (sem er leiðinlegasti núlifandi rithöfundurinn). Hvaða fornaldardýrkun er þetta? Þarna er ekki nokkur bók sem flokkast undir eitthvað sem einhver undir fimmtugu kannast við. Ekki furða að það geti verið mannskemmandi að læra bókmenntafræði.
Svo ekki sé minnst á þröngsýnina. hvar eru Rússarnir, Frakkarnir (nema andlegi dvergurinn hann joyce sé talinn til fransmanna), Íslendingurinn, S-Ameríkumennirnir, konurnar o.s.f. Sveiattan!
Hérna kem ég með eigin lista, lista sem eitthvað sens er í:
1. LOTR - bara verð enda er hún svo falleg, spennandi, skemmtileg og á svo vel við í dag.
2. Meistarinn og Margaríta - Búlgakov. Fegurðin, glettnin og viskan á sér varla hliðstæðu í sögunni. Nær að sameina skemmtun og alvöru sem engin önnur bók.
3. Karamasov bræðurnir - Dostójevskí. Guð og maður, stúdía með fullt af skemmtilegum senum og hótfyndni. Þetta er sannkallað meistaraverk.
4. Girlfriend in a Coma - Coupland. Einhver besta analógía á nútímanum sem fyrir finnst. Ekkert sérlega skemmtileg en alveg brjálæðislega innsæissöm.
5. American Gods/Sandman - Gaiman. Fyrir bestu meðhöndlun á mythologíu sem ég hef fyrirfundið. Þetta eru einu alvöru epísku bókmenntirnar sem skrifaðar hafa verið í 20 ár.
6. Sjálfstætt fólk - kallinn. Fyrir að segja okkur hvernig við erum í raun og veru þó við viljum ekki trúa því sjálf.
7. Íslenska stjórnarskráin - höfundur óþekk(t)ur. Fyrir að vera algjörlega ómerkt plagg.
8. 1984 - Orwell. Fyrir að vera sönn
9. Stubit white man - moore. Fyrir að biðja Kofi annan að senda friðargæslulið að fara til Whashington DC. og koma valdaræningjanum frá.
10. Wild Sheep Chase - Murakami. Bók á mörkum hons veraldlega sem leiðir mann áfram af slíkri snilld að maður situr gáttaður eftir og reynir að lesa aftur. OG fyrir frábærar einræður.
11. The great kanadian bathroom book. Fyrir að taka öll meistaraverk sögunnar saman og birta tveggja blaðsíðna úrdrátt úr þeim - Og gera mér það kleift að skrifa þennan pistil
Sælirnú!
Eftir miklar hrakfarir þá er ég kominn á netið að nýju (shame on you OGVodaphone (kemst ekki yfir nafnahallærið) og more shame on Microsoft).
En maður á víst ekki að lifa í fortíðinni heldur horfa hnakkkreistur til framtíðar.
Og reyndar hefur það verið það sem einkennt hefur líf mitt fram að þessu. Ég hef alltaf verið mun uppteknari að því sem koma skal en því sem liðið er. Vissulega getur þetta haft í för með sér ákveðna kosti en því er hinsvegar ekki hægt að koma sér undan að þetta getur einnig komið sér harla illa.
Tökum dæmi. 17. Júní síðastliðinn tók ég og nokkrir félagar mínir okkur til og ákváðum að sprella pínku. Við fórum á vegum hins Hússins og tróðum upp á Stjórnarráðslóðinni. Við vorum að skrá í Hinn íslenska Lýðveldisher. Þetta tók draugurinn í stjórnarráðinu eitthvað óstinnt upp og hringdi á varðsveitina. Hún mætti í fjölmenni með hjólin í eftirdragi (Mongoose sem einmitt er á tilboði hjá Erninum) og báru húfurnar hátt. OG í fyrsta en vonandi ekki síðasta sinni á ævi minni þá gat ég horft framan í þá, mitt í ólöglegu athæfi, og sagst hafa til þess fullt leyfi og það frá atvinnurekanda þeirra! HEHEHE, þið hefðuð átt að sjá svipinn þegar þeir hringdu í Benóní 17 júníboss og fengu að heyra að ég væri með allt á hreinu (nema nærbuxurnar).
En svo ég komi mér nú að púnktinum. Ég bíst við að þetta stundargaman muni koma sér afar illa í fratíðinni ef ég ætla mér einhvertímann að betla eitthvað frá einhverjum opinberum í framtíðinni. En svo er hitt að kannski breyttu kosningarnar einhverjum og viðkomandi langar að haga sér eins og maður. Allaveganna hefur stríðsrekstur alltaf komið mönnum á kortið hvað stórkallamennsku varðar.
Og í kjölfarið, gaman að sjá allar konurnar sem skrá hafa nafn sitt í söguna vegna almenns stríðsreksturs. Það er fróðleg lesning.
SVo langar mig að birta ræðuna sem ég flutti við svo takmarkaða hrifningu:
Kæru Íslendingar!
Í dag er dagur þjóðarinnar. Í dag er dagur stoltsins. Í dag er dagur sögunnar. Í dag er dagur fánans og allt sem hann stendur fyrir. Í dag er dagur þeirra sem upprifnir eru af sögu lands og þjóðar og horfa staðfast til framtíðar.
Margt hefur okkar góða þjóð mátt þola gegnum aldrinar. Við höfum barist við Norðmenn, Dani, Breta og kommúnista en alltaf höfum við haft sigur. Sigur sem byggist á samstöðu, sigur sem byggist á þjóðarstolti, sigur sem byggist á þeirri vissu að við erum öðrum þjóðum betri.
Sagan kennir okkur að við höfum aldrei snúið baki við ættjörðinni og í dag verður engin breyting þar á. Þegar nýjar hættur birtast sem púkar að nóttu verðum við að vera tilbúin að mæta þeim af festu og karlmennsku.
Nú hafa ameríkanarnir svikið okkur verðum við því að horfast í augu við það að við eru varnarlaus nema rétt sé á málunum haldið.
Og það meiga þjóðir heims vita að Ísland og Íslendingar eru ekki og munu ekki taka þessu þegjandi og hljóðalaust. Við munum rísa upp sem hið öskrandi ljón norðursins og sýna þjóðum heims að hér búi engir kotbændur heldur blóðþyrstir stríðsmenn sem eigra sér ekki undan neinu.
Í dag er söguleg stund því í dag stóðum við saman sem einn maður og sýndum umheiminum að sverðið sé pennanum sterkara.
Í dag er söguleg stund því í dag munu verndarar frelsins taka höndum saman og vernda það sem þeim er kært.
Í dag er söguleg stund því loks erum við tilbúnir að berjast fyrir friðnum.
Í dag er söguleg stund því að hann markar stofnun hins íslenska lýðræðishers.
Ísland fyrir Íslendinga!!! (endurtakist að vild)
Ísland lengi lifi, Húrra, húrra, húrra! (endurtakist að vild)
SVo ef þú ert ekki kominn með æluna upp í háls er hér mynd af mér að fasistast
Lengi lifi þeir sem ekkert kannast við almennan tepruskap og tilbúnir eru að drepa börn og aðra hryðjuverkamenn sem ógna sjálfstæði þjóðarinnar og frelsi vesturheims
Þorleifur
Eftir miklar hrakfarir þá er ég kominn á netið að nýju (shame on you OGVodaphone (kemst ekki yfir nafnahallærið) og more shame on Microsoft).
En maður á víst ekki að lifa í fortíðinni heldur horfa hnakkkreistur til framtíðar.
Og reyndar hefur það verið það sem einkennt hefur líf mitt fram að þessu. Ég hef alltaf verið mun uppteknari að því sem koma skal en því sem liðið er. Vissulega getur þetta haft í för með sér ákveðna kosti en því er hinsvegar ekki hægt að koma sér undan að þetta getur einnig komið sér harla illa.
Tökum dæmi. 17. Júní síðastliðinn tók ég og nokkrir félagar mínir okkur til og ákváðum að sprella pínku. Við fórum á vegum hins Hússins og tróðum upp á Stjórnarráðslóðinni. Við vorum að skrá í Hinn íslenska Lýðveldisher. Þetta tók draugurinn í stjórnarráðinu eitthvað óstinnt upp og hringdi á varðsveitina. Hún mætti í fjölmenni með hjólin í eftirdragi (Mongoose sem einmitt er á tilboði hjá Erninum) og báru húfurnar hátt. OG í fyrsta en vonandi ekki síðasta sinni á ævi minni þá gat ég horft framan í þá, mitt í ólöglegu athæfi, og sagst hafa til þess fullt leyfi og það frá atvinnurekanda þeirra! HEHEHE, þið hefðuð átt að sjá svipinn þegar þeir hringdu í Benóní 17 júníboss og fengu að heyra að ég væri með allt á hreinu (nema nærbuxurnar).
En svo ég komi mér nú að púnktinum. Ég bíst við að þetta stundargaman muni koma sér afar illa í fratíðinni ef ég ætla mér einhvertímann að betla eitthvað frá einhverjum opinberum í framtíðinni. En svo er hitt að kannski breyttu kosningarnar einhverjum og viðkomandi langar að haga sér eins og maður. Allaveganna hefur stríðsrekstur alltaf komið mönnum á kortið hvað stórkallamennsku varðar.
Og í kjölfarið, gaman að sjá allar konurnar sem skrá hafa nafn sitt í söguna vegna almenns stríðsreksturs. Það er fróðleg lesning.
SVo langar mig að birta ræðuna sem ég flutti við svo takmarkaða hrifningu:
Kæru Íslendingar!
Í dag er dagur þjóðarinnar. Í dag er dagur stoltsins. Í dag er dagur sögunnar. Í dag er dagur fánans og allt sem hann stendur fyrir. Í dag er dagur þeirra sem upprifnir eru af sögu lands og þjóðar og horfa staðfast til framtíðar.
Margt hefur okkar góða þjóð mátt þola gegnum aldrinar. Við höfum barist við Norðmenn, Dani, Breta og kommúnista en alltaf höfum við haft sigur. Sigur sem byggist á samstöðu, sigur sem byggist á þjóðarstolti, sigur sem byggist á þeirri vissu að við erum öðrum þjóðum betri.
Sagan kennir okkur að við höfum aldrei snúið baki við ættjörðinni og í dag verður engin breyting þar á. Þegar nýjar hættur birtast sem púkar að nóttu verðum við að vera tilbúin að mæta þeim af festu og karlmennsku.
Nú hafa ameríkanarnir svikið okkur verðum við því að horfast í augu við það að við eru varnarlaus nema rétt sé á málunum haldið.
Og það meiga þjóðir heims vita að Ísland og Íslendingar eru ekki og munu ekki taka þessu þegjandi og hljóðalaust. Við munum rísa upp sem hið öskrandi ljón norðursins og sýna þjóðum heims að hér búi engir kotbændur heldur blóðþyrstir stríðsmenn sem eigra sér ekki undan neinu.
Í dag er söguleg stund því í dag stóðum við saman sem einn maður og sýndum umheiminum að sverðið sé pennanum sterkara.
Í dag er söguleg stund því í dag munu verndarar frelsins taka höndum saman og vernda það sem þeim er kært.
Í dag er söguleg stund því loks erum við tilbúnir að berjast fyrir friðnum.
Í dag er söguleg stund því að hann markar stofnun hins íslenska lýðræðishers.
Ísland fyrir Íslendinga!!! (endurtakist að vild)
Ísland lengi lifi, Húrra, húrra, húrra! (endurtakist að vild)
SVo ef þú ert ekki kominn með æluna upp í háls er hér mynd af mér að fasistast
Lengi lifi þeir sem ekkert kannast við almennan tepruskap og tilbúnir eru að drepa börn og aðra hryðjuverkamenn sem ógna sjálfstæði þjóðarinnar og frelsi vesturheims
Þorleifur
fimmtudagur, júní 19, 2003
Góðan daginn
Ég reyndar lofaði því að skrifa fljótt aftur en nú er ég búinn að verqa að bíða í tíu daga og bíð enn. Vitanlega erfiðar það skrifa á bloggið en ég er að reyna að vinnna í málunum (öskra á saklausa þjónustufulltrúa).
Ég berst á meðan ég get.
Annars vorum við að skrá í Hinn íslenska líðveldisher á 17 Júní og ef einhver missti af skráningunni hjá stjóranráðinu þá er þeim sama velkomið að senda meil um að hann vilji skrá sig....
Bestu kv.
Þorleifur
zorleif@hotmail.com
Ég reyndar lofaði því að skrifa fljótt aftur en nú er ég búinn að verqa að bíða í tíu daga og bíð enn. Vitanlega erfiðar það skrifa á bloggið en ég er að reyna að vinnna í málunum (öskra á saklausa þjónustufulltrúa).
Ég berst á meðan ég get.
Annars vorum við að skrá í Hinn íslenska líðveldisher á 17 Júní og ef einhver missti af skráningunni hjá stjóranráðinu þá er þeim sama velkomið að senda meil um að hann vilji skrá sig....
Bestu kv.
Þorleifur
zorleif@hotmail.com
föstudagur, júní 13, 2003
Góða kvöldið
Mig langar að biðjast afsökunnar á því hversu langt hefur liðið síðan ég settist fyrir framan tölvuna og sendi skilaboð út á öldur ljósvakans. Reyndar hef ég nóg til að bera fyrir í mig í þessu sambandi en þegar uppi er staðið er ég kominn aftur og ætla að láta þetta verða síðustu pásuna í nokkurn tíma. Sem stendur er ég staddur í Berlín. Ég ákvað að eftir allt það sem hefur gengið á undanfarnar vikur þá ætti ég það inni að komast aðeins í burtu og sjá heiminn. Þessi tímasetning hentaði líka vel þar sem við vorum komin á það stig í leihúpnum að nú yrðu bara allir að læra textann sinn svo við kæmumst út á gólf. Það eru sumsé allir að gera núna nema ég sem stakk af til Berlínar að fá nýjar hugmyndir.
Ég varaði samstarfsmenn mína að ég myndi gjörbreyta öllu í sambandi við verkefnið þegar ég kæmi til baka og það virðist ætla að ganga eftir. Ég hef verið algerlega óstöðvandi hérna úti og var í símanum mestallan daginn að breyta leikmyndinni, hanna lýsingarpælingar, ákveða kóreógrafíu og svo framvegis. AF hverju gersist þetta hérna úti? AF því að hérna er svo mikið að leikhúsi sem er að gera eitthvað nýtt og frumlegt. ER í mikilli tilraunastarfsemi og þorir að brjóta tabúin hægri vinstri. Auk þess er svo gefandi að komast úr sín vanabundna umhverfi og finna innspýtinguna af því að snerta á framandi kúltúr.
Smá yfirlit yfir það sem ég hef séð hérna úti:
1. Sex eftir Pollach. Þessi sýning var mjög merkileg þó ég væri svoldið uggandi yfir aðferðinni sem han beytir. Hann sker sýninguna niður í sjálfstæð atrirðið en tengir á milli með tónlistaratriðum sem virðast við fyrstu sýn ekki tengjast verkinu mikið, eru svona frekar eins og tónlistarspunar, en þegar líður á sér maður að hann er að vinna með að skapa heim sem stendur alveg sjálfur og gengur upp innan síns eigin veruleika. Umfjöllunarefnið er markaðurinn. ER allt til sölu og fellur allt undir sömu skilgreiningar? Verkið er í samtalsformi milli þriggja kvenna sem allar hafa það að atvinnu að selja líkama sína karlmönnum til kynferðislegra afnota. Þær eru að ræða það á nótum markaðarins. Skildu þær til dæmis hafa tilfinningar innifaldar í verðinu eða ættu þær að kosta extra. Leikurinn var mjög ferskur og var mikið um uppbrot. Þær fóru allt í einu að öskar og voru allar með svona eins og hreyfingarmunstur sem fylgdi því þegar þær hækkuðu röddina. Skrítið en eins og áður segir, gekk upp innan síns eingin heims og veruleika/óraunveruleika.
2. Nora eftir Ibsen (Brúðuheimilið) í leikstjórn eins þekktasta leikstjóra Þjóðverja, Thomas Oustermeier (örugglega rangt skrifað). Þetta var vægast sagt skelfileg sýning. Ég viðurkenni reyndar fúslega að ég fór með háar væntingar en ekkert hefði getað undirbúið mig undir vonbrigðin sem ég varð fyrir. Fyrir utan það hversu illa það var leikið, hversu uppgerðarlegar tengingarsenurnar voru og ofnotkun á áhrifatónlist var mikil þá var ég guðslifandi fegin (fyrir mína hönd sem og Thomasar) að ég er ekki kona. Aðra eins kvenfyrirlitningu og ranghugmyndasúpu hef ég sjaldan séð. Nora, þessi magnaði kvenmaður, var eins og annars klassa hóra í verkinu. Leyfandi öllum köllunum að káfa á sér milli þess sem hún dansaði ögrandi dansa og vafraði um sviðið með byssu sem hún á endanum notaði til þess að skjóta Thorvald með í endanum eftir nokkrar misheppnaðar sjálfsmorðstilraunir. ÉG er ekki á móti því að vinna á nýjan hátt með gömul verk (hvernig væri það hægt) en sértu á móti inntaki verksins (eins og Thomas í þessu verki) eða skiljirðu það ekki (eins og Thomas í þessu tilfelli) veldu þér þá bara annað verk að vinna með (já eða finndu þér bara aðra vinnu). Ég myndi skrifa meira ef uppsetningin væri þess virði!
3. Þrjár systur eftir Chekov í leikstjórn Tahlheimer. ÉG sá uppsetningu eftir þennan leikstjóra í fyrra í Þjóðleikhúsinu hér í fyrra og var yfir mig hrifinn. Ég hefði þá sjaldan orðið fyrir jafn miklum áhrifum og þá nema kannski núna. Hann var ennþá að vinna með sama stíl. Hvít sviðsmynd sem teygir sig alla leið undir rjáfur (ef þú ert að lesa þetta Ragnheiður Skólastýra þá tek ég hér með orð mín um að ekki sé hægt að setja upp sýningar í hvítu umhverfi) og samanstendur af stórum flekum. Síðast var þetta eins og "catwalk" en nú eins og hálfgert völundarhús. Leikararnir fá frelsi til að túlka tilfinningar í botn án þess að áhorfendur séu mataðir að nokkru leyti. SEm dæmi má nefna að stundum er eins og leikarinn leiki tilfinningun út í stuttum dansi (tilfinningardansi) áður en hann fer að fara með textan sem honum er ætlaður í senunni. Afar erfitt er að koma þessu í orð. En hinu er hinsvegar hægt að greina frá að þessi leikstjóri er ekki hræddur við að leyfa okkur áhorfendunum að hvíla í tilfinningum. Hann hefur ekki fallið í gryfju þá að treysta okkur ekki til þess að finna og upplifa með persónunum, leyfa okkur ekki að ganga með sér heldur horfa aðeins ábyrgðarlaust á. Hann kann að fara með drama og hrífur okku rmeð í ferðalag um mennskar tilfinningar, aldrei of hratt heldur leyfir okkur að hvíla með og njóta, eins og í draumi. Síðasti fjórðungur verksins var í þögn. Búið var að setja upp allar fléttur og vandamál. Allir skynja á einhverju leveli hvernig þetta verður að fara og í stað þess að tala það sýndi hann (og leikararnir) okkur það með þögn og hreyfingum. Fólk kom inn og settist, leit til hliðar og fór svo aftur út. Augntillitið eða handarhreyfingin sagði allt sem þurfti, við skiljum nefnilega svo margt með öðrum skynfærum en eyrunum. Sjón er sögu ríkari og allir upp í flugvél!
Annars er ég búin að kynnast fullt af nýju fólki og fór einnig í heimsókn í Ernst Busch leikstjórnarskólann þar sem ég hef hugsað mér að læra þegar ég hef tekið mér vel verðskuldað frí frá skólum og svo videre.
Lífið er yndislegt og það er frábært að vera á svæðinu.
Bestu kv.
Þorleifur
zorleif@hotmail.com
Mig langar að biðjast afsökunnar á því hversu langt hefur liðið síðan ég settist fyrir framan tölvuna og sendi skilaboð út á öldur ljósvakans. Reyndar hef ég nóg til að bera fyrir í mig í þessu sambandi en þegar uppi er staðið er ég kominn aftur og ætla að láta þetta verða síðustu pásuna í nokkurn tíma. Sem stendur er ég staddur í Berlín. Ég ákvað að eftir allt það sem hefur gengið á undanfarnar vikur þá ætti ég það inni að komast aðeins í burtu og sjá heiminn. Þessi tímasetning hentaði líka vel þar sem við vorum komin á það stig í leihúpnum að nú yrðu bara allir að læra textann sinn svo við kæmumst út á gólf. Það eru sumsé allir að gera núna nema ég sem stakk af til Berlínar að fá nýjar hugmyndir.
Ég varaði samstarfsmenn mína að ég myndi gjörbreyta öllu í sambandi við verkefnið þegar ég kæmi til baka og það virðist ætla að ganga eftir. Ég hef verið algerlega óstöðvandi hérna úti og var í símanum mestallan daginn að breyta leikmyndinni, hanna lýsingarpælingar, ákveða kóreógrafíu og svo framvegis. AF hverju gersist þetta hérna úti? AF því að hérna er svo mikið að leikhúsi sem er að gera eitthvað nýtt og frumlegt. ER í mikilli tilraunastarfsemi og þorir að brjóta tabúin hægri vinstri. Auk þess er svo gefandi að komast úr sín vanabundna umhverfi og finna innspýtinguna af því að snerta á framandi kúltúr.
Smá yfirlit yfir það sem ég hef séð hérna úti:
1. Sex eftir Pollach. Þessi sýning var mjög merkileg þó ég væri svoldið uggandi yfir aðferðinni sem han beytir. Hann sker sýninguna niður í sjálfstæð atrirðið en tengir á milli með tónlistaratriðum sem virðast við fyrstu sýn ekki tengjast verkinu mikið, eru svona frekar eins og tónlistarspunar, en þegar líður á sér maður að hann er að vinna með að skapa heim sem stendur alveg sjálfur og gengur upp innan síns eigin veruleika. Umfjöllunarefnið er markaðurinn. ER allt til sölu og fellur allt undir sömu skilgreiningar? Verkið er í samtalsformi milli þriggja kvenna sem allar hafa það að atvinnu að selja líkama sína karlmönnum til kynferðislegra afnota. Þær eru að ræða það á nótum markaðarins. Skildu þær til dæmis hafa tilfinningar innifaldar í verðinu eða ættu þær að kosta extra. Leikurinn var mjög ferskur og var mikið um uppbrot. Þær fóru allt í einu að öskar og voru allar með svona eins og hreyfingarmunstur sem fylgdi því þegar þær hækkuðu röddina. Skrítið en eins og áður segir, gekk upp innan síns eingin heims og veruleika/óraunveruleika.
2. Nora eftir Ibsen (Brúðuheimilið) í leikstjórn eins þekktasta leikstjóra Þjóðverja, Thomas Oustermeier (örugglega rangt skrifað). Þetta var vægast sagt skelfileg sýning. Ég viðurkenni reyndar fúslega að ég fór með háar væntingar en ekkert hefði getað undirbúið mig undir vonbrigðin sem ég varð fyrir. Fyrir utan það hversu illa það var leikið, hversu uppgerðarlegar tengingarsenurnar voru og ofnotkun á áhrifatónlist var mikil þá var ég guðslifandi fegin (fyrir mína hönd sem og Thomasar) að ég er ekki kona. Aðra eins kvenfyrirlitningu og ranghugmyndasúpu hef ég sjaldan séð. Nora, þessi magnaði kvenmaður, var eins og annars klassa hóra í verkinu. Leyfandi öllum köllunum að káfa á sér milli þess sem hún dansaði ögrandi dansa og vafraði um sviðið með byssu sem hún á endanum notaði til þess að skjóta Thorvald með í endanum eftir nokkrar misheppnaðar sjálfsmorðstilraunir. ÉG er ekki á móti því að vinna á nýjan hátt með gömul verk (hvernig væri það hægt) en sértu á móti inntaki verksins (eins og Thomas í þessu verki) eða skiljirðu það ekki (eins og Thomas í þessu tilfelli) veldu þér þá bara annað verk að vinna með (já eða finndu þér bara aðra vinnu). Ég myndi skrifa meira ef uppsetningin væri þess virði!
3. Þrjár systur eftir Chekov í leikstjórn Tahlheimer. ÉG sá uppsetningu eftir þennan leikstjóra í fyrra í Þjóðleikhúsinu hér í fyrra og var yfir mig hrifinn. Ég hefði þá sjaldan orðið fyrir jafn miklum áhrifum og þá nema kannski núna. Hann var ennþá að vinna með sama stíl. Hvít sviðsmynd sem teygir sig alla leið undir rjáfur (ef þú ert að lesa þetta Ragnheiður Skólastýra þá tek ég hér með orð mín um að ekki sé hægt að setja upp sýningar í hvítu umhverfi) og samanstendur af stórum flekum. Síðast var þetta eins og "catwalk" en nú eins og hálfgert völundarhús. Leikararnir fá frelsi til að túlka tilfinningar í botn án þess að áhorfendur séu mataðir að nokkru leyti. SEm dæmi má nefna að stundum er eins og leikarinn leiki tilfinningun út í stuttum dansi (tilfinningardansi) áður en hann fer að fara með textan sem honum er ætlaður í senunni. Afar erfitt er að koma þessu í orð. En hinu er hinsvegar hægt að greina frá að þessi leikstjóri er ekki hræddur við að leyfa okkur áhorfendunum að hvíla í tilfinningum. Hann hefur ekki fallið í gryfju þá að treysta okkur ekki til þess að finna og upplifa með persónunum, leyfa okkur ekki að ganga með sér heldur horfa aðeins ábyrgðarlaust á. Hann kann að fara með drama og hrífur okku rmeð í ferðalag um mennskar tilfinningar, aldrei of hratt heldur leyfir okkur að hvíla með og njóta, eins og í draumi. Síðasti fjórðungur verksins var í þögn. Búið var að setja upp allar fléttur og vandamál. Allir skynja á einhverju leveli hvernig þetta verður að fara og í stað þess að tala það sýndi hann (og leikararnir) okkur það með þögn og hreyfingum. Fólk kom inn og settist, leit til hliðar og fór svo aftur út. Augntillitið eða handarhreyfingin sagði allt sem þurfti, við skiljum nefnilega svo margt með öðrum skynfærum en eyrunum. Sjón er sögu ríkari og allir upp í flugvél!
Annars er ég búin að kynnast fullt af nýju fólki og fór einnig í heimsókn í Ernst Busch leikstjórnarskólann þar sem ég hef hugsað mér að læra þegar ég hef tekið mér vel verðskuldað frí frá skólum og svo videre.
Lífið er yndislegt og það er frábært að vera á svæðinu.
Bestu kv.
Þorleifur
zorleif@hotmail.com
þriðjudagur, maí 27, 2003
Góðan daginn
Ég var rétt í þessu að koma úr útför og erfidrykkju systur minnar. Athöfnin var ofsalega falleg. 1300 hundruð manns komu og velflestir þeirra komu einnig í erfidrykkjuna í Borgarleikúsinu.
Athöfnin var látlaus en falleg, Garðar Cortes og Edda Heiðrún sungu ofsalega fallega, presturinn var hugljúf og hjartnæm en varð aldrei væmin, kórinn er með því betra sem ég hef heyrt. Scoale Cantorum held ég að hann hafi heitið og var hreinlega sem englaraddir fylltu þetta stóra hús sem Hallgrímskirkja er. Á leið til kirkjugarðsins sagði maður mér að þótt það hljómaði e.t.v. furðulega þá sé það af jarðarförinni sem maður getur dæmt lífið. Og í raun væri hverjum manni hollt að sjá eigin jarðarför áður en hann leggi af stað útí lífið því þá gæti hann haga því þannig að vel mannað væri við endalokin. Ef eitthvað er að marka þessa speki þá var líf systur minnar fullt og ástríkt og engar eru þar eftirsjárnar.
Farðu í friði
Þorleifur
Ég var rétt í þessu að koma úr útför og erfidrykkju systur minnar. Athöfnin var ofsalega falleg. 1300 hundruð manns komu og velflestir þeirra komu einnig í erfidrykkjuna í Borgarleikúsinu.
Athöfnin var látlaus en falleg, Garðar Cortes og Edda Heiðrún sungu ofsalega fallega, presturinn var hugljúf og hjartnæm en varð aldrei væmin, kórinn er með því betra sem ég hef heyrt. Scoale Cantorum held ég að hann hafi heitið og var hreinlega sem englaraddir fylltu þetta stóra hús sem Hallgrímskirkja er. Á leið til kirkjugarðsins sagði maður mér að þótt það hljómaði e.t.v. furðulega þá sé það af jarðarförinni sem maður getur dæmt lífið. Og í raun væri hverjum manni hollt að sjá eigin jarðarför áður en hann leggi af stað útí lífið því þá gæti hann haga því þannig að vel mannað væri við endalokin. Ef eitthvað er að marka þessa speki þá var líf systur minnar fullt og ástríkt og engar eru þar eftirsjárnar.
Farðu í friði
Þorleifur
mánudagur, maí 26, 2003
Góða kvöldið
Þá er maður víst orðinn leikari. Og ég er með skírteini til þess að sanna það. Þetta var annars allt saman alveg guðdómlegt. Ég sat á óþægilegum bekkjum frá 11 um morguninn til klukkan 4 um daginn að hlusta á ræður og ráðleggingar. Ekki það, sumar ræðurnar voru alveg frábærar, aðrar tölfræðilega leiðinlegar en þegar á allt er litið þá var þetta ekki svo slæmt. En það sem tók við gerði þetta allt saman þess virði. Fyrst var veislan sem haldin var í foreldrahúsum. Hún tókst vonum framar, gleðin og samhugurinn sem ríkti þar var alveg einstakur og það er eitthvað svo fallegt við að sjá vini sína koma saman og hlægja, fá sér í tána, skiptast á sögum, jafnvel horfa með fiðringi hvor á annan (engin nöfn) og bara almennt koma saman og njóta samvista.
Eftir að veislunni lauk var stefnan tekin á Iðnó þar sem ég starfaði árum saman á mínum yngri og villtar árum. Þar var búið að skreyta salinn með slíkum tilþrifum að augljóst var að sálin hafði verið lögð undir. Hún Magga (sem tók á móti okkur í períódubúningum frá Sheikspír tímanum) er ekkert annað en snillingur. ég má að vísu ekki fara út í þetta í smáatriðum þar sem við viljum að sama upplifun bíði næsta árgangi en nægir að segja að ég hef aldrei séð annað eins.
Ég stakk upp á því að leita í smiðju rússana eftir inspírasjón, að hver og einn héldi ræðu einhvertímann meðan á borðhaldinu stæði. Þar sem hugmyndin var mín kom það í minn hlut að leysa landfestar og leggja út á hafið bláa. Ég stend í mikilli þakkarskuld við þetta yndislega fólk sem var að útskrifast með mér fyrir stuðninginn og hjálpina á þessum erfiðu tímum undanfarið og það sagði ég þeim eins og ég kunni best og sló út með laginu sem var sungið í kistulagningu systur minnar daginn áður. Þetta lag, Söngur Sólveigar, úr uppsetningu Þjóðleikhússins á Pétri Gaut er með því fallegra sem samið hefur verið og fannst mér því viðeigandi að seila þeirri fegurð með þeim. Það var afar falleg stund. Svo, meðan kvöldið rann, stóð hver og einn upp og hélt ræðu með sínu nefi. Og allar voru þær mér jafn kærar, allar jafn þrútnar þeim kærleika sem ég ber í brjósti til þessara krakka.
Svo var ball í kjölfarið þar sem allir vinir og velunnarar létu sjá sig og dansað var fram á rauða nótt og vel það. En stemmningin sem sveif yfir vötnum var stemmning vona og hugsjóna, þráa og drauma, væntinga og vonbrigða, en fyrst og fremst lífsins sjálfs og þegar uppi er staðið þá var það kannski það sem ég þurfti helst á að halda.
Bestu kveðjur
Þorleifur
Þá er maður víst orðinn leikari. Og ég er með skírteini til þess að sanna það. Þetta var annars allt saman alveg guðdómlegt. Ég sat á óþægilegum bekkjum frá 11 um morguninn til klukkan 4 um daginn að hlusta á ræður og ráðleggingar. Ekki það, sumar ræðurnar voru alveg frábærar, aðrar tölfræðilega leiðinlegar en þegar á allt er litið þá var þetta ekki svo slæmt. En það sem tók við gerði þetta allt saman þess virði. Fyrst var veislan sem haldin var í foreldrahúsum. Hún tókst vonum framar, gleðin og samhugurinn sem ríkti þar var alveg einstakur og það er eitthvað svo fallegt við að sjá vini sína koma saman og hlægja, fá sér í tána, skiptast á sögum, jafnvel horfa með fiðringi hvor á annan (engin nöfn) og bara almennt koma saman og njóta samvista.
Eftir að veislunni lauk var stefnan tekin á Iðnó þar sem ég starfaði árum saman á mínum yngri og villtar árum. Þar var búið að skreyta salinn með slíkum tilþrifum að augljóst var að sálin hafði verið lögð undir. Hún Magga (sem tók á móti okkur í períódubúningum frá Sheikspír tímanum) er ekkert annað en snillingur. ég má að vísu ekki fara út í þetta í smáatriðum þar sem við viljum að sama upplifun bíði næsta árgangi en nægir að segja að ég hef aldrei séð annað eins.
Ég stakk upp á því að leita í smiðju rússana eftir inspírasjón, að hver og einn héldi ræðu einhvertímann meðan á borðhaldinu stæði. Þar sem hugmyndin var mín kom það í minn hlut að leysa landfestar og leggja út á hafið bláa. Ég stend í mikilli þakkarskuld við þetta yndislega fólk sem var að útskrifast með mér fyrir stuðninginn og hjálpina á þessum erfiðu tímum undanfarið og það sagði ég þeim eins og ég kunni best og sló út með laginu sem var sungið í kistulagningu systur minnar daginn áður. Þetta lag, Söngur Sólveigar, úr uppsetningu Þjóðleikhússins á Pétri Gaut er með því fallegra sem samið hefur verið og fannst mér því viðeigandi að seila þeirri fegurð með þeim. Það var afar falleg stund. Svo, meðan kvöldið rann, stóð hver og einn upp og hélt ræðu með sínu nefi. Og allar voru þær mér jafn kærar, allar jafn þrútnar þeim kærleika sem ég ber í brjósti til þessara krakka.
Svo var ball í kjölfarið þar sem allir vinir og velunnarar létu sjá sig og dansað var fram á rauða nótt og vel það. En stemmningin sem sveif yfir vötnum var stemmning vona og hugsjóna, þráa og drauma, væntinga og vonbrigða, en fyrst og fremst lífsins sjálfs og þegar uppi er staðið þá var það kannski það sem ég þurfti helst á að halda.
Bestu kveðjur
Þorleifur
Gerast áskrifandi að:
Ummæli (Atom)
